WEBVTT 00:40.240 --> 00:45.320 ‫تئاتر؛ می‌تونه بهمون نشون بده کی هستیم، ‫کی بودیم و کی می‌تونیم باشیم. 00:46.960 --> 00:49.560 ‫یعنی بزرگ‌تر تصور کردن، 00:49.680 --> 00:51.440 ‫بهتر فهمیدن، 00:51.560 --> 00:53.760 ‫و با هم حس کردن؛ 00:53.880 --> 00:56.560 ‫روی صحنه‌هامون و توی تورهای نمایش، 00:56.680 --> 00:58.400 ‫توی مدرسه‌ها 00:58.520 --> 01:00.120 ‫و بینِ مردم، 01:00.240 --> 01:02.640 ‫روی پرده‌ی سینماهای سراسرِ دنیا 01:02.760 --> 01:04.760 ‫و حالا توی خونه. 01:04.880 --> 01:06.800 ‫ما «تئاترِ ملی» هستیم. 01:06.920 --> 01:09.840 ‫ما برای همه تئاتر می‌سازیم. 01:10.180 --> 01:13.010 ناین مووی تقدیم می کند .::9movie.org::. 01:13.700 --> 01:17.940 ناین مووی، دانلود و تماشای آنلاین فیلم‌ها و سریال‌های نایاب با زیرنویس فارسی! .::9movie.org::. 01:19.260 --> 01:20.260 [این بخش تبلیغات است صرفاً برای اینکه بدانید چیست، ترجمه شده] 01:20.280 --> 01:23.120 ‫هنر کمک می‌کنه دنیا رو یه جورِ دیگه ببینیم. 01:23.240 --> 01:26.280 ‫داستان‌های پشتِ آثارِ بزرگ ‫بهشون روحِ تازه‌ای می‌بخشن، 01:26.400 --> 01:28.360 ‫و شنیدنشون نباید یه امتیازِ خاص باشه. 01:28.480 --> 01:31.000 ‫برای همین هم برنامه‌ی «بلومبرگ کانکتس» رو ساختیم. 01:31.120 --> 01:35.720 ‫یه اپلیکیشن که می‌ذاره تعدادِ رو‌به‌رشدِ ‫موزه‌ها، باغ‌ها و پارک‌ها، 01:35.840 --> 01:39.080 ‫مصاحبه‌های پشتِ‌صحنه ‫و هنرهای عمومیِ سراسرِ دنیا رو کشف کنین، 01:39.200 --> 01:42.640 ‫همه‌ش فقط با یه دانلود ‫توی کفِ دستتون. 01:42.760 --> 01:46.040 ‫بلومبرگ کانکتس دنیایی از الهام رو ‫بهتون هدیه می‌ده. 01:46.880 --> 01:50.680 ‫به جامعه‌ی تئاترِ ملی ‫و صدها مؤسسه‌ی فرهنگی ملحق بشین 01:50.800 --> 01:54.000 ‫تا با بلومبرگ کانکتس، ‫نگاهِ عمیق‌تری به دنیای هنر بندازین. 02:08.810 --> 02:17.244 کلیه حقوق این زیرنویس متعلق به سایت ناین مووی است و دریافت آن از سایت‌های دیگر غیرمجاز و حرام می‌باشد 03:41.520 --> 03:46.600 ‫اه! امان از این مردسالاری! 03:46.760 --> 03:48.200 ‫آقای باکلی، 03:48.320 --> 03:50.840 ‫توبیخ توی لحنمه. 03:50.920 --> 03:53.520 ‫صاف‌تر می‌شینم، ‫یه مکث می‌کنم تا تأثیرش رو بذاره. 03:53.680 --> 03:57.640 ‫وکیلِ ارشدِ سلطنتی... تردید می‌کنه. ‫از این کار خوشش نمیاد. 03:57.760 --> 03:58.720 ‫داشت روی دورِ تند می‌تاخت. 03:58.880 --> 04:02.000 داشت فرد مقابلش رو مثل برق بازجویی می‌کرد مثل آبی که از رود سرازیره، 04:02.160 --> 04:03.800 ‫و مستقیم می‌ره که توی دریا بریزه. 04:04.160 --> 04:05.360 ‫و سخت می‌شه متوقفش کرد. 04:05.520 --> 04:07.160 ‫درست همون‌جاست، ‫توی چنگشه. 04:07.240 --> 04:08.400 ‫منتظر می‌مونم. 04:08.560 --> 04:10.400 ‫وکیلِ ارشدِ سلطنتی... 04:11.240 --> 04:15.600 ‫...پیام رو می‌گیره ‫و با بی‌میلی سرِ جاش می‌شینه. 04:15.680 --> 04:18.400 ‫«متأسفم آقای باکلی، مجبورم ‫حرفتون رو قطع کنم.» 04:18.560 --> 04:21.640 الکی مثلا تا همین‌جا هم این کار رو نکرده‌م. 04:21.800 --> 04:25.800 ‫آقای باکلی، وکیلِ مدافع، ‫خودش رو کنترل می‌کنه، 04:25.880 --> 04:28.280 ‫جلوی فورانِ تستوسترونش رو می‌گیره. 04:28.440 --> 04:30.880 ‫برای زدنِ ضربه‌ی آخر دندون تیز کرده بود. 04:31.800 --> 04:33.640 ‫ولی اینجا دادگاهِ منه. 04:33.760 --> 04:38.160 ‫به جمعِ وکلا نگاه می‌کنم، ‫به ردیفِ مشاورها، بخشِ تماشاچی‌ها... 04:38.320 --> 04:43.480 ‫اوه، این پسرای جوونِ امروزی ‫که از متهم طرفداری می‌کنن... 04:43.600 --> 04:48.960 ‫و جایگاهِ متهم، جایی که موکلِ شخصیِ ‫آقای باکلی نشسته. 04:49.080 --> 04:52.920 ‫و سکوت همه رو عصبی می‌کنه، ‫هدفم هم همینه. 04:53.040 --> 04:55.440 ‫«شما بهتر از هر کسی می‌دونین ‫که نباید این‌طوری با شاهد حرف بزنین، 04:55.520 --> 04:57.160 ‫«اون هم وقتی جلوی من ایستادین، ‫آقای باکلی.» 04:57.320 --> 04:59.080 ‫مکث می‌کنم، ‫منتظر می‌مونم تا تأیید کنه. 04:59.200 --> 05:02.760 ‫آقای باکلی داره سعی می‌کنه چهره‌ای بگیره ‫که نشون‌دهنده‌ی... 05:03.760 --> 05:05.280 ‫...پشیمونی باشه. 05:06.280 --> 05:08.000 ‫و همچنین احترام. 05:08.120 --> 05:09.840 ‫ولی نمی‌تونه، سرتاپاش آدرنالینه. 05:10.000 --> 05:12.720 ‫بخشِ پایانیِ بازجوییِ از شاهد ‫درست جلوشه. 05:12.800 --> 05:16.080 ‫یه حفره‌ی بازه که می‌تونه ‫با گفتنِ یه جمله پرش کنه. 05:16.240 --> 05:18.920 ‫ولی حتی دادستان هم می‌خواد قالِ قضیه کنده بشه. 05:19.040 --> 05:21.760 ‫همه توی دادگاه نفسشون رو حبس می‌کنن. 05:21.840 --> 05:24.240 ‫تنشِ توی فضا رو حس می‌کنن. 05:24.320 --> 05:26.000 ‫انگار دارم جلوی... 05:27.320 --> 05:29.160 ‫...برخوردِ صاعقه رو می‌گیرم. 05:30.080 --> 05:31.240 ‫منتظر می‌مونم. 05:31.840 --> 05:33.360 ‫عجب قدرتی. 05:34.280 --> 05:36.160 ‫«می‌تونین ادامه بدین، آقای باکلی.» 05:36.240 --> 05:40.080 ‫بلند می‌شه تا استشهاد ‫فوق‌العاده‌ش رو ادامه بده، 05:40.160 --> 05:41.640 ‫ولی... نوچ نوچ نوچ نوچ نوچ... 05:41.800 --> 05:43.520 ‫رو می‌کنم به شاهد. 05:43.640 --> 05:46.640 ‫شهادتش داره نابود می‌شه، ‫و همه‌مون این رو می‌دونیم. 05:46.800 --> 05:49.120 ‫خودش هم احتمالاً انتظارش رو داره. 05:49.200 --> 05:50.440 ‫«خانمِ جونز...» 05:50.560 --> 05:52.560 ‫با قدردانی بهم نگاه می‌کنه. 05:53.320 --> 05:55.080 ‫ملیندا جونز. 05:55.240 --> 05:59.280 ‫بیست و یک ساله. ریزه‌میزه. غمگین. 05:59.440 --> 06:00.720 ‫مضطرب. 06:00.800 --> 06:02.440 ‫«عجله نکنین، خانمِ جونز.» 06:02.600 --> 06:04.760 ‫مهارت‌های نرم. ‫ما این‌طوری می‌شناسیمش: 06:04.840 --> 06:09.360 ‫شاهدهای آسیب‌پذیر. ‫کودکان و قربانی‌های زن. 06:09.440 --> 06:15.880 ‫مهارت‌های نرمی که لازمه تا ازشون ‫در برابرِ... بازی‌های روانیِ وکیل محافظت بشه. 06:16.000 --> 06:18.680 ‫«خانمِ جونز، لطفاً ‫احساس نکنین باید عجله کنین، 06:18.840 --> 06:21.760 ‫«یا مجبورین با سرعتِ وکیل پیش برین. 06:21.840 --> 06:26.720 ‫«و آقای باکلی، توی دادگاهِ من ‫با شاهد با احترام رفتار می‌شه. 06:26.840 --> 06:31.560 ‫«از کسی با سابقه‌ی شما انتظار دارم خودتون این رو بفهمین.» 06:31.720 --> 06:34.800 ‫متوجهِ درهم‌رفتنِ چهره‌ی وکیل می‌شم. 06:34.960 --> 06:38.720 ‫می‌ذارم یه دقیقه‌ی دیگه هم منتظر بمونه، ‫چون می‌تونم این کار رو بکنم، 06:38.840 --> 06:41.240 ‫و چون کارِ من ‫راضی نگه داشتنِ اون نیست. 06:41.320 --> 06:45.080 ‫کارِ من محافظت از شاهده، ‫تا بیشتر از این آسیب نبینه. 06:45.240 --> 06:49.400 ‫ما قاضی‌های زن، این پرونده‌ها رو می‌گیریم، ‫همین شاهدهای لرزون رو، 06:49.480 --> 06:51.800 ‫زن‌های کتک‌خورده و بچه‌های گریون رو. 06:51.960 --> 06:54.120 ‫درست همین‌جاست که می‌تونم تغییری ایجاد کنم. 06:54.200 --> 06:58.160 ‫من به هیئت‌منصفه نشون می‌دم ‫که این‌ها آدم‌های واقعی هستن 06:58.320 --> 07:00.920 ‫که دارن تمامِ تلاششون رو می‌کنن ‫تا توی دادگاه شهادت بدن، 07:01.080 --> 07:05.640 ‫و مثلِ بعضی از قاضی‌ها (مردهای مسن‌تر) ‫از خودم نشون نمی‌دم، 07:05.720 --> 07:09.440 ‫بی‌صبری، کلافگی ‫یا عصبانیت 07:09.560 --> 07:13.280 ‫از «کم‌حافظه‌گی» یا «مبهم حرف زدنشون». 07:13.400 --> 07:16.680 ‫چون توضیح دادنِ حقیقت ‫همیشه هم آسون نیست. 07:16.840 --> 07:20.960 ‫این روشِ منه برای آوردنِ ‫یه‌کم اخلاق به دادگاه. 07:21.080 --> 07:24.560 ‫البته اینجا دادگاهِ اخلاق نیست، ‫دادگاهِ قانونه، 07:24.720 --> 07:28.160 ‫ولی دوست دارم که... انسانی‌ترش کنم. 07:28.280 --> 07:31.040 ‫با شفقتِ بیشتر. 07:31.160 --> 07:33.080 ‫اینجا روی صندلیِ قضاوت همه‌چیز فرق داره. 07:33.160 --> 07:37.400 ‫نقشِ من گوش دادنه، ‫و من یاد گرفتم که گوش بدم. 07:37.480 --> 07:39.680 ‫همه‌جا گوش دادن رو تمرین می‌کنم؛ 07:39.800 --> 07:43.080 ‫توی کافه، توی صفِ «پِرِت»، ‫توی اتوبوس. 07:43.240 --> 07:47.200 ‫انتخابِ کلمه‌ها، لحن و حتی نفس کشیدن‌ها رو می‌شنوم. 07:48.880 --> 07:52.280 ‫هیس...! 07:53.600 --> 07:56.000 ‫هیس...! 07:58.480 --> 08:02.080 ‫از وقتی قاضی شدم تازه فهمیدم ‫چطور باید فعالانه گوش بدم، 08:02.160 --> 08:06.760 ‫و همین الان دارم گوش می‌دم، ‫دارم جوِ اتاق رو می‌سنجم، 08:06.920 --> 08:08.680 ‫توی دادگاهِ خودم. 08:08.800 --> 08:12.320 ‫هیئت‌منصفه متوجهِ جزییاتِ ریز می‌شن، ‫از هر چیزی یه برداشتی می‌کنن. 08:13.400 --> 08:16.760 ‫با یه سر تکون دادنِ نامحسوس به وکیل اشاره می‌کنم ‫که ادامه بده. 08:16.920 --> 08:21.160 ‫و آقای باکلی در آخرین بازجوییِش ‫کولاک می‌کنه، 08:21.280 --> 08:27.040 ‫«فقط می‌خوام بدونم ‫دقیقاً چه اتفاقی افتاده، خانمِ جونز»، 08:27.200 --> 08:29.320 ‫با مهارت انجامش میده، اما لحنش... 08:29.480 --> 08:32.960 ‫از این لحنش خوشم نمیاد. ‫نه کلماتش، منظورِ پشتش رو می‌گم. این رو می‌رسونه: 08:33.080 --> 08:36.800 ‫«شاید شما قاضی باشی ‫و منم همون‌طوری بازی کنم که شما می‌خوای، 08:36.920 --> 08:40.000 ‫«ولی با هر لحنی که دلم بخواد حرف می‌زنم.» 08:40.080 --> 08:43.920 ‫تندیِ این جنگِ بی‌صدا بینِ خودمون رو ‫کاملاً حس می‌کنم. 08:44.000 --> 08:46.520 ‫اون وکیلیه ‫که یه زمانی همکارم بوده. 08:46.600 --> 08:49.040 ‫و حالا، باید از من اطاعت کنه. 08:50.840 --> 08:56.040 ‫پس این لحنش، ‫این «کندتر از حدِ معمول حرف زدنش»، 08:56.200 --> 08:58.040 ‫یه جور پیغام فرستادن به منه. 08:58.120 --> 08:59.560 ‫- یه جور «کونِ لقّت» بود! ‫- مامان! 08:59.680 --> 09:04.480 ‫خب، سرِ جام سفت می‌نشینم تا بشنوم: ‫«سوالِ دیگه‌ای ندارم، عالی‌جناب.» 09:04.560 --> 09:05.520 ‫مامان؟ 09:05.680 --> 09:07.480 ‫- «خانمِ جونز.» لبخند می‌زنم. ‫- مامان! 09:07.600 --> 09:09.880 ‫لحنم رو نرم می‌کنم. ‫فقط با اون حرف می‌زنم. 09:10.000 --> 09:12.240 ‫«می‌تونین از جایگاهِ شهود تشریف ببرین، ‫خانمِ جونز.» 09:12.320 --> 09:14.920 ‫امیدوارانه بهم نگاه می‌کنه، 09:15.080 --> 09:18.600 ‫هنوز خبر نداره که برای برنده شدنِ پرونده‌ش ‫امیدِ خیلی کمی هست. 09:18.680 --> 09:19.920 ‫مامان! 09:20.000 --> 09:23.600 ‫چشمم به یه چشمکِ ریزِ نورِ آیفونم می‌افته. 09:23.760 --> 09:26.920 ‫یواشکی زیرِ میز برعکسش می‌کنم. اوه! 09:27.080 --> 09:30.320 ‫هشت تا تماسِ بی‌پاسخ از هری! ‫یه خبری شده. خب... 09:30.840 --> 09:32.600 ‫«چند لحظه دادگاه رو ترک می‌کنم. 09:32.680 --> 09:36.640 ‫«مطمئنم اعضای هیئت‌منصفه هم ‫از یه استراحتِ کوتاه بدشون نمیاد.» 09:36.800 --> 09:41.160 ‫و به منشیِ دادگاهم، مینا، پچ‌پچ می‌کنم: ‫«۱۵ دقیقه‌ی دیگه دادگاه رو رسمی کن.» 09:41.320 --> 09:44.480 ‫و مینا بلند می‌گه: «همگی قیام کنند.» 09:44.600 --> 09:48.440 ‫و من به‌سرعت می‌رم سمتِ اتاقم، ‫دفترِ کارِ قاضی. 09:48.520 --> 09:51.520 ‫کلاه‌گیسم رو برمی‌دارم، ‫در حالی که ردام هنوز تنمه. 09:51.600 --> 09:54.680 ‫مینا کلاه‌گیسم رو می‌ذاره روی پایه‌ش. ‫خیلی‌خب، خیلی‌خب. 09:54.840 --> 09:56.480 ‫با اشاره بهم می‌گه: «قهوه می‌خوای؟» 09:56.600 --> 09:57.840 ‫«آره.» ولی واقعاً دلم نمی‌خواد. 09:57.920 --> 10:03.200 ‫اون می‌ره، و من موهای خوابیده‌م زیرِ کلاه‌گیس رو ‫تکون می‌دم تا باز بشن، 10:03.320 --> 10:05.800 ‫و دوباره خودم می‌شم. 10:06.640 --> 10:11.520 ‫دوباره می‌شم جسیکا، جسی، جس. ‫دوباره می‌شم... 10:11.640 --> 10:13.200 ‫- مامان! ‫- هری! چی شده؟ 10:13.280 --> 10:15.680 ‫- پیراهنم رو پیدا نمی‌کنم. ‫- اوه. 10:16.720 --> 10:19.280 ‫- همون گل‌گلیه رو. ‫- چی، همون آبیه؟ 10:19.400 --> 10:22.120 ‫نه مامان، اون مالِ بچگی‌هامه. ‫ده سالم بود اون موقع. 10:22.240 --> 10:25.000 ‫- خب، من یکی دیگه یادم نمیاد. ‫- چرا یادت میاد. همون صورتیه. 10:25.160 --> 10:26.680 ‫- هنوزم اصلاً یادم نمیاد چی می‌گی. ‫- همون صورتی و سفیده. 10:26.800 --> 10:30.040 ‫- جرئت نمی‌کنم بگم. ‫- خودت خریدیش! کریسمس. طرحِ استوایی داشت. 10:30.160 --> 10:31.400 ‫توی کمدت رو گشتی؟ 10:32.600 --> 10:34.120 ‫آره! 10:34.280 --> 10:35.480 ‫معلومه که گشتم! 10:35.560 --> 10:38.240 ‫- سرسری گشتی یا دقیق؟ ‫- اونجا نیست! 10:38.360 --> 10:40.640 ‫- عزیزم، آخرین بار کی پوشیدیش؟ ‫- نمی‌دونم. 10:40.760 --> 10:42.960 ‫- کارِت خیلی واجبه عزیزم؟ آخه... ‫- آره! آره، خیلی واجبه. 10:43.040 --> 10:45.280 ‫ببین، می‌خوام شبِ جمعه ‫توی یه مهمونی بپوشمش. 10:45.360 --> 10:47.760 ‫- اوه! ‫- تمِ مهمونیه. هاوایی. 10:47.920 --> 10:50.280 ‫- اوه، مهمونیِ کیه هری؟ ‫- نمی‌شناسیشون. 10:50.360 --> 10:52.160 ‫خب وقتی رسیدم خونه ‫برات می‌گردم عزیزم. 10:52.280 --> 10:53.520 ‫- اگه خیلی دیر بیای چی؟ ‫- دیر نمی‌کنم. 10:53.600 --> 10:56.240 ‫تو که همیشه دیر می‌کنی. ‫مامان، الان واقعاً بهش نیاز دارم. 10:56.400 --> 10:58.600 ‫عزیزم، من سرِ کارم، ‫وسطِ یه دادگاهم، 10:58.760 --> 11:02.040 ‫و باید برگردم به دادگاه، ‫ولی بهت قول می‌دم پیداش کنم. 11:02.160 --> 11:04.160 ‫اما اگه پیدا نکنی چی؟ ‫اون‌وقت هیچ لباسی ندارم که بپوشم. 11:04.280 --> 11:06.280 ‫اوه، مینا با قهوه برمی‌گرده. 11:06.400 --> 11:08.680 ‫- مامان، شبیه به... ‫- تلفن رو می‌چسبونم به گوشم تا اون نشنوه. 11:08.800 --> 11:12.240 ‫پسرمه! ‫یه موضوعِ... یه موضوعِ حساسه. 11:12.320 --> 11:13.600 ‫اون منتظر می‌مونه. 11:13.680 --> 11:14.840 ‫- همه‌ی... ‫- عزیزم؟ 11:15.000 --> 11:17.240 ‫بهت قول می‌دم ‫قضیه رو حلش کنیم. 11:17.320 --> 11:19.640 ‫اوه، پس الان شد قضیه، آره؟ 11:19.720 --> 11:22.120 ‫- وقتی قطع می‌کنم داره فحش میده. ‫- به خدا اصلاً فحش نمی‌دادم. 11:22.280 --> 11:27.000 ‫می‌دونم استرس داره. ‫همیشه استرس داره، و دلم براش ریش می‌شه. 11:27.120 --> 11:30.880 ‫و حالا، حتی وقتی دارم برمی‌گردم به دادگاه، ‫هنوز یه مامانم، 11:31.040 --> 11:34.520 ‫و دارم اون رو تصور می‌کنم که واسه این مهمونی استرس داره. 11:34.680 --> 11:41.320 ‫و برای پیراهنی که می‌دونم ‫قراره کلِ شب رو دنبالش بگردم. 11:42.480 --> 11:44.240 ‫اه! ای خدا. 11:44.400 --> 11:47.680 ‫سرِ قضیه‌ی هری، همیشه دارم می‌گردم، ‫همیشه دارم جست‌وجو می‌کنم، 11:47.760 --> 11:50.720 ‫در حالی که قلبم از توی سینه‌م داره درمیاد. 11:51.680 --> 11:53.120 ‫اون زمان که هنوز وکیل بودم... 11:53.240 --> 11:56.800 ‫وای خدای من، ایجاد توازن بین ‫مامانِ هری بودن 11:56.880 --> 11:59.200 ‫و عقب نموندن ‫از پرونده‌های سنگینم، 11:59.360 --> 12:04.280 ‫در حالی که با لیوانِ قهوه به دست توی پارکِ محلی بودم ‫و به تماس‌های کاری جواب می‌دادم. 12:04.840 --> 12:07.920 ‫«هری روی وسایلِ بازیِ سنگ‌نوردیه ‫با یه دختربچه‌ی کوچولو.» 12:08.000 --> 12:09.280 ‫خب، ببخشید جکی. آره، ببخشید. 12:09.360 --> 12:11.000 ‫یه لحظه صدات رفت. ‫داشتی چی می‌گفتی؟ 12:11.160 --> 12:12.600 ‫«من همین‌جام هری!» 12:12.720 --> 12:14.440 ‫راستی، نه، نه، این توزیع حساب می‌شه! 12:14.560 --> 12:16.960 ‫آره. آره، دقیقاً. ‫مصرفِ شخصی نیست. 12:17.800 --> 12:19.640 ‫«هری؟» 12:19.800 --> 12:22.040 ‫بسیارخب، پس اول اون رو احضار می‌کنیم، 12:22.120 --> 12:24.160 ‫و اسمِ اون رو می‌نویسیم ‫به عنوانِ شاهدِ دوم. 12:24.320 --> 12:26.720 ‫«ببخشید، شما یه پسرِ کوچولو ‫با کاپشنِ زرد ندیدین؟» 12:26.840 --> 12:28.480 ‫«تکون دادنِ سرِ یه زنِ غریبه به نشانه‌ی نه.» 12:28.560 --> 12:32.880 ‫نه، نه، نه، همون یارو که اسمش طولانیه، ‫آقای ماگاگواداویک. توی پرونده هست. 12:33.040 --> 12:34.960 ‫از یکی دیگه می‌پرسم: ‫«ببخشید، شما یه پسرِ کوچولو ندیدین؟» 12:35.080 --> 12:39.040 ‫«چهار سالشه، با موهای بورِ فرفری. ‫همین... همین‌جا بود. هری.» 12:39.120 --> 12:40.360 ‫«هری؟» 12:40.480 --> 12:42.800 ‫مادرهای دیگه سرشون رو بالا میارن، ‫توی هم محو می‌شن. 12:42.960 --> 12:45.160 ‫خب، نه جکی. ‫نه، فکر نمی‌کنم. 12:45.320 --> 12:48.160 ‫یهو حواسشون جمع می‌شه و ‫بهم نگاه می‌کنن. 12:48.240 --> 12:53.320 ‫چشم‌های خیره، پر از دلسوزی و ترس. 12:53.440 --> 12:55.040 داره خون خونم رو می‌خوره. 12:55.160 --> 12:56.600 ‫شروع می‌کنم به این‌طرف و اون‌طرف دویدن، 12:56.760 --> 12:58.160 ‫«هری؟» 12:58.280 --> 12:59.960 ‫«هری؟» 13:00.040 --> 13:02.080 ‫«هری، اصلاً شوخیِ قشنگی نیست، عزیزم.» 13:02.840 --> 13:04.000 ‫«هری؟» 13:04.160 --> 13:06.400 ‫یه زن با پالتوی خزدارِ نارنجی ‫بهم نزدیک می‌شه. 13:06.480 --> 13:08.000 ‫«ممکنه با یه غریبه رفته باشه؟» 13:08.120 --> 13:09.760 ‫«چرا؟ ‫چی دیدی؟» 13:09.920 --> 13:12.040 ‫«خب، یه مردی اونجا بود... ‫داشت بچه‌ها رو می‌پایید، 13:12.200 --> 13:13.600 ‫«الانم دیگه نیست.» 13:13.680 --> 13:16.000 ‫خونم به جوش میاد. 13:16.080 --> 13:17.320 ‫تصاویر از جلوی چشم‌هام رد می‌شن. 13:17.440 --> 13:19.640 ‫وای خدای من، ‫کی چشم ازش برداشتم؟ 13:19.800 --> 13:21.600 ‫وای خدای من. من مادرِ بدی‌ام. 13:21.720 --> 13:23.200 ‫چشم از بچه‌م برداشتم. 13:23.280 --> 13:26.560 ‫همه‌ی مادرهای دیگه یهو دست بچه‌هاشون رو می‌گیرن. 13:26.640 --> 13:29.240 ‫و یه دختربچه... اوه نه، داره التماس می‌کنه ‫که برگرده روی وسایلِ بازی. 13:29.320 --> 13:30.320 ‫«هری؟» 13:30.480 --> 13:33.680 ‫قلبم این‌قدر تند می‌زنه که دیگه نفسم بالا نمیاد. 13:33.840 --> 13:36.160 ‫ذهنم می‌ره سمتِ تصاویرِ ‫بچه‌های توی پرونده‌های کاریم. 13:36.240 --> 13:38.720 ‫تصاویرِ توی پرونده‌ها. خدایا! ‫نه، واقعی نیست. 13:38.840 --> 13:40.840 واقعی نیست. ‫کجاست؟ 13:40.960 --> 13:43.840 ‫پسرم کجاست؟ ‫«هری! هری!» 13:43.920 --> 13:45.360 ‫- «هری!» ‫- هری! 13:45.520 --> 13:48.240 ‫«هری!» زن‌های دیگه هم ‫اسمِ پسرم رو فریاد می‌زنن. 13:48.320 --> 13:49.400 ‫هری! هری! 13:49.560 --> 13:51.520 ‫اون دختربچه فکر می‌کنه این یه بازیه. 13:51.600 --> 13:53.520 ‫یه سگ واق‌واق می‌کنه. 13:53.680 --> 13:55.320 ‫داره تاریک می‌شه! 13:55.440 --> 13:57.160 ‫چشم‌هام همه‌جا رو می‌گرده. 13:57.320 --> 13:59.280 ‫خدایا، نمی‌تونم یه جا بند بشم. 13:59.360 --> 14:01.600 ‫«کاپشنِ زرد، شلوارکِ سرمه‌ای.» 14:01.760 --> 14:05.040 ‫جدیدترین عکسِ مدرسه‌ی پسرم رو ‫روی صفحه‌ی اولِ روزنامه‌ها تصور می‌کنم. 14:05.120 --> 14:08.320 ‫«نیم‌ساعتِ اولِ ‫گم شدنِ یه بچه حیاتیه.» 14:08.400 --> 14:10.320 ‫این چیزیه که پلیس‌ها توی دادگاه همیشه می‌گن. 14:10.400 --> 14:13.480 ‫نیم‌ساعت، ‫و من ده دقیقه‌ی اولش رو از دست دادم. 14:13.600 --> 14:16.280 ‫تندتر می‌دوم، ‫بدونِ اینکه بدونم دارم کجا می‌رم. 14:16.360 --> 14:19.240 ‫وای خدای من، آخه چه مادری ‫بچه‌ش رو گم می‌کنه؟ 14:19.360 --> 14:21.960 ‫اون زن با پالتوی خزدارِ نارنجی ‫داره دادزنان به طرفم می‌دوه. 14:22.120 --> 14:23.200 ‫یعنی هری رو پیدا کرده؟ 14:23.280 --> 14:24.440 ‫«داریم زنگ می‌زنیم به پلیس.» 14:24.600 --> 14:26.960 ‫وای خدای من! ‫وای خدای من، پلیس! 14:27.080 --> 14:29.000 ‫توصیفِ مشخصاتِ پسرم برای پلیس. 14:29.120 --> 14:30.480 ‫یه بچه‌ی گم‌شده. 14:30.560 --> 14:33.840 ‫«چشم‌های آبی، صورتِ گرد، ‫زیرِ چونه‌ش هم یه زخم داره.» 14:34.000 --> 14:36.760 ‫زنِ پالتو نارنجی بچه‌ش رو سفت بغل کرده. ‫اون یه مادرِ خوبه. 14:36.880 --> 14:39.320 ‫توی ذهنم یادداشت می‌کنم که ‫وقتی هری رو پیدا کردم، شماره‌ش رو بگیرم. 14:39.400 --> 14:41.320 ‫شاید پسرِ اون و پسرِ من ‫بتونن با هم بازی کنن. 14:41.440 --> 14:43.440 ‫ولی دارم به چی فکر می‌کنم؟ ‫وای خدای من، الان وقتش نیست. 14:43.600 --> 14:46.320 ‫«بله، ممنون. ‫آره، زنگ بزنید به پلیس، ممنون.» 14:46.400 --> 14:48.320 ‫اون برمی‌گرده سمتِ مادرهای دیگه. 14:48.440 --> 14:50.160 ‫اون هم یکی از اون‌هاست. 14:50.240 --> 14:54.560 ‫آره، نه مثلِ من. نه مثلِ من. ‫من... من همونی‌ام که بچه‌ش رو گم کرده. 14:54.680 --> 14:55.760 ‫«هری!» 14:55.920 --> 14:58.120 ‫و یهو یه رنگِ زرد به چشمم می‌خوره. 14:58.280 --> 14:59.840 ‫نه. 14:59.960 --> 15:01.800 ‫نه. 15:02.640 --> 15:06.000 ‫آره. آره، همون‌جا، ‫پشتِ درخت. واقعیه؟ 15:06.160 --> 15:08.760 ‫قبل از اینکه حتی تصمیم به حرکت بگیرم، ‫اونجام. 15:08.880 --> 15:11.760 ‫هری رو با تمامِ وجودم بغل می‌کنم. 15:11.920 --> 15:13.800 از فرط خوشحالی گریه‌م می‌گیره. 15:13.880 --> 15:17.240 ‫«مامان. یه سنجاب اونجا بود. ‫ترسوندیش فرار کرد.» 15:17.320 --> 15:19.240 ‫خدای من، ‫دلم می‌خواد سرش داد بزنم. 15:19.360 --> 15:20.960 ‫دلم می‌خواد تکونش بدم و سفت بغلش کنم. 15:21.080 --> 15:22.880 ‫«هری، هیچ‌وقت نباید این کار رو بکنی، عزیزم. 15:23.000 --> 15:25.000 ‫«باید همون‌جایی بمونی ‫که مامان بتونه ببیندت. 15:25.120 --> 15:27.520 ‫«نباید خودت راهت رو بگیری بری. ‫این کار خیلی خیلی بدیه.» 15:27.600 --> 15:30.200 ‫هم دارم گریه می‌کنم و هم دعواش می‌کنم. ‫نمی‌تونم درست بهش بفهمونم. 15:30.280 --> 15:36.240 ‫یه... یه ترکیبِ عجیبیه ‫از خشم و شادیِ محض. 15:37.080 --> 15:38.640 ‫آسودگیِ خیال. 15:38.720 --> 15:41.840 ‫بغلش می‌کنم و می‌برمش سمتِ مادرها، ‫و اون زنِ پالتو نارنجی لبخندِ رضایت می‌زنه. 15:42.000 --> 15:46.600 ‫داره با تلفن حرف می‌زنه. ‫به پلیس می‌گه که هری پیدا شده. 15:46.720 --> 15:47.480 ‫خدایا! 15:47.640 --> 15:49.800 ‫هری پیدا شده، 15:49.880 --> 15:52.880 ‫و مادرها دورش جمع می‌شن و ‫قربون‌صدقه‌ش می‌رن. 15:53.040 --> 15:55.840 ‫ایمان به دنیا دوباره زنده می‌شه، واسه همه‌مون. 15:55.920 --> 15:59.360 ‫دوباره می‌تونی فکر کنی، ‫می‌تونی انتخاب کنی که به چی فکر کنی. 15:59.480 --> 16:00.920 ‫«من نه.» 16:01.080 --> 16:02.560 ‫«ما نه.» 16:02.640 --> 16:05.040 ‫جکی. خب، آره جکی، ‫ببخشید، ببخشید. خب... 16:05.200 --> 16:07.280 ‫آره، من... خودم بهت زنگ می‌زنم. 16:07.400 --> 16:08.760 ‫صبح به‌خیر. 16:08.880 --> 16:10.920 ‫- هری کجاست؟ ساعت از هشت گذشته. هری! ‫- اومدم! 16:11.080 --> 16:12.040 ‫صبح به‌خیر، گریس. 16:12.200 --> 16:16.280 ‫گریس پشتِ میزِ آشپزخونه‌م نشسته، ‫کفش‌های پاشنه‌بلندش رو درآورده و پاهاش رو دراز کرده. 16:16.360 --> 16:18.080 ‫هری، دیرت می‌شه‌ها. 16:18.200 --> 16:21.160 ‫منتظرِ تاکسی هستیم ‫تا با هم بریم دادگاه. 16:21.280 --> 16:22.880 ‫- مایکل؟ ‫- آره؟ 16:23.000 --> 16:25.880 ‫یادت نرفته که باید هری رو زودتر ببری ‫کلاسِ درامز؟ 16:26.040 --> 16:27.960 ‫- هری، دیرم می‌شه‌ها! ‫- دارم می‌آم. 16:28.080 --> 16:30.480 ‫و باید به قاضی سیمورِ عزیز هم ‫تبریک بگیم. 16:30.640 --> 16:31.760 ‫گریس حالا دیگه قاضی شده. 16:31.880 --> 16:34.080 ‫یه قاضیِ دیگه! ‫مبارکه، گریس. 16:34.200 --> 16:36.360 ‫بالاخره یه دوستِ صمیمی ‫کنارم روی کرسیِ قضاوته! 16:36.440 --> 16:41.360 ‫نه یه پسرِ لوسِ مدرسه‌خصوصی و افاده‌ای، ‫یا یه دخترِ خودشیرین! 16:41.520 --> 16:44.720 ‫با ادای قاضی‌ها رو درآوردن ‫گریس رو می‌خندونم، 16:44.880 --> 16:48.920 ‫ادای این مردهای مثلاً باوقارِ ‫هم‌کارمون رو درمی‌آرم. 16:49.000 --> 16:53.160 ‫و بعدش ادای یه قاضیِ زنِ ارشدِ ‫واقعاً ترسناک رو درمی‌آرم. 16:53.320 --> 16:55.760 ‫- همونی که، خب... ‫- نه، همونی که... 16:55.920 --> 16:57.200 ‫آهان، همونی که... 16:58.200 --> 17:00.360 ‫- گریس پقی می‌زنه زیرِ خنده. ‫- هری، من رفتم! 17:00.440 --> 17:01.760 ‫وای خدای من، گریس. 17:01.880 --> 17:04.200 ‫خب، وقتی من شروع کردم، ‫خیلی باهام بدجنس بود. 17:04.360 --> 17:09.080 ‫می‌دونی، تجدیدِ نظرِ یه پرونده‌ی پیچیده‌ی کودک‌آزاری رو ‫انداخت گردنِ من، 17:09.240 --> 17:12.520 ‫اونم به عنوانِ اولین پرونده‌ای که ریاستش با من بود. ‫کاملاً انداختم تو هچل، 17:12.640 --> 17:14.720 ‫- تا خودش بتونه بره اسکی! ‫-...بره اسکی! 17:14.840 --> 17:16.160 ‫گریس چشم‌هاش رو توی حدقه می‌چرخونه. 17:16.280 --> 17:18.880 ‫«وای جس، ‫اینم از هم‌بستگیِ زنانه.» 17:18.960 --> 17:21.080 ‫حالا که صحبت از هم‌بستگیِ زنانه شد... 17:21.160 --> 17:23.680 ‫خدای من، تعریف کن ببینم ‫اون دخترهای دسته‌گل چیکار می‌کنن. 17:24.240 --> 17:29.320 ‫دخترهای گریس... یهو شروع کردن به قرار گذاشتن ‫و گریس هم داره موهاش رو می‌کَنه. 17:29.480 --> 17:34.040 ‫با صبوری گوش می‌دم به داستان‌هایِ، ‫مثلاً، اپیلاسیونِ بیکینی، 17:34.120 --> 17:37.120 ‫لیزر، اپیلاسیونِ برزیلی، 17:37.280 --> 17:38.760 ‫مدل‌های فانتزیِ اپیلاسیون... 17:39.680 --> 17:40.960 ‫...و لخته‌های پریود. 17:41.040 --> 17:43.040 ‫- هری، دیرمون شد. ‫- آره. 17:43.840 --> 17:46.240 ‫وای خدای من، گریس. ‫خدا رو شکر من پسر دارم! 17:46.320 --> 17:49.200 ‫- خداحافظ مامان. ‫- خب خداحافظ هریِ عزیزم. دوستت دارم. 17:50.120 --> 17:51.600 ‫دوستت دارم... 17:58.600 --> 17:59.600 ‫منم دوستت دارم. 17:59.760 --> 18:01.280 ‫خداحافظ عزیزم. 18:02.360 --> 18:05.040 ‫وقتی می‌ری خریدِ الکل ‫می‌تونی از اون قرمزِ موردعلاقه‌م بگیری؟ 18:05.200 --> 18:09.000 ‫آره حتماً، در کنارِ صادر کردنِ حکم و ‫راهنمایی کردنِ هیئتِ منصفه و خریدِ کلیِ خونه، 18:09.080 --> 18:10.400 ‫و برگشتن به خونه و آشپزی کردن واسه همه‌شون! 18:10.520 --> 18:12.640 ‫تو فوق‌العاده‌ای! خداحافظ! 18:12.800 --> 18:14.840 ‫- یادت نره، شام ساعتِ هفته! ‫-...ساعتِ هفت! 18:14.920 --> 18:19.040 ‫خدایا گریس، من... ‫به خدا تمامِ عمرم رو دارم صرفِ این می‌کنم که 18:19.160 --> 18:22.600 ‫لابلایِ برطرف کردنِ نیازهای بقیه، ‫همه‌ی کارها رو انجام بدم. 18:22.760 --> 18:24.200 ‫و گریس چهره‌ش درهم می‌ره و می‌گه، 18:24.320 --> 18:27.400 ‫«آره، زندگیِ منم اینه: ‫سریع رفتن به فروشگاه، پر کردنِ یخچال، 18:27.520 --> 18:30.200 ‫«و بعد شنیدنِ غرغرِ بقیه ‫که می‌گن هیچی واسه خوردن نیست!» 18:30.560 --> 18:33.560 ‫عقبِ تاکسی نشستیم، ‫و من دستِ گریس رو فشار می‌دم. 18:33.720 --> 18:36.480 ‫«می‌دونی، خیلی خوش‌حالم ‫که کنارم روی کرسیِ قضاوتی. 18:36.600 --> 18:39.040 ‫«حس می‌کنم ‫الان دیگه می‌تونیم یه‌کم خوش بگذرونیم. 18:39.120 --> 18:41.160 ‫«می‌تونیم شیوه‌ی ‫انجامِ کارها رو تغییر بدیم.» 18:41.320 --> 18:43.720 ‫بهم نیشخند می‌زنه: ‫«معلومه که آره.» 18:43.880 --> 18:47.040 ‫پشتِ سرش داد می‌زنم: ‫«هی، یادت نره امشب ساعتِ ۷ شروع می‌شه. 18:47.160 --> 18:50.680 ‫«یادم نمی‌ره. ولی اگه یه مارتینیِ مشتی می‌خوای، ‫ساعتِ ۶ و نیم بیا.» 18:50.800 --> 18:52.960 ‫گریس داره دوست‌دخترِ جدیدش، آنوک رو ‫با خودش می‌آره. 18:53.040 --> 18:54.480 ‫خدایا، ما عاشقِ آنوکیم. 18:54.560 --> 18:57.680 ‫اون... اون اهلِ عشق‌وحاله. 18:57.840 --> 19:01.120 ‫ردا و کلاه‌گیس به سر، ‫دارم می‌رم سمتِ سالنِ دادگاه، 19:01.280 --> 19:04.080 ‫و منشیِ همیشگی‌ام، مینا، ‫یهو پیداش می‌شه، 19:04.160 --> 19:05.600 ‫مثلِ یه ساعت‌زنگ‌دارِ رو مخ. 19:05.720 --> 19:08.600 ‫همیشه حاضره تا ‫من رو تا دادگاه همراهی کنه. 19:08.760 --> 19:11.760 ‫ولی من می‌رم به دست‌شوییِ شخصی‌ام. 19:12.680 --> 19:15.480 ‫و توی آینه به صورتم خیره می‌شم. 19:15.600 --> 19:19.280 ‫ردا تنم، کلاه‌گیس سرم، یقه‌م بسته، 19:19.440 --> 19:21.000 ‫یه صورتِ بی‌روح و بی‌شخصیت. 19:21.160 --> 19:24.640 ‫وای خدای من! ‫عینِ قاضی‌ها شدم. 19:24.720 --> 19:27.800 ‫بعدش... یه رژِ لبِ قرمزِ جیغ. 19:28.720 --> 19:30.560 ‫دوباره خودم می‌شم. 19:30.680 --> 19:31.920 ‫توی دادگاه. 19:32.880 --> 19:34.320 ‫موضوعِ صدورِ حکم. 19:34.400 --> 19:37.040 ‫یه پسرِ ۲۲ ساله ‫به جرمِ تجاوز گناه‌کار شناخته شده. 19:37.200 --> 19:40.080 ‫توی جایگاهِ متهم ایستاده و ‫سرش رو انداخته پایین. 19:40.240 --> 19:42.680 ‫منتظره تا من حکمش رو صادر کنم. 19:42.760 --> 19:46.320 ‫قربانی رو یادمه. ‫یه دخترِ ۲۱ ساله بود. خب... یعنی الان ۲۱ سالشه. 19:46.400 --> 19:47.960 ‫اون موقع ۱۸ سالش بود. 19:48.120 --> 19:53.280 ‫چند هفته پیش توسطِ یه وکیلِ مدافعِ ‫سخت‌گیرِ دیگه بازجویی شد. 19:54.080 --> 19:56.600 ‫«گفتی هوا اون شب گرم بوده. 19:56.760 --> 20:01.400 ‫«این درسته که بگیم ‫حداقلِ لباس تنت بوده، 20:01.480 --> 20:03.680 ‫«و داشتی خودنمایی می‌کردی؟» 20:03.800 --> 20:04.960 ‫«آقای کوپر! 20:05.120 --> 20:07.640 ‫«من اجازه‌ی این سبک بازجویی رو ‫توی این دادگاه نمی‌دم.» 20:07.720 --> 20:10.880 ‫من همیشه شفاف می‌کنم که ‫باورهای غلط درباره‌ی تجاوز جایی تو این دادگاه ندارن. 20:11.000 --> 20:13.600 ‫من این چیزها رو ‫توی دادگاهم تحمل نمی‌کنم. 20:13.680 --> 20:17.520 ‫ولی واقعیت اینه که اگه خطرِ زندان رفتن ‫برای متهم وجود داشته باشه، 20:17.600 --> 20:23.680 ‫اون‌وقت وکیلِ مدافعش می‌تونه روزگارِ ‫قربانیِ شاکی رو سیاه کنه. 20:23.760 --> 20:27.920 ‫«توی هیچ بخشی از مصاحبه‌ت با پلیس، 20:28.080 --> 20:31.040 ‫«نگفتی که رضایت نداشتی، ‫درسته؟ 20:31.160 --> 20:34.920 ‫«چون با اجازه‌ی دادگاه، ‫حقیقت اینه که تو راضی بودی، 20:35.080 --> 20:38.280 ‫«و بعداً پشیمون شدی، 20:38.440 --> 20:41.720 ‫«و واسه همینه که الان همه‌مون اینجاییم.» 20:42.960 --> 20:45.440 ‫و من متأسفانه مجبورم ‫اجازه‌ی این کار رو بدم. 20:45.560 --> 20:50.760 ‫اما بعدش به دادستان اجازه می‌دم ‫یه ویدیوی تازه‌کشف‌شده رو به عنوانِ مدرک ارائه بده. 20:56.960 --> 21:00.800 ‫که خودِ متهم برای یکی از رفیق‌هاش فرستاده بوده. 21:04.760 --> 21:07.920 ‫این یه مدرکِ عینی و مستدله، ‫و خیلی محکمه‌پسنده. 21:08.000 --> 21:09.840 ‫و این یکی از اون دفعاتِ خیلی نادریه که 21:10.000 --> 21:13.880 ‫هیئتِ منصفه توی یه پرونده‌ی تجاوز، ‫حکم به گناه‌کار بودنِ متهم می‌ده. 21:13.960 --> 21:15.520 ‫اتفاقِ خیلی نادریه. 21:16.640 --> 21:20.120 ‫به اون مردِ جوان توی جایگاه نگاه می‌کنم، ‫که حالا یه متجاوزِ محکوم‌شده‌ست. 21:20.200 --> 21:22.640 ‫داره می‌ره زندان، ‫و خودش هم این رو می‌دونه. 21:22.800 --> 21:24.800 ‫و من همونی‌ام که ‫روانه‌ی زندانش می‌کنه. 21:24.920 --> 21:26.240 ‫«آقای دریک. 21:26.360 --> 21:30.200 ‫«تجاوز به خانمِ اروندل ‫بخشیش در زمانِ خوابِ ایشون رخ داده. 21:30.280 --> 21:32.200 ‫«مدارک علیه شما ‫کوبنده و قطعی بود، 21:32.360 --> 21:37.000 ‫«و دادستانی یک تجاوزِ وحشیانه ‫با نیتِ شوم رو اثبات کرده. 21:37.120 --> 21:39.880 ‫«شما فیلم‌های بسیار آزاردهنده‌ای ‫ضبط کردید، 21:40.000 --> 21:43.560 ‫«و قربانی‌تون رو در معرضِ ‫درد و تحقیرِ بیشتر قرار دادید، 21:43.720 --> 21:47.280 ‫«و این کار، ماهیتِ هولناکِ این جرم رو ‫شدیدتر و وخیم‌تر کرده. 21:47.440 --> 21:51.400 ‫«توی هیچ مرحله‌ای ابرازِ پشیمانی نکردید ‫و هیچ مسئولیتی رو نپذیرفتید.» 21:51.800 --> 21:53.720 ‫ادامه می‌دم. ‫با چهره‌ای جدی و سرزنش‌گر. 21:53.880 --> 21:56.200 ‫و باید با لحنِ جدی و محکمی صحبت کنم. 21:56.320 --> 21:57.840 ‫اون گناه‌کار شناخته شده. 21:58.400 --> 22:00.520 ‫«هفت سال حبس، 22:00.640 --> 22:03.720 ‫که دو سومِش رو ‫باید توی بازداشت بگذرونه. 22:05.440 --> 22:07.240 ‫همون‌طور که می‌برنش، 22:07.360 --> 22:11.280 ‫صدای جیغی می‌شنوم ‫که توی دادگاه می‌پیچه، 22:11.360 --> 22:13.200 ‫و نیازی نیست نگاه کنم. 22:13.360 --> 22:16.240 ‫می‌دونم که اون صدای ‫مادرِ محکومه. 22:16.360 --> 22:18.200 ‫شنیدنش سخته. 22:18.280 --> 22:22.120 ‫یه زنِ دیگه هم داره ‫تاوانِ کارهای اون رو پس میده. 22:22.240 --> 22:24.640 ‫و تقصیرِ اون نیست ‫که این کار رو کرده، مگه نه؟ 22:25.960 --> 22:27.240 ‫یا شاید هم هست؟ 22:27.960 --> 22:30.440 ‫درسی که یادش نداده، 22:30.560 --> 22:32.600 ‫ارزشی که تو وجودش نهادینه نکرده. 22:33.440 --> 22:35.200 ‫دیگه بهش فکر نمی‌کنم. 22:36.040 --> 22:37.680 ‫به من ربطی نداره. 22:37.760 --> 22:41.520 ‫همین‌طور که دارم دادگاه رو ترک می‌کنم، ‫آقای کوپر شروع می‌کنه به پچ‌پچ کردن با دستیارش. 22:41.600 --> 22:43.720 ‫خب... منم حساب‌شده سرِ جام وایمیستم. 22:43.880 --> 22:45.400 ‫هنوز نرفتم. 22:45.520 --> 22:48.360 ‫و منشی‌ام، مینا، ‫تاکتیکِ من رو می‌دونه. اونم وایمیسته. 22:48.440 --> 22:53.640 ‫این یه یادآوریه که منم حق دارم ‫به اندازه‌ی قاضی‌های مرد موردِ احترام قرار بگیرم. 22:55.440 --> 22:57.160 ‫اتاق آروم می‌شه... 22:58.600 --> 23:00.360 ‫...سکوت برقرار می‌شه. 23:02.040 --> 23:06.000 ‫همون‌طور که به سمتِ در می‌رم، ‫چشمم به چشمِ مادرش می‌افته. 23:07.520 --> 23:14.080 ‫یادِ اون پیاده‌رویِ شبانه‌ی بی‌نظیر ‫لبِ ساحل می‌افتم، وقتی هری کوچیک بود. 23:14.240 --> 23:16.640 ‫مایکل توی هتل خوابیده بود، 23:16.760 --> 23:22.720 ‫پس این فقط یه ماجراجوییِ دونفره‌ی ‫مادر و پسری لبِ ساحل بود. 23:22.800 --> 23:25.000 ‫هری می‌خواد یه چیزی بهم بگه. 23:25.120 --> 23:29.320 ‫«حتی وقتی خیلی تلاش می‌کنم، ‫بازم توی انجام دادنِ کارها خوب نیستم.» 23:29.480 --> 23:31.640 ‫«چرا عزیزم، هستی. ‫معلومه که هستی. 23:31.720 --> 23:34.160 ‫نقاشی‌های این ترمِت هم ‫واقعاً قشنگ بودن.» 23:34.320 --> 23:36.640 ‫«فقط به خاطرِ اینه که آقای جان بهم کمک می‌کنه.» 23:36.800 --> 23:37.760 ‫«آقای جان؟» 23:37.880 --> 23:39.200 ‫فوری حواسم جمع می‌شه. 23:40.160 --> 23:41.840 ‫«آقای جان کیه؟» 23:42.000 --> 23:43.720 ‫«به خانمِ فیشر کمک می‌کنه.» 23:43.840 --> 23:46.120 ‫دستیارِ معلمه. ‫باید خیالم راحت بشه. 23:46.280 --> 23:50.280 ‫ولی من از این پرونده‌ها توی دادگاه زیاد داشتم. ‫من... پرونده‌ها رو خوندم. 23:50.360 --> 23:51.440 ‫«عزیزم؟ هری؟ 23:51.600 --> 23:56.120 ‫می‌دونی که بدنت فقط مالِ خودته، ‫مگه نه، هریِ قشنگم؟ 23:56.280 --> 24:00.440 ‫اینکه فقط خودتی که تصمیم می‌گیری ‫کی بهش دست بزنه.» 24:00.520 --> 24:01.880 ‫جوابی نمی‌ده. 24:02.040 --> 24:07.120 ‫«عزیزم، اگه یه وقت کسی خواست ‫به جاهای خصوصیِ بدنت دست بزنه...» 24:07.240 --> 24:09.200 ‫فقط زل می‌زنه بهم. ‫وای خدای من، نه. 24:09.360 --> 24:11.760 ‫همین الانشم ‫به اندازه‌ی کافی حواسم جمع نبوده؟ 24:11.840 --> 24:13.000 ‫هری، اون بچه‌ی حساسیه. 24:13.160 --> 24:15.120 ‫مگه بچه‌بازها دنبالِ همین نیستن؟ 24:15.800 --> 24:18.960 ‫سعی می‌کنم عادی رفتار کنم. ‫نمی‌خوام کاری کنم بره تو خودش. 24:19.040 --> 24:21.920 ‫«تا حالا شده هیچ بزرگتری ‫بخواد به آلتت دست بزنه... 24:23.160 --> 24:25.800 ‫...مثلاً با خوندنِ آهنگِ ‫«کیکِ برنجی دوست داری»؟ 24:26.520 --> 24:30.560 ‫آخه اگه این کار رو کرده باشن، ‫باید به مامان بگی.» 24:30.680 --> 24:33.920 ‫فقط کنارم راه می‌ره، ‫صدای تپ تپِ پاهاش روی شن‌ها می‌آد. 24:34.040 --> 24:37.320 ‫نمی‌خوام بترسونمش، ‫ولی دلم آشوبه. 24:37.480 --> 24:39.520 ‫«عزیزم، تا حالا کسی همچین کاری باهات کرده، ‫عشقِ مامان؟ 24:39.680 --> 24:43.720 ‫کسی تا حالا به... آلتت دست زده، ‫به... دودولِت؟» 24:43.880 --> 24:44.880 ‫«آره.» 24:44.960 --> 24:46.880 ‫از ترس خشکم می‌زنه. 24:47.000 --> 24:48.440 ‫گلوم خشک می‌شه. 24:48.600 --> 24:51.000 ‫«عزیزم، کی؟ ‫هری، کی؟ بهم بگو. 24:51.120 --> 24:54.320 ‫به مامان بگو، کی این کار رو باهات کرده عزیزم؟ ‫کی به دودولِت دست زده؟» 24:54.480 --> 24:56.400 ‫«خودت. توی حمام.» 24:56.560 --> 24:58.920 ‫خب... احساسِ حماقت می‌کنم. 24:59.000 --> 25:01.960 ‫ولی وقتی چیزهایی رو دیدی که من دیدم... 25:02.080 --> 25:05.520 ‫یه فکری به سرم می‌زنه. ‫بیا این رو بکنیم یه بازی. 25:05.600 --> 25:09.560 ‫دستش رو می‌گیرم. ‫می‌برمش درست تا لبِ آب. 25:09.640 --> 25:12.800 ‫«خب عزیزم، ‫اگه هر کسی غیر از مامان یا بابا... 25:12.920 --> 25:16.200 ‫می‌خوام جیغ بکسی، باشه؟ پس... 25:16.360 --> 25:20.400 ‫پس می‌خوام بلند جیغ کشیدن رو ‫تمرین کنی، باشه؟ اینطوری: 25:20.480 --> 25:22.600 ‫«به دودولِ من دست نزن!» باشه؟» 25:22.760 --> 25:24.240 ‫هری بهم نگاه می‌کنه و می‌خنده. 25:24.320 --> 25:27.400 ‫«نه عزیزم، یه بار امتحان کن ‫تا یاد بگیری چطوری انجامش بدی، باشه؟ 25:27.560 --> 25:29.360 ‫چیزی که مامان می‌گه رو تکرار کن. خب... 25:29.480 --> 25:33.280 ‫«کمک! من نمی‌خوام این آقا ‫به دودولِ من دست بزنه.» 25:33.360 --> 25:34.880 ‫باشه، یالله هری، امتحان کن.» 25:35.000 --> 25:36.800 ‫و هری با صدای بلند جیغ می‌کشه: 25:36.920 --> 25:40.880 ‫«کمک! من می‌خوام به دودولم دست بزنم!» 25:41.040 --> 25:42.480 ‫«نه، نه، نه عزیزم. ‫نه، نه، نه. 25:42.560 --> 25:47.960 ‫باید بگی: «کمک! کمک! من نمی‌خوام این آقا ‫به دودولِ من دست بزنه.»» 25:48.040 --> 25:50.160 ‫مجبورش می‌کنم باهام تکرار کنه. ‫«بیا با هم بگیم.» 25:50.320 --> 25:53.720 ‫و با هم، من و پسرم، ‫به جنگِ اون آدم‌بده می‌ریم. 25:53.800 --> 25:59.680 ‫«کمک! من نمی‌خوام این آقا ‫به دودولِ من دست بزنه!» 25:59.760 --> 26:01.520 ‫به دوروبرم نگاه می‌کنم و می‌بینم یه مرد... 26:02.640 --> 26:03.880 ‫...داره لبِ ساحل راه می‌ره. 26:04.040 --> 26:05.440 ‫«خب... 26:05.520 --> 26:07.040 ‫داریم تمرین می‌کنیم.» 26:07.160 --> 26:08.680 ‫مردِ بدجوری جا می‌خوره. 26:08.800 --> 26:11.200 ‫«خب... می‌دونید! 26:11.360 --> 26:12.560 ‫محضِ احتیاط!» 26:12.720 --> 26:15.320 ‫هری هنوز داره جمله‌ی من رو داد می‌زنه. 26:18.000 --> 26:20.320 ‫مردِ با عجله دور می‌شه. 26:20.480 --> 26:23.680 ‫و همون‌طور که هری داره مدام می‌خنده، 26:23.840 --> 26:26.560 ‫صدای درونم رو می‌شنوم ‫که داره بهم تبریک می‌گه: 26:26.720 --> 26:29.840 ‫«آخیش، اینطوری پسرم در امان می‌مونه.» 26:30.000 --> 26:37.280 ‫و اون حسِ غرورِ مادرِ نمونه بودن بهم دست میده ‫که خیلی کم پیش می‌آد. 26:38.600 --> 26:40.480 ‫- وای خدا! ‫- سلام مامان. 26:40.560 --> 26:44.480 ‫وای! چه زود جمعه بعدازظهر شد. 26:44.600 --> 26:49.320 ‫یه لیست از خریدهای دقیقه‌ی نودیِ ‫مهمونیِ شامِ امشب آماده می‌کنم. 26:50.120 --> 26:51.280 ‫نگران نباش، من می‌خرمشون. 26:51.400 --> 26:52.840 ‫باشه، برو تسکو! 26:53.320 --> 26:55.640 ‫هنوز دلم رضا نمیده ‫برم از اون فروشگاهِ باکلاسه خرید کنم. 26:55.800 --> 26:59.520 ‫مامانم همیشه می‌گفت: «اونجا ‫واسه آدم‌هاییه که پولشون از عقلشون بیشتره!» 26:59.640 --> 27:00.760 ‫اوه، چه سریع! 27:00.880 --> 27:05.120 ‫بیسکویت ترد، پاته، یه‌کم حمص ‫و چاشنی‌های مدیترانه‌ای، 27:05.240 --> 27:07.040 ‫روغن زیتونِ فرابکر، 27:07.160 --> 27:09.480 ‫و برگِ اسفناجِ کوچولو. ‫تخفیف‌خورده. 27:09.640 --> 27:11.080 ‫آخیش، خوبه. شیر چی؟ 27:11.240 --> 27:13.280 ‫- اوه... ‫- وای، نه. 27:14.720 --> 27:15.720 ‫شیر. 27:15.880 --> 27:17.440 ‫من پنیر رو گرفتم. 27:18.960 --> 27:20.600 ‫داده بود براش بیارن. 27:20.760 --> 27:22.840 ‫یه پلی‌لیستِ توپ هم ‫واسه مهمونی درست کردم. 27:22.960 --> 27:24.280 ‫وای خدا. آهنگ‌های آر.ای.امِ؟ 27:24.400 --> 27:26.880 ‫یادت نره، قراره اون آهنگی که ‫داریم تمرینش می‌کنیم رو اجرا کنیم. 27:27.000 --> 27:28.800 ‫نه بابا، یادت نره، ‫من بعداً مهمونی دارم. 27:28.920 --> 27:31.040 ‫آره، آره، آره، قبل از اینکه بری. 27:33.240 --> 27:34.640 ‫- آره، آره... ‫- دنیل! 27:34.760 --> 27:38.080 ‫دنیل یکی از اون وکلای بااستعداد و باسابقه بود ‫که قبلاً با هم توی یه دفتر کار می‌کردیم. 27:38.160 --> 27:40.840 ‫شک ندارم یه روزی ‫واسه خودش قاضی می‌شه! 27:40.960 --> 27:42.000 ‫«سلام. 27:42.080 --> 27:44.520 ‫آره، آره، آره، همین الان صدورِ حکمِ ‫پرونده‌ی تجاوزم تموم شد. 27:44.680 --> 27:47.480 ‫ام... وای نمی‌دونم. ‫چی لازم داریم؟ 27:47.640 --> 27:49.960 ‫نمی‌دونم... شاید یه‌کم آبِ گازدار ‫واسه سرِ میز؟» 27:50.080 --> 27:51.400 ‫دنیل با تعجب می‌گه: 27:51.520 --> 27:53.320 ‫«مهمونیِ شام واسه ۱۶ نفر! 27:53.440 --> 27:56.800 ‫دیوونه‌ای! زندگیتم مثلِ کارته، ‫همه‌چیز رو با سرعتِ برق و باد انجام میدی.» 27:56.960 --> 27:58.240 ‫هر دو می‌خندیم، 27:58.320 --> 28:01.600 ‫ولی وقتی گوشی رو قطع می‌کنم، بهش فکر می‌کنم ‫و یه‌کم اذیتم می‌کنه. 28:02.360 --> 28:05.320 ‫همه‌ش تقصیرِ این شغله! ‫خیلی از وقتم رو می‌گیره. 28:05.440 --> 28:06.680 ‫هیچ‌وقت تعادل نداره. 28:06.760 --> 28:09.480 ‫به عنوانِ یه مادر، همیشه عذابِ وجدان دارم. 28:11.960 --> 28:14.160 ‫به عکسِ هری ‫روی طاقچه‌ی بالای شومینه نگاه می‌کنم. 28:14.240 --> 28:16.360 ‫یه توپ دستشه و داره لبخند می‌زنه. 28:17.240 --> 28:19.720 ‫ولی یه‌کم ترس و دلهره رو ‫توی چهره‌ش می‌بینم. 28:19.880 --> 28:22.400 ‫هیچ‌وقت توی ورزش خوب نبوده، ‫بچه‌ی طفلکی. 28:23.840 --> 28:27.200 ‫و سعی می‌کنم ساعت‌هایی رو به خودم یادآوری کنم ‫که با هری گذروندم. 28:27.320 --> 28:29.320 ‫اون کارها رو با سرعتِ برق و باد انجام نمیدم. 28:30.080 --> 28:31.720 ‫پسرِ خوشگلم. 28:32.600 --> 28:34.400 ‫حساسیت و آسیب‌پذیریش. 28:35.160 --> 28:36.720 ‫خدایا، پدر و مادر بودن واقعاً چیه؟ 28:36.800 --> 28:39.040 ‫نگرانیش. ‫هیچ‌کس از دغدغه‌ها و نگرانی‌هاش به آدم نمی‌گه. 28:39.200 --> 28:40.280 ‫- هری، حواست کجاست! ‫- اوه، نه، مایکل. 28:40.440 --> 28:43.040 ‫وای خدا، حرصم می‌گیره ‫وقتی می‌بینم باباش تعجب کرده 28:43.160 --> 28:44.960 ‫که پسرش اصلاً توی ورزش استعداد نداره. 28:45.080 --> 28:47.680 ‫- نه هری، اون خوب‌ها رو نه! ‫- این بی‌دست‌وپا بودنش به من نرفته. 28:47.840 --> 28:49.120 ‫اه! مایکل، خودم انجامش میدم. 28:49.280 --> 28:51.800 ‫مایکل می‌خنده، ‫ولی تهِ دلش جدیه. 28:51.880 --> 28:53.360 ‫بندازش تو لباسشویی. 28:53.520 --> 28:56.120 ‫یه وکیلِ مدافعِ جناییِ درجه‌یک! 28:56.200 --> 28:58.800 ‫می‌خواد همه بدونن قویه. 29:00.320 --> 29:05.040 ‫و ساعت‌ها وقت گذاشت تا به هری ‫کار با توپ رو یاد بده، 29:05.120 --> 29:08.600 ‫تا اینکه یه روز هری کلاً دست از ‫بازی کردن کشید. 29:08.680 --> 29:12.520 ‫اون بچه‌ی ۱۲ ساله‌ی فسقلی ‫جلوی بابای قدرتمندش ایستاد، 29:12.680 --> 29:14.720 ‫و دیگه هیچ‌وقت بازی نکرد. 29:14.840 --> 29:19.240 ‫و با وجودِ این‌ها، فکر کنم... ‫فکر کنم مایکل تهِ دلش افتخار می‌کرد 29:19.400 --> 29:22.240 ‫که پسرش جرئت و عرضه داره. 29:22.320 --> 29:24.440 ‫مایکل، قصد نداری ‫یه کاری با این پنیرها بکنی؟ 29:24.600 --> 29:26.320 ‫الان میام، ‫اول باید دوش بگیرم. 29:26.440 --> 29:28.400 ‫هری، نمی‌خوای که اون رو ‫بدونِ اتو کردن بپوشی، می‌خوای؟ 29:28.560 --> 29:29.520 ‫نه، خوبه. 29:29.680 --> 29:32.040 ‫نه دیگه، داری می‌ری بیرون. ‫خب شاید یکی رو ببینی. 29:32.120 --> 29:33.960 ‫باید به خودت برسی. 29:34.120 --> 29:35.680 ‫بده به من. 29:36.720 --> 29:37.800 ‫- دوش گرفتی؟ ‫- آره. 29:37.960 --> 29:39.880 ‫- نه بابا. ‫- امروز صبح گرفتم. 29:40.000 --> 29:41.600 ‫اووه، برو یه بارِ دیگه بگیر. 29:41.720 --> 29:43.360 ‫هری، حواست کجاست! 29:43.520 --> 29:45.840 ‫هیچ‌وقت به هری نمی‌گم ‫که خودم هم ورزشکارِ خوبی بودم. 29:46.000 --> 29:50.920 ‫همین الانشم اینکه باباش ‫یه قهرمان بوده، براش سنگینی می‌کنه. 29:53.920 --> 29:57.160 ‫من و مایکل اصلاً توی تربیتِ بچه ‫تفاهم داشتیم؟ 29:57.320 --> 30:01.880 ‫اون زمان که هر دوتامون وکیل بودیم، ‫مثلاً... بذار ببینم، سه سال... 30:01.960 --> 30:05.920 ‫آره، سه سال قبل از این بود ‫که به عنوانِ قاضی سوگند یاد کنم. 30:06.000 --> 30:08.480 ‫حتی ساعت ۱۰ صبح هم نشده، 30:08.600 --> 30:12.520 ‫و دارم توی راهروی دادگاه راه می‌رم ‫که گوشیم روشن می‌شه. مایکل داره... 30:12.680 --> 30:13.760 ‫اوه! 30:13.880 --> 30:17.440 ‫...زنگ می‌زنه، قبل از اینکه برم داخلِ دادگاه ‫تا این محاکمه‌ی سخت رو ادامه بدم. 30:17.600 --> 30:21.360 ‫اون... اون می‌دونه ‫که کار کردن با این قاضی چقدر سخته. 30:21.440 --> 30:23.080 ‫«از مدرسه زنگ زدن. ‫نتونستن باهات تماس بگیرن.» 30:23.560 --> 30:25.600 ‫«اوه، خب چی می‌خواستن؟» 30:25.680 --> 30:29.440 ‫و بعدش یه‌کم طولش میده، ‫توی همین فاصله فکرهای وحشتناکی از سرم می‌گذره، 30:29.520 --> 30:33.200 ‫و وقتی می‌گه فقط دستش شکسته، ‫به طرزِ عجیبی خیالم راحت می‌شه. 30:33.360 --> 30:35.760 ‫اوه! اوه... دستش شکسته؟ 30:35.840 --> 30:40.160 ‫و سریع می‌رم دادگاه و یه درخواستِ فوری ‫واسه تعویقِ جلسه می‌دم. 30:40.280 --> 30:43.720 ‫و بعدش با عجله و دلشوره ‫یه تاکسی به مقصدِ بیمارستان می‌گیرم، 30:43.840 --> 30:46.720 ‫مدام به خودم می‌گم: ‫«دستِ همه‌ی بچه‌ها می‌شکنه»... 30:47.760 --> 30:50.920 ‫...ولی تهِ دلم می‌دونم ‫که قضیه به این سادگی‌ها نیست. 30:51.040 --> 30:52.560 ‫هری... 30:53.480 --> 30:56.880 ‫خب، اون الان کلاسِ هشتمه ‫و پسرهای هم‌سن‌وسالش یه‌کم، چطور بگم... 30:57.560 --> 30:58.800 ‫...پیچیده هستن. 30:58.880 --> 31:00.360 ‫هری! 31:01.280 --> 31:05.320 ‫توی بخشِ اورژانس، پرستارِ مدرسه رو می‌بینم ‫که همراهِ هری اومده بیمارستان. 31:06.000 --> 31:07.080 ‫«بقیه‌ش با من. 31:07.520 --> 31:08.880 ‫هری! 31:09.040 --> 31:10.520 ‫چی شده؟» 31:11.240 --> 31:12.800 ‫شونه‌هاش رو بالا می‌ندازه. 31:13.560 --> 31:15.680 ‫معلومه داره یه چیزی رو پنهان می‌کنه. 31:15.800 --> 31:18.760 ‫توی صفِ بخشِ ارتوپدی هستیم، 31:18.880 --> 31:20.400 ‫و نوبتمون حدودِ یک ساعت طول می‌کشه. 31:20.560 --> 31:23.320 ‫خب همه‌مون می‌دانیم که عمراً ‫فقط یه ساعتِ لعنتی باشه. 31:23.440 --> 31:26.080 ‫ولی... هری بهم نگاه می‌کنه. 31:27.200 --> 31:30.320 ‫و... ‫حرفش رو عوض می‌کنه. 31:31.520 --> 31:33.200 ‫بهم می‌گه توی مدرسه دعوا شده بود. 31:33.360 --> 31:34.720 ‫وای خدا. 31:34.880 --> 31:36.920 ‫بازم شروع شد، ‫همون قلدری‌ها. 31:37.000 --> 31:39.320 ‫یه جورایی، هری... ‫از بقیه‌ی پسرهای هم‌سن‌وسالِ خودش ریزتره. 31:39.480 --> 31:41.520 ‫اون... اون همیشه قربانی می‌شه. 31:41.600 --> 31:43.040 ‫«کسی اذیتت کرده؟» 31:43.160 --> 31:44.600 ‫سرش رو تکون می‌ده. 31:45.520 --> 31:49.680 ‫تا قول ندم که به مدرسه چیزی نمی‌گم، ‫حرفی نمی‌زنه. 31:49.760 --> 31:51.240 ‫«قول می‌دم.» 31:51.400 --> 31:53.120 ‫قضیه رو برام تعریف می‌کنه. 31:53.240 --> 31:56.200 ‫نیک و لوسیان. 31:56.360 --> 31:57.680 ‫عوضی‌های کوچولو. 31:57.800 --> 32:00.520 ‫هری، با یه صدای ضعیف... وای! 32:00.640 --> 32:02.160 ‫«فکر کنم اتفاقی بود.» 32:03.280 --> 32:04.560 ‫وجودم پر از خشم می‌شه، 32:04.640 --> 32:07.280 ‫دلم می‌خواد برم بیرون. ‫دلم می‌خواد اون پسرها رو پیدا کنم. 32:07.440 --> 32:11.200 ‫دلم می‌خواد با جدیتِ یه وکیلِ مدافع حرف بزنم ‫و به زندان تهدیدشون کنم. 32:11.280 --> 32:16.480 ‫دلم می‌خواد بکشونم‌شون توی یه کوچه‌ی تاریک ‫و کله‌های احمق و حروم‌زاده‌شون رو بکوبم به هم. 32:18.200 --> 32:19.240 ‫به هر حال... 32:19.400 --> 32:23.040 ‫توی، خب... ‫توی اون انتظارِ طولانی و خسته‌کننده‌ی اورژانس، 32:23.160 --> 32:27.200 ‫لپ‌تاپم رو باز می‌کنم ‫تا دفاعیه‌ی پایانی‌ام رو تنظیم کنم، 32:27.320 --> 32:30.000 ‫در حالی که سعی می‌کنم خودم رو درباره‌ی این موضوع آروم کنم... 32:30.080 --> 32:35.600 ‫خب، اینکه باز هم یه خشونتِ ‫عمدی علیه بچه‌م اتفاق افتاده. 32:35.760 --> 32:38.560 ‫و تازه بعداً، ‫وقتی با هری دارم برمی‌گردم خونه، 32:38.720 --> 32:41.800 ‫در حالی که دستش توی گچِ نارنجیِ شبرنگه، 32:41.960 --> 32:43.600 ‫یهو یه چیزی به ذهنم می‌رسه... 32:44.360 --> 32:46.600 ‫چرا خودِ مایکل با عجله نیومد اینجا؟ 32:47.360 --> 32:49.200 ‫چرا به من زنگ زد؟ 32:49.280 --> 32:52.280 ‫اون داشت... ‫اون فقط داشت روی یه پرونده کار می‌کرد. 32:52.360 --> 32:55.280 ‫خب، ‫خوش‌حالم که کنارِ هری بودم، 32:55.440 --> 32:58.640 ‫ولی از کی تا حالا ‫من شدم مراقبِ اصلیِ بچه‌ها؟ 32:58.800 --> 33:01.400 ‫من و مایکل کی این تصمیم رو گرفتیم؟ 33:01.480 --> 33:05.840 ‫تصمیمی نگرفتیم، واسه همین این موضوع رو باهاش مطرح می‌کنم ‫فقط برای اینکه جریان رو بدونه و متوجهش بشه، 33:06.000 --> 33:08.720 ‫ولی متوجه نمی‌شه و جبهه می‌گیره. 33:11.640 --> 33:13.400 ‫بعدش هم چیزی رو می‌گه که 33:13.480 --> 33:15.680 ‫هیچ مادری نمی‌دونه ‫چطوری باید بهش جواب بده. 33:15.800 --> 33:18.000 ‫«خب، فکر کردم ترجیح می‌ده ‫مادرش کنارش باشه.» 33:18.160 --> 33:20.760 ‫و من بینِ اینکه بخوام از این حرف ‫عصبانی بشم و داد و بیداد راه بندازم، 33:20.880 --> 33:23.960 ‫یا اینکه اون رو یه تعریفِ غیرمستقیم از مادرِ خوب بودنم بدونم، گیر کردم. 33:24.120 --> 33:25.840 ‫می‌خوای همین رو بپوشی؟ 33:28.000 --> 33:29.320 ‫اوه، من دومی رو انتخاب می‌کنم. 33:29.480 --> 33:31.560 ‫زود باش هری، دیرمون شده. ‫ساعت هفته! 33:31.640 --> 33:33.840 ‫ساعت هفت! اوه، لعنت بهش! 33:34.000 --> 33:36.720 ‫- مامان، مهمون‌ها اومدن. ‫- آره مایکل، می‌تونی معطل‌شون کنی؟ 33:36.800 --> 33:39.880 ‫- نه، نمی‌تونم. ‫- چی؟ وای خدا! مایکل داره سیستم رو راه می‌ندازه! 33:40.040 --> 33:43.880 ‫خب، هری می‌تونی دمِ در یه‌کم باهاشون گپ بزنی؟ 33:44.000 --> 33:45.680 ‫- اِ، در چه مورد؟ ‫- نمی‌دونم. 33:45.840 --> 33:49.280 ‫درباره‌ی امتحاناتِ نهایی‌ات حرف بزن عزیزم، ‫یا ازشون بپرس تا حالا هاوایی رفتن یا نه. 33:49.400 --> 33:51.120 ‫هاوایی؟ ‫مامان این دیوانگیه. 33:51.280 --> 33:52.880 ‫خب، بهشون بگو بابات لخته. 33:53.000 --> 33:54.920 ‫- واقعاً؟ واقعاً لختی؟ ‫- نه! 33:55.040 --> 33:57.680 ‫- نه، ولی اولین بارش هم نیست، مگه نه؟ ‫- چی؟ کی؟ 33:57.840 --> 34:00.240 ‫- خب... تولدِ پنجاه سالگی‌اش. ‫- وای خدا، یادم ننداز. 34:00.400 --> 34:03.040 ‫خیلی‌خب، راهشون بده تو. 34:03.120 --> 34:05.920 ‫مهمونی شروع شد. و ماهی... 34:08.120 --> 34:09.840 ‫...حسابی طرفدار پیدا می‌کنه. 34:12.800 --> 34:15.120 ‫مایکل توی بهترین حالتشه. 34:15.280 --> 34:17.680 ‫صدای لیستِ پخشِ موسیقی‌اش تا آخر بالاست. 34:17.800 --> 34:20.400 ‫آنوک و گریس دارن می‌رقصن. 34:20.480 --> 34:23.360 ‫تصمیم می‌گیرم بهشون ملحق بشم. 34:23.960 --> 34:26.360 ‫اوه، بعد مریلین و پارتنرش هم می‌پرن وسط، 34:26.520 --> 34:30.080 ‫و قاضیِ ارشدِ لندن هم... ‫داره رقصِ کرمی می‌ره؟ 34:30.200 --> 34:32.040 ‫اون پایین مواظبِ لگنت باش! 34:32.200 --> 34:37.880 ‫و دنیل غرقِ گفتگو ‫با آنتونی مارشاله. 34:37.960 --> 34:40.280 ‫اوه، موزیک معرکه‌ست! 34:40.440 --> 34:42.240 ‫خب، من دیگه می‌رم. ‫خداحافظ مامان. 34:42.360 --> 34:44.440 ‫اوه، خداحافظ هریِ عزیزم. ‫دوستت دارم. 34:45.160 --> 34:47.080 ‫منم دوستت دارم. 34:56.800 --> 34:58.720 ‫پیراهنت خیلی بهت میاد. 35:02.240 --> 35:06.080 ‫بعداً، شمع‌ها رو به خاموشی می‌رن، 35:06.200 --> 35:08.880 ‫ظرف‌های شام ‫همه توی سینک روی هم چیده شدن، 35:09.040 --> 35:12.080 ‫و بطری‌های شرابِ نیمه‌خورده ‫این‌طرف و اون‌طرف پخش و پلان. 35:13.280 --> 35:16.760 ‫و من به مایکل که اون‌طرفِ میز ایستاده لبخند می‌زنم. 35:16.840 --> 35:19.040 ‫مجلس رو به دست گرفته! 35:19.160 --> 35:22.040 ‫لبخند به لب و پرانرژی. 35:22.200 --> 35:24.520 ‫اوه، صدای خنده و گپ‌وگفت میاد. 35:24.640 --> 35:25.800 ‫آخ! یه صدای جیغ. 35:25.960 --> 35:28.080 ‫خدای من، ‫عجب مهمونیِ فوق‌العاده‌ایه. 35:29.880 --> 35:32.280 ‫بعداً، وقتی همه رفتن خونه‌هاشون، 35:32.400 --> 35:35.480 ‫دارم ظرف‌ها رو توی ماشینِ ظرف‌شویی می‌چینم، 35:35.640 --> 35:38.440 ‫و شوهرم ‫از پشت سر بهم نزدیک می‌شه... 35:38.560 --> 35:40.160 ‫- سلام! ‫- سلام! 35:40.840 --> 35:45.440 ‫...بهم تکیه می‌ده و گرمای بدنش ‫کاملاً به بدنم می‌چسبه. 35:45.560 --> 35:48.160 ‫انگشت‌هاش می‌رن زیرِ لباسِ ابریشمی‌ام. 35:48.320 --> 35:49.480 ‫امشب کارِت حرف نداشت. 35:49.600 --> 35:52.680 ‫حسِ سپاسگزاری دارم، که این گیجم می‌کنه. ‫آخه چرا باید سپاسگزار باشم؟ 35:52.840 --> 35:55.360 ‫ولی اون خیلی خوش‌حاله. 35:55.520 --> 35:58.800 ‫با ملایمت توی گوشم نجوا می‌کنه. 35:58.960 --> 36:01.920 ‫الکل لبه‌های تیزِ اخلاقش رو ‫نرم کرده. 36:02.040 --> 36:03.760 ‫دستم رو به عقب می‌برم تا بهش برسم... 36:05.040 --> 36:07.840 ‫...و انگشت‌هاش لمسم می‌کنن. 36:08.000 --> 36:12.160 ‫وای خدا، فوق‌العاده‌ست، ‫و من از جام تکون نمی‌خورم. 36:12.240 --> 36:14.760 ‫یه‌جورایی، فقط نگرانِ اینم که ‫هری برگرده خونه. 36:14.920 --> 36:17.120 ‫امشب با دوست‌هاش رفته بود ‫به اون مهمونیِ هاوایی، 36:17.240 --> 36:18.760 ‫واسه همین هر لحظه ممکنه سر برسه، ولی من... 36:18.920 --> 36:20.640 ‫همه‌چیز رو فراموش می‌کنم، 36:20.760 --> 36:25.040 ‫لباسِ ابریشمی‌ام بالا رفته ‫و باسنم بیرون افتاده. 36:25.160 --> 36:29.000 ‫انگشت‌های شوهرم با مهارت... 36:30.680 --> 36:33.840 ‫اوه! اوه، خیس شدم. 36:33.920 --> 36:36.800 ‫اوه، همه‌چیز بی‌نقص به نظر می‌رسه. 36:36.920 --> 36:38.720 ‫تشنه‌ی بدنش هستم. 36:38.840 --> 36:42.800 ‫مایکل آروم واردِ بدنم می‌شه ‫و با هم حرکت می‌کنیم، 36:42.960 --> 36:46.440 ‫و یه لحظه تصویرِ قربانیِ پرونده‌ی تجاوز ‫توی ذهنم جرقه می‌زنه، 36:46.600 --> 36:48.080 ‫همونی که همین تازگی براش حکم صادر کردم. 36:48.240 --> 36:49.320 ‫- جس؟ ‫- آره. آره، آره. 36:49.480 --> 36:51.800 ‫- جس؟ ‫- آره، با ناامیدی اون تصویر رو از خودم دور می‌کنم. 36:51.960 --> 36:53.600 ‫ولی اونجاست، همون ویدیو. 36:53.720 --> 36:56.480 ‫صورتی که به کفِ زمین فشار داده می‌شه. ‫پسری که خودش رو به زور وارد می‌کنه. 36:56.600 --> 36:59.080 ‫دوباره پسش می‌زنم، ‫ولی هرچی بیشتر تلاش می‌کنم، 36:59.200 --> 37:02.560 ‫اون ویدیو، همونی که واسه دوستش فرستاده بود، وحشتناک‌تر جلوه می‌کنه. 37:02.720 --> 37:04.280 ‫- اینطوری خوبه؟ ‫- فقط یه‌کم برو سمتِ چپ. 37:04.360 --> 37:06.120 ‫اوه، دستورالعمل صادره! ‫چشم، عالی‌جناب. 37:06.280 --> 37:08.200 ‫ببخشید. ببخشید. ‫می‌دونم از لحنِ دادگاهی بدش میاد. 37:08.320 --> 37:09.560 ‫همگی بپاخیزید. 37:09.720 --> 37:12.800 ‫اوه، لعنتی، آره! ‫اوه، این عالیه. 37:13.760 --> 37:17.600 ‫و دستم رو به عقب می‌برم، ‫مایکل رو به خودم نزدیک‌تر می‌کنم. 37:17.720 --> 37:21.200 ‫اون ناله می‌کنه، و من گریه‌ی زنِ توی ‫ویدیو رو جلو چشمم می‌بینم. 37:21.720 --> 37:23.120 ‫خیلی وحشتناکه. 37:23.240 --> 37:26.240 ‫دلم می‌خواد شوهرم طوری بکنتم که این تصویر از ذهنم بره بیرون. 37:26.360 --> 37:27.920 ‫مایکل خودش رو عمیق‌تر وارد می‌کنه، 37:28.080 --> 37:31.920 ‫و من... من نمی‌تونم. نمی‌تونم. ‫باید تمومش کنم. 37:32.080 --> 37:33.560 ‫تظاهر به ارگاسم می‌کنم... 37:38.600 --> 37:41.520 ‫...و شوهرم داخلِ بدنم ارضا می‌شه. 37:46.720 --> 37:48.240 ‫ما رو نگاه کن! 37:48.320 --> 37:49.680 ‫سکس توی آشپزخونه! 37:49.760 --> 37:50.840 ‫- اوه، دهنت سرویس! ‫- ای خدا! 37:50.920 --> 37:53.440 ‫تا صدای هری رو دمِ در می‌شنویم، از هم جدا می‌شیم، 37:53.520 --> 37:55.040 ‫کثیف و خیس، 37:55.160 --> 37:58.240 ‫لباس‌هامون رو مرتب می‌کنیم و ‫خودمون رو کاملاً عادی نشون می‌دیم. 37:58.400 --> 38:00.520 ‫شیر آب رو باز می‌کنم و ‫دستکش‌های پلاستیکی رو دستم می‌کنم، 38:00.680 --> 38:02.520 ‫مایکل، یه چیزی بردار. ‫بذار توی یخچال. 38:04.160 --> 38:05.800 ‫سلام عزیزم. 38:06.760 --> 38:07.840 ‫زود اومدی خونه! 38:40.740 --> 38:44.960 کلیه حقوق این زیرنویس متعلق به سایت ناین مووی است و دریافت آن از سایت‌های دیگر غیرمجاز و حرام می‌باشد 38:50.520 --> 38:51.520 ‫مهمونی خوب بود؟ 38:53.480 --> 38:56.880 ‫- آره. ‫- خیلی عالی بود. 38:56.960 --> 38:58.320 ‫آره. 38:59.960 --> 39:01.480 ‫آره. 39:03.400 --> 39:04.760 ‫آره. 39:06.400 --> 39:07.920 ‫آره. 39:10.120 --> 39:13.320 ‫وقتی هری دوازده سالش بود، ‫کتاب‌خوانِ قاری بود، 39:13.480 --> 39:16.760 ‫و مهم‌ترین اتفاقِ ماهِ مارس ‫روزِ جهانیِ کتاب بود، 39:16.920 --> 39:20.600 ‫ولی خب معلومه که قرعه به نامِ منِ ساده‌لوح افتاد ‫تا گریمِ ولدمورت رو روش پیاده کنم. 39:20.680 --> 39:22.880 ‫آره. ‫شاید باید در بزنم، ولی... 39:23.920 --> 39:25.640 ‫...هنوز اون‌قدرها بزرگ نشده. 39:25.760 --> 39:28.000 ‫و، اوه، روی تخته و ‫داره یه چیزی تماشا می‌کنه. 39:28.080 --> 39:31.840 ‫اوه، من رو می‌بینه. ‫لپ‌تاپش رو محکم می‌بنده! 39:31.920 --> 39:35.760 ‫وای خدا، ‫قیافه‌ی گناه‌کارِ پسرم دیدنیه! 39:35.920 --> 39:38.400 ‫عمراً بتونه چیزی رو ‫از من پنهان کنه. 39:38.520 --> 39:42.800 ‫و تصمیم می‌گیرم وقتشه که اون گفتگوی معروف رو داشته باشیم. 39:44.400 --> 39:46.120 ‫«داشتی فیلمِ پورن می‌دیدی هری؟» 39:46.280 --> 39:48.440 ‫از اینکه مچش رو گرفتم وحشت‌زده به نظر می‌رسه. 39:48.520 --> 39:50.080 ‫«نه! نه!» 39:50.240 --> 39:53.720 ‫درسته! درسته، ولی... ‫نمی‌تونه به مادرش دروغ بگه. 39:53.880 --> 39:55.600 ‫و قیافه‌ش خیلی گناه‌کار نشون می‌ده. 39:55.720 --> 39:57.200 ‫راستش دلم براش می‌سوزه. 39:57.360 --> 39:59.960 ‫واسه همین روی تخت کنارش می‌نشینم و صدام رو ملایم می‌کنم، 40:00.120 --> 40:02.000 ‫ولی اون خودش رو عقب می‌کشه. 40:02.120 --> 40:04.880 ‫و بعدش... می‌رم سرِ اصلِ مطلب. 40:05.000 --> 40:06.880 ‫«حالا که بحثِ پورن شد...» 40:06.960 --> 40:08.800 ‫«ولی ما که نداریم دربارش حرف می‌زنیم!» 40:08.880 --> 40:10.880 ‫«خب، یه سری چیزها هست ‫که باید بدونی.» 40:11.000 --> 40:14.280 ‫«خب، آره می‌دونم مامان. ‫برای دخترها و زن‌ها چیزِ بدیه.» 40:14.440 --> 40:17.440 ‫«خب، آره، ولی چیزهای دیگه‌ای هم هست ‫که دونستنش برات واجبه.» 40:17.600 --> 40:22.040 ‫و من از جدی‌ترین لحنِ حقوقی‌ام استفاده می‌کنم؛ ‫کاملاً واضح، بی‌طرف، بدونِ احساسات، 40:22.200 --> 40:24.040 ‫فقط اطلاعات رو بهش انتقال می‌دم. 40:24.160 --> 40:25.880 ‫به زمین خیره شده. 40:26.240 --> 40:28.960 ‫«سه تا چیز هست ‫که دونستنشون برات خیلی واجبه.» 40:29.040 --> 40:32.480 ‫اوه، همیشه خونده بودم ‫که اگه موضوع رو فقط به سه بخش تقسیم کنی، 40:32.600 --> 40:35.120 ‫بچه‌ها بهتر می‌تونن ‫درکش کنن. 40:35.280 --> 40:37.040 ‫هری چیزی نمی‌گه، 40:37.200 --> 40:38.720 ‫ولی می‌تونم بفهمم که داره گوش میده. 40:39.040 --> 40:42.760 ‫«ام، اول اینکه یادت باشه ‫پورن برای سرگرمیه، 40:42.920 --> 40:44.360 ‫«نه آموزش. 40:44.480 --> 40:47.080 ‫«چون چیزهایی که توی پورن می‌بینی خیلی... 40:48.600 --> 40:50.000 ‫«ام... 40:50.920 --> 40:53.600 ‫«...اِ اغراق‌آمیزه. خیلی اغراق‌آمیز! 40:53.720 --> 40:56.000 ‫«و واقعاً، این‌ها کارهایی نیست ‫که همه انجامش بدن. 40:56.120 --> 40:58.440 ‫«مخصوصاً الان که تازه داری مسیرت رو پیدا می‌کنی. 40:58.600 --> 41:03.400 ‫«و می‌دونی، لذت‌بخشه کشف کنی ‫چطوری با کسی که دوستش داری رابطه‌ی جنسی داشته باشی. 41:03.560 --> 41:05.400 ‫«یه زنِ جوان، 41:05.520 --> 41:10.400 ‫«یا یه مردِ جوان، ‫یا یه فردِ جوانِ دیگه با یه، ام... 41:10.520 --> 41:11.840 ‫«ام... 41:12.520 --> 41:15.240 ‫«دوم. خب... ‫خب، چیزها... ام... 41:15.400 --> 41:17.600 ‫«خب، چیزها... ‫توی پورن بزرگ‌تر از حدِ معمول نشون داده می‌شن. 41:17.720 --> 41:20.000 ‫«و... و منظورم اینه که، ‫قراره ببینی... 41:20.880 --> 41:25.600 ‫«ام، قراره یه سری آلـ... واقعاً، واقعاً... 41:27.000 --> 41:28.760 ‫«...بزرگ ببینی. 41:28.840 --> 41:32.400 ‫«و نمی‌خوام فکر کنی ‫که اون‌ها اندازه‌ی آلتِ مردهای نرمال هستن، 41:32.480 --> 41:34.880 ‫«یا در واقع اندازه‌ی... 41:35.000 --> 41:37.960 ‫«که اون‌ها آلتِ مردهایی با سایزِ معمولی هستن. 41:38.080 --> 41:40.880 ‫«و تو نباید، ام... 41:42.160 --> 41:44.000 ‫«...خودت رو با اون‌ها مقایسه کنی.» 41:46.000 --> 41:48.320 ‫«و همچنین زن‌ها... ‫وای خدا، زن‌ها... 41:48.440 --> 41:50.080 ‫زن‌ها طوری به نظر می‌رسن که انگار دارن... 41:51.960 --> 41:54.160 ‫«...همیشه از این کار لذت می‌برن.» 41:57.040 --> 41:58.360 ‫امم. 41:58.480 --> 42:01.120 ‫«ولی اون‌ها پول می‌گیرن تا این‌طوری نشون بدن. شغلشون همینه. 42:01.200 --> 42:03.880 ‫«و... ‫و احتمالاً دارن نقش بازی می‌کنن. 42:04.040 --> 42:06.800 ‫«و، و... ‫و واسه همین این موضوع خیلی مهمه: 42:06.920 --> 42:10.160 ‫«تو باید از دخترها بپرسی ‫که واقعاً از چی خوششون میاد... 42:10.280 --> 42:11.800 ‫«وقتی که زمانش برسه.» 42:11.920 --> 42:13.120 ‫اون کاملاً بی‌حرکته. 42:13.200 --> 42:15.040 ‫«و سوم اینکه. اوه...» 42:16.760 --> 42:18.680 ‫هری دهن باز می‌کنه. ‫می‌خواد این غائله زودتر تموم شه. 42:18.840 --> 42:21.280 ‫«آره مامان، می‌دونم. ‫این تبعیض علیه زن‌هاست.» 42:21.360 --> 42:24.440 ‫«اه، خب، آره. ‫نه. نه عزیزم، نه. نه.» 42:24.520 --> 42:26.840 ‫«نه، این موردِ سومم نیست. ‫نه، سومی واقعاً مهمه،» 42:27.000 --> 42:30.040 ‫«چون توی پورن کلمه‌ی «نه» معنی نداره.» 42:30.160 --> 42:35.440 ‫«و حتی اگه یکی از بازیگرای زن توی داستان بگه ‫«نه! نه! نه! نه! نه!»» 42:35.560 --> 42:36.840 ‫«از قبل رضایتش رو داده.» 42:37.000 --> 42:39.880 ‫«یعنی، ‫قبول کرده توی فیلم بازی کنه،» 42:40.000 --> 42:41.720 ‫«و این توی زندگیِ واقعی فرق می‌کنه.» 42:41.880 --> 42:44.520 ‫«آره مامان. آره، می‌دونم. ‫نه یعنی نه.» 42:44.600 --> 42:47.680 ‫«خب، آره. ‫نه، ولی نه. نه، فقط «نه» نیست.» 42:47.840 --> 42:49.600 ‫«چیزای دیگه هم معنیِ «نه» می‌دن.» 42:49.680 --> 42:52.080 ‫«آره. ‫حالا می‌شه بری؟» 42:52.160 --> 42:57.080 ‫«هری، واقعاً دلم می‌خواد بهم بگی ‫داشتی توی کامپیوترت چی نگاه می‌کردی.» 42:57.160 --> 42:58.320 ‫وحشت‌زده نگاه می‌کنه. 42:58.480 --> 43:01.200 ‫«عزیزم، عصبانی نمی‌شم. ‫قول می‌دم.» 43:01.880 --> 43:03.520 ‫نگاهش رو میاره بالا، 43:03.600 --> 43:05.240 ‫چشم‌هاش رو می‌بنده، 43:05.320 --> 43:08.320 ‫و حرفِ دلش یهو می‌ریزه بیرون. 43:08.480 --> 43:10.400 ‫«داشتم یوتیوب نگاه می‌کردم. 43:10.520 --> 43:13.000 ‫«یکی داشت «کال آو دیوتی» بازی می‌کرد.» 43:13.120 --> 43:16.160 ‫«خیلی معذرت می‌خوام مامان. ‫می‌دونم بازی کردنش رو ممنوع کرده بودی.» 43:22.400 --> 43:24.440 ‫کال آو دیوتی! 43:24.520 --> 43:26.560 ‫یه بازیِ ویدیوییِ لعنتیه! 43:26.640 --> 43:29.040 ‫اون‌وقت من داشتم درموردِ... 43:29.880 --> 43:32.280 ‫...آلت‌های غول‌پیکر حرف می‌زدم. 43:33.640 --> 43:36.040 ‫خب، خیلی جلو جلو رفتم. ‫نه، یعنی، از خجالت آب شدم. 43:36.200 --> 43:37.720 ‫«خب، پس دیگه از این خبرا نیست.» 43:37.840 --> 43:39.960 ‫آره! آره! شدیداً سر تکون می‌ده، 43:40.080 --> 43:44.240 ‫و من هم تندتند مشغول می‌شم ‫و لباسِ ولدمورت رو می‌زنم به چوب‌لباسی، 43:44.400 --> 43:47.200 ‫پشتم بهشه. ‫سکوتِ عجیب‌وغریبی حکم‌فرماست. 43:47.720 --> 43:50.280 ‫«به‌هر‌حال، هنوز ارزشش رو داره یادت بمونه ‫چی بهت گفتم. 43:50.360 --> 43:56.120 ‫«همیشه خوبه که آدم درموردِ ‫همچین چیزایی... حرف بزنه.» 43:57.840 --> 43:59.560 ‫و من سریع از اتاق می‌زنم بیرون. 44:01.760 --> 44:04.080 ‫اون شبی که ‫برای کلِ عمرش از سکس ترسوندیش! 44:04.240 --> 44:05.880 ‫اون موقع که هنوز مامانِ باحالی بودم. 44:06.000 --> 44:09.080 ‫- خب، من هنوز فکر می‌کنم جذابیت رو داری. ‫- نگو «جذابیت»! 44:09.160 --> 44:10.600 ‫مگه بچه‌ها این رو نمی‌گن؟ 44:10.720 --> 44:13.800 ‫نه، فقط می‌گن «جذاب». ‫«جذابی، مگه نه؟» 44:18.360 --> 44:20.760 ‫همه‌چیز رو ول کن، ‫خودم صبح مرتبش می‌کنم. 44:23.840 --> 44:25.280 ‫ای بابا! 44:25.400 --> 44:26.960 ‫هری بیدار شده. 44:27.120 --> 44:28.560 ‫صبحِ شنبه‌ست. اوه! 44:29.240 --> 44:32.000 ‫صبح به‌خیر عزیزم. ‫مهمونی چطور بود؟ 44:32.120 --> 44:33.920 ‫اوه! یک‌راست رفت سراغِ یخچال. 44:34.040 --> 44:36.160 ‫- هری؟ ‫- آره. آره، خوب بود. 44:36.320 --> 44:37.320 ‫کی اونجا بود؟ 44:37.480 --> 44:39.320 ‫- دوستام. ‫- آره؟ کسی که من بشناسم؟ 44:39.400 --> 44:41.640 ‫مامان، نیازی به ‫سین‌جیم کردن نیست. 44:41.800 --> 44:44.120 ‫نه، نه، من فقط... ‫می‌خواستم توجه نشون بدم. 44:44.200 --> 44:46.520 ‫- نمی‌خوام فضولی کنم. ‫- آره، جونِ خودت! 44:46.680 --> 44:49.440 ‫اوه، قهوه‌ش رو برمی‌داره و ‫کلی ازم فاصله می‌گیره. 44:49.560 --> 44:50.760 ‫دستِ خودم نیست: 44:50.840 --> 44:53.800 ‫- همه پیراهنِ هاوایی پوشیده بودن؟ ‫- دیدی؟ باز شروع کردی. 44:53.960 --> 44:55.400 ‫ببخشید. 44:56.120 --> 44:57.560 ‫دارم دوروبرش می‌پلکم. 44:57.640 --> 45:00.040 ‫- بهت خوش گذشت؟ ‫- خدای من، مامان. این‌قدر رو مخ نباش. 45:00.200 --> 45:04.360 ‫با چه لحنی! خدایا، خب... ‫معمولاً با این لحن باهام حرف نمی‌زنه. 45:04.480 --> 45:06.480 ‫جا خوردم. دلم شکست. 45:06.560 --> 45:09.640 ‫عزیزم، اصلاً خوشم نمیاد ‫این‌طوری باهام حرف بزنی. 45:10.520 --> 45:14.080 ‫اوه، بلند می‌شه و ‫با عصبانیت از اتاق می‌زنه بیرون. 45:14.240 --> 45:16.840 ‫و همون موقع‌ست که چشمم به ‫یه خراشِ کوچیک بالای ابروش می‌افته. 45:17.000 --> 45:18.520 ‫- صورتت چی شده؟ ‫- هیچی. 45:18.640 --> 45:20.880 ‫- چرا، صورتت... خب، زخم شده. ‫- داری پیازداغش رو زیاد می‌کنی. 45:20.960 --> 45:21.960 ‫هنوز بهش چسبیدم. 45:22.120 --> 45:23.400 ‫- صبح به‌خیر. ‫- عزیزم، چی شده؟ 45:23.560 --> 45:24.720 ‫- کسی داره اذیتت می‌کنه؟ ‫- مامان! مامان! 45:24.800 --> 45:25.880 ‫- دوباره شروع شده؟ ‫- بس کن! بس کن! 45:25.960 --> 45:29.920 ‫دلم هری می‌ریزه پایین. تصویرِ کبودی‌ها و ‫زخم‌های چند سال پیش می‌آد جلوی چشمم. 45:30.080 --> 45:31.040 ‫دوباره نه! 45:31.160 --> 45:33.280 ‫چه مرگشونه ‫این پسرهای لعنتی؟ 45:33.440 --> 45:34.800 ‫- عزیزم، کی این کار رو کرد؟ ‫- هیچ‌کس. 45:34.960 --> 45:36.160 ‫- همه‌چیز ردیفه، هَز؟ ‫- آره! 45:36.240 --> 45:37.800 ‫به‌به، بیکن! 45:37.960 --> 45:39.520 ‫وای خدا، رو اعصابمه، 45:39.680 --> 45:42.280 ‫این‌طوری که مایکل وانمود می‌کنه ‫همه‌چیز عادیه و خونسرده. 45:42.440 --> 45:46.680 ‫وضعیتِ ما این شکلیه. من اونی هستم که ‫جورِ عاطفیِ خانواده رو می‌کشه. 45:46.800 --> 45:48.040 ‫ظرافت‌های رفتاری! 45:48.200 --> 45:49.640 ‫نه مایکل. 45:49.760 --> 45:52.760 ‫ولی بعداً ازم انتظار داره ‫بشینم براش تعریف کنم چی شده. 45:52.920 --> 45:55.400 ‫هری، از زورگوها حمایت نکن! 45:55.520 --> 45:59.120 ‫طرفداری نمی‌کنم، اتفاقی ‫هلم دادن روی نرده‌ها. 45:59.280 --> 46:00.720 ‫- کی؟ ‫- یادم نمیاد. 46:00.880 --> 46:02.440 ‫- اوه، همیشه هم اتفاقیه! ‫- جسیکا! 46:02.560 --> 46:04.360 ‫فقط چندتا آبجو خورده بودم. 46:04.480 --> 46:06.480 ‫- چندتا؟ ‫- تو قاضیِ من نیستی. 46:06.560 --> 46:07.920 ‫- هری! ‫- هری! 46:08.480 --> 46:09.840 ‫کسی بهت گیر داده، رفیق؟ 46:09.920 --> 46:11.760 ‫- نه! ‫- حالش خوبه. 46:11.920 --> 46:13.680 ‫اینجا من کاره‌ای نیستم. 46:13.760 --> 46:15.520 ‫من یه زنم. ‫یک مادرم. 46:16.160 --> 46:19.560 ‫ولی می‌دونم. می‌دونم یه خبری هست. ‫من پسرم رو می‌شناسم. 46:19.720 --> 46:23.120 ‫و این رو همین الان زیرِ پوستِ بازوش ‫حس کردم. 46:23.280 --> 46:25.400 ‫عرقِ یک بچه، 46:25.480 --> 46:27.240 ‫یک بچه‌ی ترسیده. 46:28.560 --> 46:31.360 ‫- عزیزم، مطمئنی؟ ‫- ولش کن جس، حالش خوبه. 46:31.440 --> 46:34.800 ‫مایکل! فقط من رو ‫یه مادرِ پارانوئید جلوه نده، 46:34.960 --> 46:37.640 ‫- تا بخوای پیشش خودت رو شیرین کنی. ‫- پس تو هم مثلِ مادرهای پارانوئید رفتار نکن! 46:37.760 --> 46:41.520 ‫دارم سعی می‌کنم حقیقت رو بفهمم، ‫و انتظار ندارم خرابم کنی. 46:41.600 --> 46:44.400 ‫اوه، جس! ‫این کارا شاید توی دادگاه جواب بده، 46:44.480 --> 46:48.320 ‫ولی اینجا، توی خونه، ‫تو یه قاضیِ لعنتی نیستی. 46:53.600 --> 46:55.360 ‫انگار یکی خمارِ دیشبه. 46:58.600 --> 47:01.040 ‫روزی که به عنوانِ قاضی سوگند یاد کردم... 47:01.960 --> 47:05.360 ‫...یکی از عجیب‌ترین تجربه‌های ‫زندگی‌ام بود. 47:05.520 --> 47:09.480 ‫توی دادگاهِ سلطنتیِ دادگستری ‫با مایکل و هری بودم، 47:09.640 --> 47:15.600 ‫مردی که کارش همین بود ‫داشت ردای قضاوت و کلاه‌گیس رو تنم می‌کرد. 47:15.680 --> 47:22.320 ‫و وقتی کلاه‌گیسِ تشریفاتیِ بزرگ و بلند رو روی سرم می‌گذاشت، ‫توی آینه نگاه کردم. 47:22.400 --> 47:25.880 ‫و مایکل به‌شوخی گفت: ‫«حالا مامان واسه خودش کله‌گنده‌ای شده!» 47:25.960 --> 47:29.440 ‫و راست... راستش، ‫از شوخی‌اش خوشم اومد 47:29.600 --> 47:32.200 ‫چون نگرانِ این بودم که ‫مایکل چطور با این موضوع کنار میاد، 47:32.320 --> 47:34.720 ‫و من... سعی کردم کارها رو سریع‌تر پیش ببرم، 47:34.880 --> 47:38.720 ‫ولی اون مسئولِ رداها ‫نمی‌ذاشت عجله کنم. 47:38.840 --> 47:41.240 ‫نه، نه. نه، نه. ‫باید کارش رو انجام می‌داد. آره، آره. 47:41.400 --> 47:47.520 ‫نه، نه. با وسواس و افتخارِ تمام ‫می‌خواست مطمئن بشه همه‌چیز بی‌نقصه. 47:48.160 --> 47:50.080 ‫من و مایکل درموردش حرفی نزده بودیم، 47:50.240 --> 47:56.240 ‫ولی از نگاهش می‌فهمیدم ‫شوکه شده که من قاضی شدم نه اون. 47:56.400 --> 47:58.880 ‫و فهمیدم که الان ‫باید بیشتر بهش توجه کنم. 47:59.000 --> 48:02.440 ‫دارم سعی می‌کنم اون حسِ جدیدی رو که توی ‫زندگیِ مشترکمون به وجود اومده، آروم کنم. 48:02.600 --> 48:05.040 ‫بابتِ موفق بودنم احساسِ گناه می‌کنم. 48:05.880 --> 48:07.600 ‫لعنتی! 48:07.720 --> 48:09.200 ‫پس، تو خلوت به مایکل می‌گم: 48:09.360 --> 48:12.720 ‫«ببین، فکر کنم الان فقط دارن ‫برای زن‌ها جا باز می‌کنند. 48:12.880 --> 48:14.960 ‫این... این یه جور تبعیضِ مثبته»، 48:15.080 --> 48:17.240 ‫و تهِ دلم امیدوار بودم ‫که مایکل باهام موافقت نکنه، 48:17.320 --> 48:20.880 ‫و بگه: «چه حرفیه، ‫تو بهترین گزینه برای این کاری.» 48:21.040 --> 48:22.200 ‫ولی... ولی... 48:22.320 --> 48:24.040 ‫اوه! اوه، مایکل موافقت می‌کنه. 48:24.200 --> 48:28.080 ‫می‌گه: «آره، آره، همین‌طوره، ‫خیلی هم عالیه. باید همین کار رو بکنن. 48:28.160 --> 48:30.000 ‫فقط... امیدوارم باعث نشه...» 48:30.160 --> 48:31.480 ‫«چی؟» 48:31.600 --> 48:34.640 ‫«می‌دونی، اونایی رو که واقعاً ‫حقشونه کنار بذارن.» 48:34.760 --> 48:37.120 ‫«واقعاً حقِ منه، مایکل!» 48:37.200 --> 48:41.800 ‫«آره! نه، منظورم این بود کسای دیگه رو ‫که واقعاً حقشونه کنار نذارن.» 48:41.920 --> 48:44.680 ‫ولی الان باید حواسم خیلی ‫به غرورش باشه. 48:44.800 --> 48:47.200 ‫هی، بازوهات خیلی عالی شدن! 48:51.280 --> 48:54.120 ‫وقتی داشتم جلوی رئیسِ دیوانِ عالی کشور ‫سوگند یاد می‌کردم، 48:54.200 --> 48:56.320 ‫دیدم مایکل زیرِ گوشِ هری ‫یه چیزی پچ‌پچ کرد، 48:56.400 --> 48:58.320 ‫و دوتایی با هم خندیدن. 48:58.480 --> 49:00.720 ‫و دلم می‌خواست بدونم ‫دارن چی می‌گن. 49:00.800 --> 49:02.840 ‫متوجه شدم که این روزها ‫این اتفاق زیاد می‌افته. 49:02.920 --> 49:06.880 ‫هری... داره واردِ دنیایی می‌شه ‫که پسرای نوجوان بهش وارد می‌شن. 49:07.040 --> 49:10.600 ‫داره دوستای جدید پیدا می‌کنه ‫و جایگاه خودش رو می‌سازه. 49:11.720 --> 49:13.720 ‫اونجا جایی برای مادرها نیست. 49:14.720 --> 49:17.120 ‫خب، و بخشی از این قضیه ‫به خاطرِ پشتِ سر گذاشتنِ منه. 49:17.240 --> 49:20.000 ‫البته که درکش می‌کنم. ‫فقط من... 49:20.120 --> 49:22.160 ‫دلم واسه وقت‌هایی که با پسرم تنهایی می‌گذروندیم تنگ شده. 49:22.320 --> 49:26.280 ‫وقتی می‌رسیدم خونه، پسر کوچولوم با پیژامه می‌دوید سمتِ در. 49:27.200 --> 49:31.280 ‫و حالا وقتی می‌خوام هم‌صحبتشون بشم، ‫این نگاهِ مرموز بینشونه. 49:31.440 --> 49:34.720 ‫و می‌دونم که این... ‫می‌دونم همیشگی نیست، 49:34.800 --> 49:40.360 ‫ولی وقتی شوهرم و پسرم رو ‫توی این پیله می‌بینم... احساسِ تنهایی می‌کنم. 49:40.520 --> 49:43.840 ‫دیگه کسی رازها یا شوخی‌ها رو ‫بهم نمیگه. 49:43.920 --> 49:45.680 ‫دیگه نه. 49:45.840 --> 49:47.680 ‫اوه، دنیل! 49:57.720 --> 49:59.160 ‫وای خدا! 50:00.320 --> 50:02.080 ‫سلام! اه... 50:03.680 --> 50:06.120 ‫اه، نه، نه، فراموش نکردم. ‫وای، عمراً! 50:06.280 --> 50:08.320 ‫نه، نه، تو راهم. آره! 50:08.400 --> 50:11.000 ‫آره، با... با یه... دوچرخه برقی. 50:12.040 --> 50:14.160 ‫کارائوکه! 50:14.240 --> 50:15.600 ‫بزن بریم، دخترها. 50:15.680 --> 50:19.240 ‫اولین سه‌شنبه‌شبِ ماه. ‫شبِ دخترونه‌ست. بدو بیایین! 50:19.400 --> 50:22.960 ‫چنسری لِین. ‫لاکی ویس. نگرونی. 50:23.080 --> 50:26.720 ‫امشب می‌زنم بیرون، ‫حالم خیلی ردیفه 50:26.840 --> 50:28.080 ‫قراره... 50:28.160 --> 50:30.400 ‫آوازها رو طوری با صدای بلند می‌خونیم ‫انگار برای روی صحنه ساخته شدیم. 50:30.840 --> 50:32.520 ‫می‌خوام هیاهو به پا کنم 50:32.600 --> 50:34.440 ‫صدام رو ببرم بالا 50:34.600 --> 50:36.840 ‫آره، می‌خوام جیغ بکشم و فریاد بزنم... 50:37.000 --> 50:40.480 ‫دنیل معرکه‌ست! ‫عاشقِ کافه‌ست، عاشقِ کارش به عنوانِ وکیله. 50:40.640 --> 50:42.320 ‫من این حس رو می‌شناسم. 50:42.480 --> 50:44.120 ‫بدونِ هیچ خجالتی 50:44.200 --> 50:45.920 ‫بی‌قید و شرط 50:46.040 --> 50:47.280 ‫یکم... 50:47.440 --> 50:49.480 ‫نگرونی‌ام رو سر می‌کشم. ‫دست دراز می‌کنم سمتِ پارچ. 50:50.160 --> 50:53.320 ‫نمی‌خوام پاستوریزه رفتار کنم 50:53.480 --> 50:57.320 ‫فقط می‌خوام خوش بگذرونم... 50:57.440 --> 51:00.800 ‫گِریس به گوشیم اشاره می‌کنه. ‫اوه... یه پیام روی صفحه روشن شده. 51:00.920 --> 51:04.360 ‫از هریه. ‫«مامان، زود میای خونه؟» 51:04.520 --> 51:06.080 ‫عمراً! 51:06.200 --> 51:07.560 ‫اوه، اوه، اوه 51:07.720 --> 51:09.680 ‫اون کاملاً دیوونه‌ست... 51:09.840 --> 51:10.880 ‫گِریس دهن باز می‌کنه. 51:11.000 --> 51:12.920 ‫«هرکدوم از دخترام بهم ‫یه جین پیام دادن...» 51:13.760 --> 51:15.400 ‫اوه، اوه، اوه... 51:15.560 --> 51:17.120 ‫«...که دارن از اون‌یکی شکایت می‌کنن.» 51:17.240 --> 51:19.840 ‫نوجوان‌ها این‌طوری‌ان، انگار می‌دونن ‫ما زدیم بیرون و داریم خوش می‌گذرونیم، 51:19.920 --> 51:22.920 ‫بعد این‌طوری می‌شن که: «بهت نیاز دارم! اه!» 51:23.560 --> 51:25.800 ‫نوشیدنی می‌پره توی گلوی گِریس. ‫«خوبی؟» 51:25.960 --> 51:27.920 ‫«جس، واقعاً عاشقِ کار کردن با توام. 51:28.080 --> 51:31.040 ‫تو راهِ فمینیسم رو ‫برای همه‌مون هموار کردی.» 51:31.160 --> 51:33.000 ‫«وای خدا، کارِ منِ تنها نیست!» 51:34.400 --> 51:37.040 ‫پسر! حس می‌کنم یه زنم... 51:37.200 --> 51:38.920 ‫گِریس دست‌هاش رو باز می‌کنه. 51:39.080 --> 51:40.960 ‫«زندگی عالیه، مگه نه؟» 51:41.040 --> 51:42.760 ‫«آره، ولی نگرانِ هری‌ام.» 51:42.920 --> 51:46.040 ‫و دوستِ دوست‌داشتنی‌ام ‫با نگرانی بهم نگاه می‌کنه. 51:46.120 --> 51:50.080 ‫«آره، هریِ قشنگم، ‫اون هم راهش رو پیدا می‌کنه.» 51:50.160 --> 51:51.400 ‫اوه! اوه! 51:51.520 --> 51:53.640 ‫اوه، دنیل برگشت. ‫اوه، یه آهنگِ دیگه می‌خواد. 51:53.800 --> 51:57.200 ‫«نه! نه... موزیکال نه.» 51:59.080 --> 52:01.960 ‫آه، حالا داره الکی التماسم می‌کنه ‫که میکروفون رو بگیرم. 52:02.120 --> 52:03.120 ‫ناله می‌کنم. 52:03.200 --> 52:05.600 ‫- هری پیام می‌ده... ‫- «مامان، کجایی؟ 52:05.720 --> 52:07.840 ‫«زود میای خونه؟» 52:08.000 --> 52:12.720 ‫صدات می‌زنم، بهت نیاز دارم، ‫دلم آتیش گرفته... 52:12.800 --> 52:15.040 ‫ولی بلند می‌شم. ‫بلند می‌شم و با تمامِ وجودم می‌خونم. 52:15.120 --> 52:17.360 ‫عجیبه. ‫کارائوکه کار خودش رو می‌کنه. 52:17.520 --> 52:22.120 ‫میای پیشم، میای پیشم، ‫وحشی و سرکش... 52:22.280 --> 52:25.480 ‫شخصیتِ قاضی رو از وجودم می‌شوره، ‫حسِ شوخ‌طبعی‌ام رو برمی‌گردونه. 52:25.600 --> 52:27.680 ‫آه، تو میای پیشم... 52:27.800 --> 52:29.440 ‫بچه‌ی سرکشِ من. 52:29.600 --> 52:32.320 ‫هرچی نیاز دارم بهم بده... 52:32.400 --> 52:34.520 ‫شوقِ اینکه خودِ خودم باشم. 52:34.600 --> 52:37.200 ‫تو واقعاً بهترین هستی... 52:37.280 --> 52:39.520 ‫می‌رقصم. ‫فریادش می‌زنم. 52:39.600 --> 52:42.200 ‫بهتر از همه‌ی بقیه... 52:42.280 --> 52:43.840 ‫کاملاً خارج از نت می‌خونم. 52:44.000 --> 52:46.800 ‫بهتر از هر کسی... 52:46.960 --> 52:48.600 ‫ولی فوق‌العاده‌ست. 52:48.720 --> 52:52.400 ‫هر کسی که تا حالا دیدم... 52:53.000 --> 52:55.520 ‫به قلبت گره خوردم... 52:55.640 --> 52:57.840 ‫و یه‌کم بعد از ساعتِ نُه ‫توی تاکسی‌ام. 53:01.760 --> 53:04.000 ‫وای، خدای من، ‫فقط ساعتِ نُهه! 53:05.320 --> 53:09.080 ‫پیام می‌دم... ‫منتظرِ تک‌تکِ حرف‌هات می‌مونم... 53:09.160 --> 53:10.720 ‫«آه، تو رادم...» 53:10.800 --> 53:11.880 ‫وای، خدا. 53:12.040 --> 53:14.480 ‫«رو رادم.» 53:14.640 --> 53:16.400 ‫لعنتی! 53:16.560 --> 53:19.920 ‫«تو راهم!» 53:22.320 --> 53:25.880 ‫وقتی می‌رسم، ‫تمامِ چراغ‌های خونه روشنه، 53:26.040 --> 53:28.480 ‫مایکل و هری روی مبل نشستن ‫و تلویزیون هم روشنه. 53:28.560 --> 53:30.760 ‫آه، هری خیلی پکر به نظر می‌رسه. ‫یه چیزی شده. 53:30.920 --> 53:32.800 ‫- همه‌چیز روبه‌راهه؟ ‫- آره. 53:32.880 --> 53:35.280 ‫- خب، هری داشت بهم پیام می‌داد. ‫- فقط یه مشکلِ کوچیک پیش اومده. 53:35.440 --> 53:37.920 ‫- وای، نه، چی شده؟ ‫- نمی‌خواد بره به جشنِ فارغ‌التحصیلی‌اش. 53:38.040 --> 53:39.400 ‫آه، هری، چرا؟ 53:39.520 --> 53:42.000 ‫یکی براش پیام‌هایِ ‫نه چندان جالبی فرستاده. 53:42.160 --> 53:44.520 ‫دلم هُری می‌ریزه، ‫ولی خیالم راحت می‌شه که فقط در حدِ پیام بوده! 53:44.600 --> 53:46.120 ‫- هری، کی؟ ‫- یه دختره. 53:46.280 --> 53:48.040 ‫خدایا، کلافه شدم از اینکه ‫مایکل به‌جای اون جواب میده. 53:48.160 --> 53:49.960 ‫هری، کی؟ 53:50.120 --> 53:53.040 ‫خب، بالاخره یکی‌تون باید بشناسدش. ‫دخترِ مدرسه‌شونه؟ 53:53.120 --> 53:54.280 ‫نه! 53:54.440 --> 53:56.240 ‫ببین، فقط گفت که از من خوشش نمیاد. 53:56.360 --> 53:57.840 ‫عصبانیتِ آنیِ مادرانه. 53:57.920 --> 53:59.600 ‫بهت پیام داده ‫که ازت خوشش نمیاد؟ 53:59.760 --> 54:02.560 ‫آره، همین‌طوره. ‫یکی از دخترا توی مهمونیِ جمعه‌ی قبل بود. 54:02.640 --> 54:03.720 ‫مهمونیِ هاوایی. 54:03.880 --> 54:07.240 ‫آه... اون یه آدمِ غریبه‌ست عزیزم. ‫فقط می‌خواد جلبِ توجه کنه! 54:07.400 --> 54:09.640 ‫من و بابات به‌خاطرِ تهمت ازش شکایت می‌کنیم! 54:13.480 --> 54:15.800 ‫نه، نه. نه، نه، نه... 54:16.960 --> 54:19.160 ‫چندتا چیز هم توی اینستاگرام گذاشته. 54:19.240 --> 54:21.360 ‫خب، اگه حرفِ بدی زده باشه ‫باید پاکش کنه. 54:21.520 --> 54:22.680 ‫- اسمش چیه؟ ‫- مامان! 54:22.800 --> 54:25.000 ‫اسمش چیه؟ ‫نشونم بده چی پست کرده. 54:25.120 --> 54:27.600 ‫نه! فکر نمی‌کنم ‫منظورِ خاصی داشته باشه. 54:27.680 --> 54:30.880 ‫عزیزم، اگه داره توی اینستاگرام درباره‌ت چیز می‌نویسه، ‫این قلدریه. 54:31.040 --> 54:33.680 ‫بهم قول بده که سعی نمی‌کنی ‫با مدرسه صحبت کنی، 54:33.840 --> 54:35.680 ‫یا با پدر و مادرش یا هر چیزِ دیگه‌ای. 54:36.520 --> 54:38.000 ‫آره، قول می‌دم! 54:38.160 --> 54:39.880 ‫به شرطی که اسمش رو بهم بگی! 54:44.960 --> 54:46.120 ‫- اِیمی. ‫- فقط اِیمی؟ 54:46.240 --> 54:47.560 ‫آره، فقط اِیمی. 54:47.680 --> 54:49.480 ‫به پیامِ «فقط اِیمی» جواب دادی، هری؟ 54:49.640 --> 54:51.080 ‫- آره، جواب داد. ‫- دارم از خودِ هری می‌پرسم. 54:51.200 --> 54:52.280 ‫من خودم به این قضیه رسیدگی کردم، جسیکا. 54:52.360 --> 54:54.680 ‫مایکل، اگه رسیدگی کردی، ‫پس چرا به من زنگ زدن زود بیام خونه؟ 54:54.760 --> 54:56.800 ‫بعداً باید تاوانش رو پس بدم. 54:56.880 --> 54:58.600 ‫- هری، جوابش رو دادی؟ ‫- آره. 54:58.720 --> 55:01.000 ‫فقط... نوشتم امیدوارم هنوز بتونیم با هم دوست باشیم. 55:01.640 --> 55:03.000 ‫اِ-اِیمی دوست‌دخترت بود، هری؟ 55:03.120 --> 55:05.440 ‫- نه، نه، واقعاً نه. ‫- یعنی چی؟ 55:05.520 --> 55:08.960 ‫- یعنی دوست‌دخترش نیست، جسیکا! ‫- خیلی‌خب، خیلی‌خب. 55:09.080 --> 55:11.080 ‫ولی هری، بوسیدیش؟ 55:11.960 --> 55:13.040 ‫آره. 55:13.560 --> 55:14.920 ‫و باهاش...؟ 55:15.680 --> 55:16.880 ‫رابطه‌ی جنسی داشتی؟ 55:17.040 --> 55:18.680 ‫- جسیکا! ‫- ببخشید. 55:20.560 --> 55:22.200 ‫ولی واقعاً داشتی؟ 55:23.840 --> 55:25.960 ‫هری با یه دختر رابطه جنسی داشته. 55:26.120 --> 55:27.320 ‫یه غرورِ عجیب بهم دست داد. 55:32.480 --> 55:34.120 ‫خوب بود؟ ‫اون هم لذت برد؟ 55:34.280 --> 55:35.560 ‫وای، خدای من! 55:37.000 --> 55:39.040 ‫فقط دارم سعی می‌کنم بفهمم ‫مشکل چیه. 55:39.200 --> 55:41.040 ‫یه مهمونیِ خونگی بود، خب؟ 55:41.120 --> 55:44.120 ‫همه‌مون یه‌کم مشروب خورده بودیم، ‫من و اِیمی همدیگه رو بوسیدیم، 55:44.200 --> 55:46.320 ‫و بعدش با هم ‫رابطه‌ی جنسی داشتیم. 55:46.480 --> 55:49.080 ‫- خب، پس لابد ازت خوشش می‌اومده. ‫- همه داشتن با هم سکس می‌کردن! 55:49.200 --> 55:51.240 ‫یا خدا! ‫این دیگه چه جور مهمونی‌ای بوده؟ 55:51.400 --> 55:53.360 ‫جس، اون هجده سالشه. ‫فقط یه مهمونی بود. 55:53.520 --> 55:55.720 ‫حالا اون داره همه‌ی این حرف‌ها رو ‫درباره‌ی من پخش می‌کنه. 55:55.840 --> 55:58.800 ‫- صحنه‌آهسته. الان چی گفت؟ ‫- پخش کردنِ این حرف‌ها؟ 55:58.960 --> 56:00.600 ‫- چه حرف‌هایی؟ ‫- اوه، مایکل یهو حواسش جمع شد. 56:00.720 --> 56:04.080 ‫همچین بی‌راه هم نمی‌گفتم، مایکل؟ ‫هری، چه حرف‌هایی داره پخش می‌کنه؟ 56:04.160 --> 56:05.800 ‫فکر کنم با دخترهایِ مدرسه‌مون صحبت کرده. 56:05.960 --> 56:07.160 ‫اصلاً جور درنمیاد. 56:07.240 --> 56:08.880 ‫عزیزم، وقتی مهمونی رو ترک کردی ‫همین‌طوری بود؟ 56:09.040 --> 56:09.840 ‫نه. 56:09.920 --> 56:11.600 ‫و موقعِ رفتن ازش خداحافظی کردی؟ 56:11.760 --> 56:12.720 ‫آره. 56:12.800 --> 56:14.480 ‫- و اون موقع حالش خوب بود؟ ‫- آره، فکر کنم خوب بود، آره. 56:14.640 --> 56:18.400 ‫- و دیگه چی...؟ روز بعدش یعنی شنبه، ‫بهش پیام دادی؟ 56:18.480 --> 56:19.520 ‫نه. 56:19.640 --> 56:21.560 ‫چی، بعد از اینکه باهاش رابطه جنسی داشتی ‫بهش پیام ندادی؟ 56:21.720 --> 56:23.080 ‫نه، ندادم. ‫مگه کارِ اشتباهیه؟ 56:23.200 --> 56:25.280 ‫- لابد از اینکه بعدش پیگیر نشدی ناراحت شده. ‫- باید این کار رو می‌کردی. 56:25.400 --> 56:26.840 کارِ آقامنشانه‌ایه. 56:28.480 --> 56:30.320 ‫بابا، این واسه قرنِ پیشه. 56:30.480 --> 56:32.600 ‫چرا... چرا خودش نمی‌تونست ‫بهم پیام بده؟ 56:32.680 --> 56:34.400 ‫حق با توئه. اون راست می‌گه. 56:34.520 --> 56:36.840 ‫پس شاید توی رابطه خوب نبودم. 56:37.000 --> 56:39.520 ‫وای، خدای من! ‫دلم براش ریش شد. 56:40.360 --> 56:42.960 ‫و بعدش وحشت برم می‌داره. ‫یعنی قراره دوباره اذیتش کنن؟ 56:43.120 --> 56:45.080 ‫اون هم این‌بار توسطِ دخترا. 56:45.160 --> 56:47.080 ‫عزیزم، به نظرم باید ‫نذاریم بره مدرسه. 56:47.240 --> 56:50.240 ‫- داره برای امتحاناتِ نهایی درس می‌خونه. ‫- فقط یکی دو روز، تا این قضیه بخوابه. 56:50.360 --> 56:53.720 ‫- می‌تونیم به مدرسه بگیم کلامیدیا گرفته. ‫- مسمومیتِ غذایی. 56:53.880 --> 56:56.240 ‫مسمومیتِ غذایی خیلی بهتره، آره. 56:56.360 --> 57:00.000 ‫- مسمومیتِ غذایی. ‫- بهش می‌گم یه مدتی دورِ اینستا رو خط بکشه. 57:00.120 --> 57:02.600 ‫و همین‌طور، خب... اسنپ‌چت هم تعطیل. 57:06.160 --> 57:10.160 ‫روزِ بعد توی دادگاه ‫اصلاً تمرکز ندارم. 57:10.280 --> 57:12.560 ‫پرونده‌ی مواد مخدر... خیلی به‌هم‌ریخته‌ست. 57:12.680 --> 57:14.560 ‫پیچیده‌ست. 57:15.120 --> 57:18.560 ‫شش متهمِ پرونده‌ی مواد مخدر در جایگاه نشستن. 57:18.680 --> 57:20.720 ‫و همه‌شون هم جوونن. 57:20.880 --> 57:22.720 ‫یعنی، هنوز صورت‌شون مو درنیاورده. 57:23.480 --> 57:26.000 ‫همه‌شون وکیلِ تسخیری دارن و زندگی‌شون در خطره. 57:26.160 --> 57:27.600 ‫و شش تا وکیلِ مدافع... 57:28.720 --> 57:33.840 ‫...بیشترشون وکلایِ تراز اول هستن، خدای من، ‫و یک وکیلِ ارشدِ باهوش، 57:33.920 --> 57:35.080 ‫همه‌شون جلوی من ایستادن. 57:37.880 --> 57:42.280 ‫وکیلِ متهمِ شماره‌ی دو بلند می‌شه ‫و درخواستی ارائه می‌ده 57:42.440 --> 57:45.840 ‫تا فردا به‌صورتِ آنلاین ‫در دادگاه حاضر بشه. 57:45.920 --> 57:48.040 ‫اوه... عجب وقاحتی! 57:48.200 --> 57:50.240 ‫اینکه یه متهمِ بی‌پناه رو ‫اینجا تک‌وتنها رها کنه، 57:50.360 --> 57:52.560 ‫ولی... فکر می‌کنه ‫می‌تونه از زیرش در بره. 57:52.720 --> 57:55.000 ‫«اوه، نه، اصلاً راه نداره. 57:55.120 --> 57:57.480 ‫«این درخواست رد می‌شه، آقای... 58:00.520 --> 58:01.680 ‫«...کرِیوِن.» 58:01.840 --> 58:04.640 ‫به دفاعیاتش ادامه میده. 58:04.760 --> 58:07.280 ‫آدمِ سمجیه. ‫اوه، یه پرونده‌ی دیگه داره. 58:07.440 --> 58:08.520 ‫برنامه‌ش تداخل پیدا کرده. 58:08.680 --> 58:10.520 ‫و من هم مثلِ انبارِ باروتم. 58:11.000 --> 58:13.280 ‫«من در این باره حکم صادر کردم، آقای کرِیوِن.» 58:13.400 --> 58:15.400 ‫اون هیچ‌وقت این کار رو ‫با یه قاضیِ مرد نمی‌کرد. 58:15.560 --> 58:18.240 ‫و منشیِ دادگاه من، مینا، ‫گهگاهی نگاهی بهم می‌ندازه. 58:18.360 --> 58:20.640 ‫خودم می‌دونم که اصلاً سرِ حال نیستم. 58:20.760 --> 58:23.640 ‫ذهنم مدام می‌ره سمتِ دیشب. 58:24.240 --> 58:25.400 ‫سمتِ مشکلاتِ هری. 58:25.560 --> 58:30.240 ‫و کلافگی‌ام خودش رو توی جواب‌هام ‫به آقای... 58:31.920 --> 58:33.640 ‫...کرِیوِن نشون میده. 58:33.760 --> 58:36.720 ‫خب، نگاهم رو برمی‌دارم ‫و خیره می‌شم 58:36.880 --> 58:41.480 ‫به وکیلِ مدافعِ متهمِ شماره‌ی سه، که... 58:43.160 --> 58:45.280 ‫...مردی بود که زمانی می‌شناختمش. 58:46.200 --> 58:47.480 ‫دورانِ دانشکده‌ی حقوق. 58:48.440 --> 58:49.520 ‫سال‌ها پیش. 58:50.520 --> 58:51.560 ‫رافِرتی. 58:52.840 --> 58:54.080 ‫راف. 58:55.920 --> 59:00.640 ‫آه، روزهایِ صمیمیتی که داشتیم... ‫خیلی وقت پیش بود. 59:00.720 --> 59:03.920 ‫اون هم به من نگاه می‌کنه، ‫و برای یک لحظه‌ی خیلی کوتاه 59:04.080 --> 59:09.760 ‫یادِ همون دانشجویِ حقوقی می‌افتم که روی صندلیِ عقبِ تویوتا کورولاش من رو بوسید. 59:12.200 --> 59:15.800 ‫خدای من، فکرش رو بکن ‫اگه اون شب می‌دونستیم 59:15.880 --> 59:17.520 ‫که یه روز سر از اینجا درمیاریم. 59:18.680 --> 59:20.800 ‫زندگی خیلی عجیبه. 59:20.880 --> 59:21.960 ‫چشم‌هامون به هم گره می‌خوره، 59:22.120 --> 59:24.840 ‫و من سریع نگاهم رو می‌دوزم ‫به پرونده‌ی هیئت‌منصفه. 59:27.120 --> 59:32.400 ‫«با اشاره به سندِ ۷، ‫بندِ ۹.۳...» 59:32.960 --> 59:35.880 ‫توی وقتِ استراحتِ وسطِ روز، ‫می‌رم سری به اتاقِ کارِ گریس بزنم. 59:36.040 --> 59:38.000 ‫درباره‌ی حضورِ راف توی دادگاهم بهش می‌گم. 59:38.160 --> 59:40.760 ‫«هنوزم ازش خوشت میاد؟» ‫بس کن. نه. 59:40.840 --> 59:42.280 ‫بیخیال! من این رو نگفتم. 59:42.440 --> 59:46.160 ‫فقط یادآوریِ اون خاطرات عجیبه، ‫اون هم وقتی درست جلوی روم نشسته. 59:46.280 --> 59:49.360 ‫گریس درباره‌ی هری می‌پرسه ‫و من مکث می‌کنم. 59:49.480 --> 59:54.080 ‫راستش نگرانیم دوباره اذیتش کنن. ‫این‌بار قضیه سرِ این شبکه‌های اجتماعیه. 59:54.200 --> 59:55.280 ‫و گریس می‌گه: 59:55.440 --> 59:58.520 ‫«دخترهای منم همین‌طورن. ‫این قضایا بالاخره می‌خوابه. 59:58.600 --> 01:00:01.200 ‫«باید کاری کنیم دخترها و هری ‫وقتِ بیشتری رو با هم بگذرونن. 01:00:01.280 --> 01:00:03.200 ‫«این‌طوری می‌تونن از دردهایِ مشترک‌شون بگن.» 01:00:03.320 --> 01:00:05.800 ‫این حرفش دیدِ بهتری بهم میده. 01:00:05.920 --> 01:00:07.720 ‫همه دارن این دوران رو می‌گذرونن. 01:00:08.960 --> 01:00:10.240 ‫دوباره در دادگاه، 01:00:11.360 --> 01:00:14.360 ‫آقای کرِیوِن دوباره بلند می‌شه. 01:00:15.560 --> 01:00:20.680 ‫به خودش جرئت میده و روی درخواستش پافشاری می‌کنه ‫تا به‌صورتِ آنلاین حضور داشته باشه. 01:00:20.800 --> 01:00:22.400 ‫در واقع این یه پرونده‌ی خصوصیه. 01:00:22.520 --> 01:00:25.200 ‫اوه، اوه. پولِ بیشتر. ‫اه. ازش متنفرم. 01:00:25.360 --> 01:00:26.520 ‫«آقای کرِیوِن.» 01:00:26.640 --> 01:00:29.120 ‫کج می‌ایسته، هنوز پرروئه، 01:00:29.240 --> 01:00:34.040 ‫و من با چنان لحنِ برنده‌ای حرف می‌زنم ‫که مو به تن سیخ می‌کنه. 01:00:34.120 --> 01:00:36.360 ‫«انتظار دارم فردا شما رو ببینم، 01:00:36.520 --> 01:00:40.160 ‫«توی دادگاه، همراه با موکل‌تون، حضوری.» 01:00:40.840 --> 01:00:42.560 ‫دلم می‌خواد بگم حسابِ کار دستش اومد، 01:00:42.680 --> 01:00:46.240 ‫ولی فکر کنم فقط از اینکه مچش رو گرفتم ‫شوکه شده بود. 01:00:46.400 --> 01:00:47.840 ‫راف بهم لبخند می‌زنه. 01:00:48.520 --> 01:00:49.960 ‫خوشم میاد. 01:00:50.600 --> 01:00:53.160 ‫خوشم میاد که راف ارزشِ کاری رو که کردم می‌فهمه. 01:00:53.920 --> 01:00:56.320 ‫آره، من... ‫آره، جلوی یه آدمِ قلدر ایستادم. 01:00:58.040 --> 01:00:59.680 ‫سبک‌تر شدم. 01:00:59.840 --> 01:01:01.880 ‫اوه، مشکلاتِ هری هم حل می‌شن. 01:01:02.440 --> 01:01:04.560 ‫- یکی باهام تماس گرفت. ‫- اوه؟ کی؟ 01:01:04.640 --> 01:01:07.160 ‫- از کلانتری. ‫- اوه. 01:01:07.240 --> 01:01:09.440 ‫- خب، چی می‌خواستن؟ ‫- فقط می‌خواستن باهام صحبت کنن. 01:01:09.560 --> 01:01:11.480 ‫- در موردِ چی؟ ‫- نمی‌دونم. 01:01:11.640 --> 01:01:13.080 ‫- مایکل. ‫- بله؟ 01:01:13.200 --> 01:01:15.040 ‫از پلیس به هری زنگ زدن. 01:01:15.200 --> 01:01:16.760 ‫- در موردِ چی؟ ‫- ازم خواستن فردا برم اونجا 01:01:16.920 --> 01:01:18.240 ‫- و باهاشون صحبت کنم. ‫- ولی نگفتن چرا؟ 01:01:18.360 --> 01:01:20.480 ‫گفتن دارن درباره‌ی یه اتهام تحقیق می‌کنن. 01:01:20.600 --> 01:01:23.080 ‫- اتهام؟ چی؟ علیه تو؟ ‫- نمی‌دونم. 01:01:25.640 --> 01:01:27.440 ‫خیلی‌خب، پس وقتشه یه وکیل بگیریم. 01:01:27.560 --> 01:01:29.320 ‫- وکیل؟ ‫- خب، نه، یه لحظه صبر کن، مایکل. 01:01:29.440 --> 01:01:31.840 ‫- هری، پلیس دقیقاً چی گفت؟ ‫- الان زنگ می‌نم به «بوتر، چیورز و رینگهام». 01:01:32.000 --> 01:01:33.360 ‫- مایکل، خواهش می‌کنم! ‫- لوکاس برادلی. 01:01:33.440 --> 01:01:35.120 ‫تازه شریکِ ارشد شده. کارش حرف نداره. 01:01:35.280 --> 01:01:37.800 ‫- هری، فکر می‌کنی در موردِ چی باشه؟ ‫- نگفتن. 01:01:37.960 --> 01:01:40.000 ‫یعنی فقط گفتن ‫یکی ازت شکایت کرده؟ 01:01:40.080 --> 01:01:43.720 ‫سلام، مایکل ویتلی، وکیلِ ارشد هستم. ‫می‌خوام با لوکاس برادلی صحبت کنم. 01:01:43.840 --> 01:01:46.240 ‫هری، لحنشون طوری بود ‫که انگار اتهام علیه خودت باشه؟ 01:01:46.320 --> 01:01:48.240 ‫نه، نه، نه، مامان. ‫یه گروهی هستن که... 01:01:48.320 --> 01:01:51.040 ‫- من هیچ کارِ اشتباهی نکردم. ‫- لوکاس می‌تونه فردا با من و هری 01:01:51.120 --> 01:01:53.920 ‫- بیاد اداره‌ی پلیس. ‫- وای خدای من. مثلِ یه کامیونِ بی‌ترمزه. 01:01:54.080 --> 01:01:56.480 ‫- مایکل، یه‌کم تند نرو. ‫- اونا تو اینترنت درباره‌م پست گذاشتن. 01:01:56.600 --> 01:01:58.240 ‫- کیا هستن؟ همون گروه؟ ‫- نمی‌دونم، مامان. 01:01:58.400 --> 01:02:00.640 ‫- می‌تونی نشونم بدی چی پست کردن؟ ‫- نه، همه‌جا بلاکم کردن. 01:02:00.800 --> 01:02:04.080 ‫آنتونی، مایکل هستم. دنبالِ ‫شماره‌همراهِ لوکاس برادلی می‌گردم. 01:02:04.240 --> 01:02:05.800 ‫میشه لطفاً بهم زنگ بزنی؟ ‫ممنون، رفیق. 01:02:05.920 --> 01:02:09.280 ‫مایکل، امیدوارم اون آنتونی مارشال نباشه. ‫لطفاً این‌قدر نفوذت رو به رخ نکش. 01:02:09.360 --> 01:02:11.000 ‫- من می‌دونم چی جواب میده، جس. باید سفت‌وسخت رفت جلو. ‫- منم می‌دونم. 01:02:11.160 --> 01:02:12.440 ‫ما هنوز حتی نمی‌دونیم ‫چه اتفاقی افتاده. 01:02:12.520 --> 01:02:14.080 ‫تو سال‌هاست ‫توی گود نبودی. 01:02:14.240 --> 01:02:15.440 ‫- خب من یه قاضیِ لعنتی‌ام. ‫- دقیقاً. 01:02:15.600 --> 01:02:17.440 ‫آخرین بار کی پات رو ‫توی اداره‌ی پلیس گذاشتی؟ 01:02:17.600 --> 01:02:19.920 ‫می‌فهمم که داریم داد می‌زنیم، ‫و فعلاً بیخیالش میشم. 01:02:20.080 --> 01:02:21.360 ‫هری داره می‌لرزه. 01:02:21.440 --> 01:02:22.880 ‫- الو؟ ‫- ببخشید، ببخشید. 01:02:23.000 --> 01:02:25.480 ‫- لوکاس، ممنون که زنگ زدی. ‫- مایکل... 01:02:25.640 --> 01:02:29.520 ‫- خب، ما یه وکیل می‌خوایم... ‫- عزیزم، گوش کن، بابا مثلِ همیشه شلوغش کرده. 01:02:29.600 --> 01:02:30.600 ‫مامان، من می‌ترسم. 01:02:30.760 --> 01:02:32.880 ‫یادِ گذشته‌ها می‌افتم. ‫می‌خوام همه‌چیز رو روبه‌راه کنم. 01:02:33.040 --> 01:02:36.200 ‫می‌خوام چسب‌زخم بیارم و بهش شربتِ مسکن بدم. 01:02:36.320 --> 01:02:39.400 ‫عزیزم، این قضیه هرچی که باشه، ‫فردا حلش می‌کنیم. 01:02:39.560 --> 01:02:41.560 ‫فکر کنم پای «اِیمی» هم در میون باشه. 01:02:41.680 --> 01:02:42.880 ‫ایمی؟ 01:02:42.960 --> 01:02:45.760 ‫چی؟ همون دختری که باهاش خوابیدی؟ چرا؟ 01:02:45.920 --> 01:02:48.040 ‫چرا؟ چی؟ مگه ایمی همونیه ‫که این چیزها رو تو اینترنت گذاشته؟ 01:02:48.160 --> 01:02:49.680 ‫نه مامان، ایمی اهلِ زورگویی نیست. ‫فقط... 01:02:49.760 --> 01:02:51.920 ‫- ایمی رو از کجا می‌شناسی؟ ‫- از دوره‌ی دبستان می‌شناسمش. 01:02:52.080 --> 01:02:54.000 ‫- ایمی؟ ‫- با هم بازی می‌کردیم. 01:02:54.160 --> 01:02:57.360 ‫خدای من، عذابِ‌وجدانِ مادریِ آنی. ‫هیچ‌وقت نرفتم دمِ مدرسه دنبالش. 01:02:57.440 --> 01:02:59.880 ‫- مامان... ‫- خب، عزیزم، این قضیه هرچی که باشه، 01:03:00.040 --> 01:03:02.560 ‫فردا حلش می‌کنیم. ‫باید یه‌کم بخوابی. 01:03:02.640 --> 01:03:03.920 ‫می‌خوابونمش. 01:03:05.240 --> 01:03:06.760 ‫اونم می‌ذاره این کار رو بکنم. 01:03:08.200 --> 01:03:09.920 ‫انگار دوباره بچه‌ شده. 01:03:12.320 --> 01:03:16.280 ‫حسِ خوبیه که پتویی که بهش میدم رو ‫روی خودش می‌کشه. 01:03:17.800 --> 01:03:19.720 ‫جاش رو براش گرم و نرم می‌کنم. 01:03:20.560 --> 01:03:21.720 ‫مامان؟ 01:03:22.320 --> 01:03:23.960 ‫من قراره برم زندان؟ 01:03:24.120 --> 01:03:26.880 ‫نه! خدای من، نه. ‫چرا همچین حرفی می‌زنی؟ 01:03:27.000 --> 01:03:28.680 ‫آخه تا حالا ‫اداره‌ی پلیس نرفتم. 01:03:28.760 --> 01:03:31.520 ‫نه عزیزم، ‫اونا فقط می‌خوان باهات حرف بزنن. 01:03:31.640 --> 01:03:33.360 ‫- باشه؟ ‫- اوم. 01:03:33.440 --> 01:03:35.280 ‫حالا دیگه بخواب. 01:03:41.600 --> 01:03:43.840 ‫فردا هم که رفتی اونجا، 01:03:44.000 --> 01:03:47.600 ‫لوکاس، دوستِ بابا، ‫که وکیله اونجا پیشت خواهد بود. 01:03:48.800 --> 01:03:51.200 ‫پس هرچی لوکاس بهت گفت، ‫همون کار رو بکن، باشه؟ 01:03:51.320 --> 01:03:52.840 ‫باشه. 01:03:53.000 --> 01:03:54.440 ‫همه‌چیز رو حل می‌کنیم. 01:03:59.280 --> 01:04:00.440 ‫صبح... 01:04:01.600 --> 01:04:03.120 ‫...نمی‌تونم صبحونه بخورم. 01:04:04.280 --> 01:04:05.640 ‫تصمیم می‌گیرم توی خونه منتظر بمونم 01:04:05.800 --> 01:04:09.200 ‫تا هری و مایکل ‫از اداره‌ی پلیس برگردن. 01:04:09.360 --> 01:04:10.600 ‫به مینا زنگ می‌زنم. 01:04:11.480 --> 01:04:13.280 ‫می‌تونی با همه‌ی طرف‌های پرونده تماس بگیری؟ 01:04:13.400 --> 01:04:17.240 ‫بهشون بگو دیرتر شروع می‌کنیم. ‫آره، تا بعدازظهر نمی‌تونم برم دادگاه. 01:04:17.400 --> 01:04:21.520 ‫و می‌شینم و فکر می‌کنم چطور آقای کریون ‫بالاخره به مرخصیِ صبحش رسید. 01:04:21.640 --> 01:04:23.120 ‫لبخندِ تلخی می‌زنم. 01:04:24.640 --> 01:04:27.400 ‫به گریس زنگ می‌زنم. ‫اون متوجهِ غیبتم میشه. 01:04:27.560 --> 01:04:30.040 ‫سعی می‌کنم... بی‌تفاوت به نظر برسم. 01:04:30.160 --> 01:04:32.400 ‫«آره، خب... ‫توی مدرسه یه اتفاقی افتاده، 01:04:32.480 --> 01:04:34.640 ‫و هری رفته با پلیس صحبت کنه.» 01:04:34.800 --> 01:04:37.120 ‫«وای خدای من. ‫بلایی که سرش نیومده، اومده؟» 01:04:37.280 --> 01:04:39.800 ‫«نه، نه، اون... ‫اون فقط شاهدِ کارِ... 01:04:39.880 --> 01:04:41.720 ‫کارِ نادرستِ چندتا بچه‌ست.» 01:04:41.880 --> 01:04:44.960 ‫دارم به صمیمی‌ترین دوستم دروغ می‌گم. چرا؟ 01:04:45.080 --> 01:04:46.160 ‫چرا دارم این کار رو می‌کنم؟ 01:04:46.320 --> 01:04:48.160 ‫«گریس، من...» ‫اوه، صداش زدن رفت. آره. 01:04:48.320 --> 01:04:50.720 ‫«آره، آره. ‫آره، بعداً می‌بینمت.» 01:04:52.160 --> 01:04:54.080 ‫از چی می‌ترسم؟ ‫اینکه چه اتفاقی افتاده باشه؟ 01:04:56.840 --> 01:04:58.520 ‫مایکل امروز صبح هری رو برد. 01:04:58.600 --> 01:05:02.280 ‫می‌دونی، یه جورایی یه کارِ مردونه بود. 01:05:02.440 --> 01:05:05.440 ‫دیدار با لوکاس، قبلِ رفتن پیشِ پلیس. 01:05:06.000 --> 01:05:09.280 ‫راستش واقعاً ممنونم ‫که مایکل لوکاس رو راضی کرد بیاد کمکمون، 01:05:09.440 --> 01:05:11.000 ‫اونم توی این فرصتِ خیلی کم. 01:05:12.120 --> 01:05:14.320 ‫کاش امروز همه‌چیز تموم بشه. 01:05:14.840 --> 01:05:18.200 ‫وقتی هری و مایکل برمی‌گردن، ‫غافلگیر میشم. 01:05:18.360 --> 01:05:22.720 ‫صدام رو کنترل می‌کنم، طوری که انگار ‫این عادی‌ترین اتفاقِ دنیاست، 01:05:22.800 --> 01:05:26.160 ‫پسرم و پدرش ‫که دارن از اداره‌ی پلیس برمی‌گردن. 01:05:27.040 --> 01:05:28.080 ‫غیرواقعی بود. 01:05:30.200 --> 01:05:31.240 ‫چطور پیش رفت؟ 01:05:31.400 --> 01:05:33.200 ‫هری به سوال‌هاشون جواب داد. 01:05:33.320 --> 01:05:36.080 ‫- درباره‌ی چی؟ ‫- فکر کنم لوکاس معتقده 01:05:36.200 --> 01:05:38.760 ‫مدارک کافی دارن ‫تا هری رو متهم کنن. 01:05:38.840 --> 01:05:41.520 ‫- متهم کنن؟ چی؟ چه اتهامی؟ ‫- خب، شاید لوکاس اشتباه کنه، 01:05:41.680 --> 01:05:45.480 ‫ولی فکر می‌کنه احتمالِ ‫اتهامِ تجاوز وجود داره. 01:05:45.560 --> 01:05:47.200 ‫- تجاوز؟ ‫- تجاوز به اون دختره، ایمی. 01:05:47.280 --> 01:05:49.400 ‫- توی مهمونیِ جمعه‌ی گذشته. ‫- وای، خدای من. 01:05:49.480 --> 01:05:50.920 ‫زمین انگار زیرِ پام خالی میشه. 01:05:51.040 --> 01:05:52.560 ‫ولی مایکل، این خیلی مسخره‌ست. 01:05:52.720 --> 01:05:54.600 ‫و هری هم با صراحتِ تمام ‫همین رو بهشون گفت. 01:05:54.680 --> 01:05:56.680 ‫- کاملاً روشن کرد که دختره خودش شروع‌کننده بوده. ‫- حق با تو بود. 01:05:56.840 --> 01:05:58.680 ‫- باید بعد از مهمونی بهش پیام می‌دادم. ‫- وای خدای من، هری! 01:05:58.800 --> 01:06:01.480 ‫اصلاً کاری باهاش کردی ‫که باعث بشه فکر کنه...؟ 01:06:01.640 --> 01:06:03.040 ‫- بهم بگو چی شد. ‫- که گفتم بهت. 01:06:03.120 --> 01:06:04.480 ‫دوباره بگو. ‫سیر تا پیازش رو بگو. 01:06:04.560 --> 01:06:07.440 ‫- هم رو بوسیدیم و بعدش رابطه داشتیم. ‫- و... و خودش می‌خواست؟ 01:06:07.520 --> 01:06:09.360 ‫آره مامان، معلومه که می‌خواست. 01:06:09.440 --> 01:06:10.880 ‫- و کجا رابطه داشتین؟ ‫- جسیکا! 01:06:11.000 --> 01:06:13.120 ‫توی یکی از اتاق‌های تهِ سالن توی مهمونی. 01:06:13.280 --> 01:06:15.040 ‫- خب. ‫- خب؟ 01:06:15.120 --> 01:06:17.600 ‫- و... و اون سه کلمه رو ازش پرسیدی؟ ‫- آره مامان، معلومه. 01:06:17.720 --> 01:06:19.760 ‫- کدوم سه کلمه؟ ‫- همون چهارتا بخش. 01:06:19.920 --> 01:06:22.160 ‫- «مشکلی نداری؟» ‫- «مشکلی نداری؟» آره مامان. 01:06:22.320 --> 01:06:24.640 ‫ببین، من هیچ کارِ اشتباهی نکردم، ‫قول می‌دم. 01:06:30.000 --> 01:06:32.000 ‫مامان، تو باورم نداری؟ 01:06:32.120 --> 01:06:35.760 ‫معلومه که باورت دارم عزیزم. ‫البته که دارم. 01:06:49.120 --> 01:06:52.360 ‫وقتی بالاخره علیه هری اعلام‌جرم شد، ‫همه‌چیز خیلی سریع گذشت. 01:06:52.480 --> 01:06:54.560 ‫شرایطِ وثیقه‌ش این بود ‫که با ما زندگی کنه 01:06:54.680 --> 01:06:57.840 ‫و از اون دختره، ایمی، دور بمونه. 01:06:57.920 --> 01:07:00.560 ‫لوکاس می‌گه ‫پرونده‌ی هری وضعیتش خوبه. 01:07:05.680 --> 01:07:07.600 ‫من و مایکل به هم پناه می‌بریم، 01:07:07.720 --> 01:07:11.200 ‫و سعی می‌کنیم خودمون رو متقاعد کنیم ‫که همه‌چیز فقط یه اشتباهِ وحشتناکه. 01:07:11.360 --> 01:07:14.240 ‫لوکاس معتقده باید ‫یه روان‌شناس معاینه‌ش کنه. 01:07:14.360 --> 01:07:16.160 ‫چی؟ چرا؟ 01:07:16.280 --> 01:07:18.200 ‫چی؟ مگه هری با لوکاس ‫درباره‌ی آسیب زدن به خودش حرف زده؟ 01:07:18.280 --> 01:07:20.600 ‫نه، نه. نه، نه، نه، نه. ‫این فقط روالِ قانونیه. 01:07:22.760 --> 01:07:24.520 ‫فکر نمی‌کنم منظورش این بوده باشه. 01:07:25.840 --> 01:07:26.840 ‫لعنتی. 01:07:28.840 --> 01:07:30.080 ‫وای خدا. 01:07:31.920 --> 01:07:34.160 ‫- من... ‫- جس، نه، نه. 01:07:37.000 --> 01:07:39.680 ‫چیزی رو پنهان نمی‌کنم. ‫همه‌چیز رو بهش می‌گم. 01:07:40.160 --> 01:07:41.600 ‫دنیل، تو چی فکر می‌کنی؟ 01:07:41.720 --> 01:07:43.440 ‫اون مهربونه، خیلی همدردی می‌کنه. 01:07:43.520 --> 01:07:45.640 ‫جس، اتهامِ خیلی سنگینیه. 01:07:45.800 --> 01:07:49.520 ‫خب، البته می‌دونم ‫ادعای بی‌گناهی می‌کنه، ولی لعنتی. 01:07:49.640 --> 01:07:50.920 ‫هری چطور دووم آورده؟ 01:07:51.040 --> 01:07:53.600 ‫می‌خوام جواب بدم، ‫ولی فقط گریه می‌کنم. 01:07:54.880 --> 01:07:57.360 ‫«دَن، خیلی نگرانشم. 01:07:57.440 --> 01:07:59.280 ‫نکنه الان بلایی سرِ خودش بیاره؟ 01:07:59.440 --> 01:08:01.960 ‫وکیلش فرستادتش ‫تا یه روان‌شناس ارزیابی‌اش کنه.» 01:08:02.080 --> 01:08:03.120 ‫دنیل با گرمی صحبت می‌کنه. 01:08:03.200 --> 01:08:05.320 ‫اشکالی نداره. ‫معناش این نیست که در خطره. 01:08:05.480 --> 01:08:08.480 ‫این فقط یه اقدامِ عاقلانه‌ست ‫برای پیشبردِ پرونده‌اش. 01:08:08.600 --> 01:08:10.720 ‫جس، خودت که می‌دونی چطوریه. ‫برای همه این کار رو می‌کنن. این... 01:08:10.800 --> 01:08:12.720 ‫فقط برای محکم‌کاریه. 01:08:12.800 --> 01:08:15.880 ‫برای چی؟ ‫اوه، برای محکومیت؟ 01:08:17.040 --> 01:08:18.680 ‫برای تعیینِ مجازات. 01:08:18.840 --> 01:08:20.000 ‫وای خدای من، دنیل. 01:08:20.120 --> 01:08:22.240 ‫اون هجده سالشه. ‫یعنی درست هجده سالشه. 01:08:22.400 --> 01:08:26.160 ‫باید بره زندانِ بزرگسالان، و خودمون می‌دونیم ‫چه بلایی سرِ جوون‌ها توی زندانِ بزرگسالان میاد. 01:08:26.320 --> 01:08:28.960 ‫دنیل حالتِ حمایتی به خودش می‌گیره: ‫نگران نباش. به اونجاها نمی‌کشه. 01:08:29.040 --> 01:08:30.480 ‫«پس چرا علیهش اعلام‌جرم کردن؟» 01:08:30.640 --> 01:08:32.880 ‫تا مدارک رو نبینیم ‫چیزی مشخص نمیشه، 01:08:32.960 --> 01:08:34.720 ‫ولی حالش خوبه، جس. 01:08:34.880 --> 01:08:36.240 ‫هر کاری از دستمون بربیاد انجام می‌دیم. 01:08:36.400 --> 01:08:38.840 ‫دنیل قبلاً هم با مادرهایی ‫مثلِ من روبرو شده. 01:08:39.880 --> 01:08:42.760 ‫ببین، هردومون می‌دونیم ‫چقدر سخته 01:08:42.880 --> 01:08:45.360 ‫که توی پرونده‌ی تجاوز ‫حکمِ محکومیت بگیری. 01:08:45.440 --> 01:08:47.120 ‫فقط حرفِ اون در مقابلِ حرفِ هریه. 01:08:47.280 --> 01:08:49.280 ‫نفسم رو بیرون می‌دم، 01:08:49.400 --> 01:08:50.920 ‫ولی با یه عذابِ‌وجدانِ وحشتناک. 01:08:51.040 --> 01:08:54.560 ‫یعنی الان باید خوش‌حال باشم ‫که آمارِ محکومیت‌های تجاوز این‌قدر پایینه؟ 01:08:54.680 --> 01:08:57.280 ‫خدای من. بس کن. این من نیستم. 01:08:57.440 --> 01:08:58.640 ‫دَن، من خیلی می‌ترسم. 01:08:58.800 --> 01:09:00.440 ‫می‌دونم. ‫معلومه که می‌ترسی. 01:09:00.520 --> 01:09:03.680 ‫هری سرسختانه اصرار داره ‫که کاری نکرده. 01:09:03.800 --> 01:09:05.640 ‫منم مطمئنم نکرده، جس. 01:09:05.800 --> 01:09:08.600 ‫لعنتی دنیل، باید چیکار کنم؟ 01:09:08.760 --> 01:09:13.240 ‫ببین، ما می‌دونیم باید چیکار کنیم، و می‌دونی ‫که اگه بخوای، خودم ازش دفاع می‌کنم. 01:09:13.360 --> 01:09:15.240 ‫یه وکیلِ زن برای... 01:09:15.320 --> 01:09:17.360 ‫برای حفظِ ظاهر. 01:09:17.520 --> 01:09:20.600 ‫و این قضیه بینِ ما سنگینی می‌کنه، ‫بینِ دوتا فمینیست. 01:09:20.680 --> 01:09:22.800 ‫حفظِ ظاهرِ لعنتی! یعنی ما... 01:09:22.960 --> 01:09:26.400 ‫ما همیشه به این بازی‌های کثیف ‫و فریب‌کاری‌های وقیحانه پوزخند می‌زدیم. 01:09:26.520 --> 01:09:28.720 ‫و بعد دنیل شروع می‌کنه به صحبت ‫تا بهم اطمینان بده: 01:09:28.840 --> 01:09:30.680 ‫اشکالی نداره. همه این کار رو می‌کنن. 01:09:30.760 --> 01:09:32.600 ‫کمی بیشتر سکوت برقرار میشه، ‫و بعد می‌گه: 01:09:33.560 --> 01:09:35.560 ‫راستش این‌طوری ‫برای قربانی هم بهتره. 01:09:35.680 --> 01:09:38.080 ‫یعنی، همون شاکیِ پرونده. 01:09:39.000 --> 01:09:40.440 ‫آره، آره. 01:09:40.560 --> 01:09:41.520 ‫نه، نه، نه. می‌دونم، می‌دونم. 01:09:41.600 --> 01:09:44.680 ‫اگه یه زن ازش بازجویی کنه، ‫اون‌قدر بهش استرس وارد نمیشه. 01:09:44.840 --> 01:09:49.360 ‫و هردومون توی دلِ خودمون توجیهش می‌کنیم ‫و تماس رو قطع می‌کنیم. 01:09:50.360 --> 01:09:52.280 ‫نه، من اجازه نمی‌دم. 01:09:52.360 --> 01:09:54.200 ‫با وحشت به شوهرم نگاه می‌کنم. 01:09:54.360 --> 01:09:55.960 ‫- اجازه نمی‌دی؟ ‫- دنیل؟ 01:09:56.080 --> 01:09:59.680 ‫خب آره. هیئتِ‌منصفه توی پرونده‌های تجاوز ‫از وکیل‌های مدافعِ زن خوششون میاد. 01:09:59.760 --> 01:10:01.400 ‫این‌طوری متهم دلسوزیِ بیشتری جلب می‌کنه. 01:10:01.560 --> 01:10:04.280 ‫ممکنه نتیجه‌ی عکس بده. ‫این روزها هیئتِ‌منصفه با بدبینی نگاه می‌کنه. 01:10:04.360 --> 01:10:05.600 ‫اونا می‌دونن این همه‌ش صحنه‌سازیه. 01:10:05.720 --> 01:10:08.680 ‫در هر صورت، زندگیِ پسرمون ‫نمی‌تونه توی دست‌های دنیل باشه. 01:10:08.800 --> 01:10:10.800 ‫- چرا که نه؟ ‫- اون‌قدرها رند و کاربلد نیست. 01:10:10.880 --> 01:10:11.960 ‫- دهن‌پرکن؟ ‫- می‌خوام بهترین باشه. 01:10:12.120 --> 01:10:13.880 ‫- اون بهترینه. ‫- ولی وکیلِ ارشد نیست. 01:10:13.960 --> 01:10:15.240 ‫برای هری، اون بهترین گزینه‌ست. 01:10:15.400 --> 01:10:17.800 ‫آنتونی مارشال ‫یه وکیلِ ارشدِ زبردست توی پرونده‌های کیفریه. 01:10:17.960 --> 01:10:20.280 ‫گرون‌ترین و ‫سرشناس‌ترین وکیلِ ارشد؟ 01:10:20.400 --> 01:10:21.640 ‫این یه ایده‌ی افتضاحِ لعنتیه. 01:10:21.760 --> 01:10:22.800 ‫- کی این رو می‌گه؟ ‫- من می‌گم. 01:10:22.880 --> 01:10:26.640 ‫خوب می‌دونم چه ظاهری پیدا می‌کنه ‫وقتی یه بچه با یه وکیلِ ارشدِ کله‌گنده بیاد دادگاه. 01:10:26.720 --> 01:10:30.280 ‫مرفه به نظر می‌رسه، ‫سوسول به نظر می‌رسه و گناهکار جلوه می‌کنه. 01:10:30.400 --> 01:10:33.200 ‫جس، داری غیرمنطقی فکر می‌کنی. ‫سر قضیه‌ی دنیل خیلی احساساتی شدی. 01:10:33.360 --> 01:10:34.400 ‫چی؟ وای خدای من. آهان، فهمیدم. 01:10:34.520 --> 01:10:37.280 ‫موضوع اصلاً این نیست که کدوم وکیل ‫می‌تونه بهترین دفاع رو از بچه‌مون بکنه. 01:10:37.400 --> 01:10:40.080 ‫- تو فکر می‌کنی مردا همیشه کارشون رو بهتر انجام می‌دن. ‫- نه، این یه بحثِ جنسیتی نیست. 01:10:40.240 --> 01:10:42.120 ‫- بحث پسرمونه. ‫- دقیقاً، و من خیلی بیشتر از تو 01:10:42.200 --> 01:10:44.800 ‫می‌دونم توی ذهنِ هیئتِ منصفه چی می‌گذره، خیرسرم قاضیِ‌ام. 01:10:44.880 --> 01:10:47.280 ‫شروع نکن، جس. من هر روز دارم ‫جلوی هیئتِ منصفه دفاع می‌کنم. 01:10:47.360 --> 01:10:49.800 ‫ولی قاضی‌ها کلِ روز رو فقط گوش می‌دن. ‫ما حواسمون به رفتار و حرکاتِ آدم‌هاست. 01:10:49.960 --> 01:10:52.080 ‫من... من خودم وکیل مدافع بودم. ‫می‌دونم که تمامِ روز حواست به این چیزها نیست. 01:10:52.160 --> 01:10:53.120 ‫دیگه ادامه نده، جسِ لعنتی! 01:10:53.240 --> 01:10:55.560 ‫سابقه‌ی من توی وکالتِ کیفری ‫از کلِ دورانِ کاریِ تو بیشتره. 01:10:55.720 --> 01:10:57.480 ‫خب، اون هم فقط به خاطرِ اینه که ‫من قاضی شدم. 01:10:58.200 --> 01:10:59.160 ‫عجب. 01:11:00.200 --> 01:11:02.840 ‫- تو از موفقیتِ من متنفری. ‫- چی؟ 01:11:02.920 --> 01:11:05.360 ‫نمی‌تونی حسادتت رو کنار بگذاری ‫و قبول کنی که حق با منه؟ 01:11:05.520 --> 01:11:08.000 ‫اینکه من واقعاً بیشتر از تو ‫می‌دونم توی ذهنِ هیئتِ منصفه چی می‌گذره؟ 01:11:08.120 --> 01:11:09.480 ‫- باشه. ‫- مایکل، مایکل... 01:11:09.640 --> 01:11:11.560 ‫من به خاطرِ این باهات نمی‌جنگم ‫که یه قاضی‌ام. 01:11:11.680 --> 01:11:13.680 ‫دارم می‌جنگم چون ‫مادرشم. 01:11:13.840 --> 01:11:16.520 ‫- چون اون پسرمه. ‫- اون پسرِ منم هست. 01:11:16.640 --> 01:11:18.400 ‫در ضمن، با آنتونی هم هماهنگ شده. 01:11:19.440 --> 01:11:22.240 ‫خب، اگه کار به دادگاه بکشه، ‫اون وکیلش نمیشه. 01:11:22.400 --> 01:11:24.440 ‫ولی این رو هم می‌دونم که اگه به خاطرِ هری نبود، ‫بی‌خیال می‌شدم. 01:11:24.600 --> 01:11:26.560 ‫یعنی توی بحث با مایکل، ‫کوتاه می‌اومدم. 01:11:26.640 --> 01:11:29.840 ‫چون همیشه اجازه دادم توی این ‫دعواهای کوچیکِ خونگی، اون برنده بشه. 01:11:30.000 --> 01:11:32.880 ‫از وقتی که قبل از اون وکیلِ ارشد شدم، ‫داشتم خودم رو سرکوب می‌کردم، 01:11:33.040 --> 01:11:35.200 ‫و موفقیت‌هام رو بی‌ارزش جلوه می‌دادم. 01:11:35.280 --> 01:11:39.880 ‫چرا؟ ساعت ۲ نصفه‌شب روی تخت دراز می‌کشم ‫و از خودم می‌پرسم چرا. 01:11:40.040 --> 01:11:41.800 ‫آیا از حسِ ناامنیِ اون می‌ترسیدم؟ 01:11:41.920 --> 01:11:44.960 ‫از نیازِ مردانه‌ش به اینکه ‫همیشه خودش عقلِ کل باشه؟ 01:11:45.080 --> 01:11:47.360 ‫می‌ترسیدم که... 01:11:47.480 --> 01:11:49.280 ‫که اگه این‌طور نباشه، ممکنه ترکم کنه؟ 01:11:50.320 --> 01:11:52.720 ‫وای خدای من، ‫احساس می‌کنم یه فمینیستِ واقعاً افتضاحم. 01:11:53.520 --> 01:11:56.200 یعنی این فکر رو توی ذهنِ هری جا انداختم ‫که انتظار داشته باشه... 01:11:56.320 --> 01:11:58.040 مرد همیشه باید ‫مهم‌ترین آدم باشه، 01:11:58.120 --> 01:12:00.560 ‫باید بهش احترام گذاشته بشه ‫و تصمیم‌ها رو اون بگیره؟ 01:12:00.720 --> 01:12:03.040 ‫حسِ بیزاری از خود وجودم رو می‌گیره. 01:12:03.200 --> 01:12:04.360 توی وجودم موج می‌زنه. 01:12:05.320 --> 01:12:07.240 ‫پافشاری می‌کنم. باید این یکی رو ببرم. 01:12:07.360 --> 01:12:10.720 ‫اگه کار به اونجاها بکشه، ‫دنیل باید وکیلِ هری باشه. 01:12:12.320 --> 01:12:13.680 ‫یک هفته بعد، 01:12:13.840 --> 01:12:16.080 ‫وقتی خلاصه‌ی پرونده‌ی دادستانی ‫موسوم به «ام‌جی۵» منتشر میشه، 01:12:16.160 --> 01:12:20.000 ‫یعنی همون جزئیاتِ اولیه‌ی پرونده‌ی شاکی، 01:12:20.120 --> 01:12:22.800 ‫مایکل اصرار داره که ‫خودِ آنتونی مارشال پرونده رو بیاره. 01:12:22.880 --> 01:12:25.600 ‫و مطمئنم مایکل بهش گفته که ‫من یه وکیلِ دیگه می‌خوام، 01:12:25.680 --> 01:12:28.560 ‫واسه همین موقعِ سلام‌وعلیک باهاش، ‫فضا یه‌جورایی سنگین و معذبه. 01:12:29.720 --> 01:12:33.200 ‫آنتونی صدا می‌زنه هری بیاد پایین، 01:12:33.360 --> 01:12:35.280 ‫و دوتایی تنهایی با هم حرف می‌زنن. 01:12:35.840 --> 01:12:39.520 ‫و بعدش، ‫وقتی آنتونی از مایکل می‌خواد بره داخل، 01:12:39.680 --> 01:12:40.760 ‫منم پشتِ‌سرشون می‌رم. 01:12:40.920 --> 01:12:45.360 ‫آنتونی فکر می‌کنه چون مادرِ هری هستی، ‫شاید دلت نخواد تمامِ جزئیات رو بشنوی. 01:12:45.440 --> 01:12:48.520 ‫خب، آنتونی متوجه میشه که ‫من اون‌قدر بزرگ شدم که بتونم از پسش بربیام. 01:12:49.480 --> 01:12:52.030 ‫و برای اینکه حرفم رو ثابت کنم، اصرار می‌کنم که... 01:12:52.120 --> 01:12:56.040 ‫خودم خلاصه‌ی بازجوییِ پلیس از «ایمی» رو بلند بخونم. 01:12:56.180 --> 01:12:58.020 ب.ا.م.ا‌.ب‍.ی.ن 01:12:59.490 --> 01:13:02.790 ‫«دادستانی ادعا می‌کنه که ‫هری ویتلی مرتکبِ...» 01:13:02.810 --> 01:13:06.210 ‫«رابطه‌ی جنسیِ دخولی ‫بدونِ رضایت شده.» 01:13:10.480 --> 01:13:13.140 ‫«تجاوز، موضوعِ ماده‌ی ۱...» 01:13:13.170 --> 01:13:16.490 ‫«ماده‌ی ۱ ‫قانونِ جرایمِ جنسی مصوبِ سالِ ۲۰۰۳. 01:13:17.920 --> 01:13:18.880 ‫اوایلِ شب، 01:13:18.960 --> 01:13:22.520 ‫متهم، هری ویتلی، ‫شاکی رو توی مهمونی بوسیده. 01:13:22.600 --> 01:13:24.640 ‫این اتفاق حدودِ ساعتِ ۱۰ شب رخ داده. 01:13:24.720 --> 01:13:27.520 ‫شاکی یادشه که ‫به شوخیِ متهم خندیده...» 01:13:27.600 --> 01:13:29.320 ‫همین‌طوره، اون به شوخیِ من خندید. 01:13:32.360 --> 01:13:36.640 ‫«سپس متهم و شاکی با هم ‫به اتاقی در انتهای خانه رفتند. 01:13:36.720 --> 01:13:39.200 ‫شاکی اظهار می‌کنه ‫که توی اتاق دراز کشیدند 01:13:39.320 --> 01:13:42.200 ‫و متهم دستش رو برد ‫زیرِ سوتینِ نارگیلیِ من.» 01:13:42.280 --> 01:13:44.800 ‫- سوتینِ نارگیلی؟ ‫- تمِ مهمونی هاوایی بود. 01:13:48.320 --> 01:13:52.000 ‫«شاکی فکر می‌کنه ‫که دستش رو گذاشته روی... 01:13:59.240 --> 01:14:00.840 ‫آلتِ برانگیخته‌ی متهم. 01:14:02.640 --> 01:14:05.600 ‫شاکی اظهار می‌کنه که فکر می‌کنه ‫متهم بعد از اون تلاش کرده 01:14:05.720 --> 01:14:08.720 ‫تا انگشتانش رو وارد واژن شاکی کنه، 01:14:08.880 --> 01:14:10.640 ‫و یه‌سری ور رفتن‌های دیگه هم بوده، 01:14:10.800 --> 01:14:15.040 ‫اما شاکی تمامِ جزئیات رو ‫به یاد نمیاره. 01:14:15.120 --> 01:14:17.520 ‫شاکی احساسِ مستی و خواب‌آلودگی می‌کرده، 01:14:17.680 --> 01:14:21.480 ‫عقب کشیده و ‫به متهم گفته که خسته‌ست. 01:14:21.560 --> 01:14:23.840 ‫شاکی بعد از اون توی اتاق ‫بیهوش شده 01:14:23.960 --> 01:14:27.520 ‫و ساعتِ ۲ نصفه‌شب بیدار شده ‫و دیده متهم داره باهاش رابطه برقرار می‌کنه.» 01:14:27.680 --> 01:14:29.840 ‫- این‌طوری نبود که! ‫- ساعتِ ۲؟ هری که نصفه‌شب خونه بود. 01:14:30.000 --> 01:14:31.720 ‫ما دیدیمش. دیدیم که اومدی خونه. ‫داشتیم... 01:14:31.880 --> 01:14:34.400 ‫- مایکل! ‫- ظرف‌ها رو... می‌شستیم. 01:14:35.280 --> 01:14:39.120 ‫- من به ساعتم نگاه کردم، دقیقاً دوازدهِ شب بود. ‫- حالم بد بود، خیلی زیاده‌روی کرده بودم. 01:14:39.200 --> 01:14:41.800 ‫آنتونی از این تناقض خوشش میاد. 01:14:41.960 --> 01:14:43.240 ‫به خوندن ادامه می‌دم. 01:14:43.360 --> 01:14:45.560 ‫«شاکی شوکه ‫و گیج شده بود. 01:14:45.720 --> 01:14:48.000 ‫- اون نمی‌خواست باهاش رابطه داشته باشه.» ‫- نه مامان، اصلاً این‌طور نیست، خودش پایه‌ش بود. 01:14:48.120 --> 01:14:49.760 ‫- اون که نگفت... ‫- «متهم روی او قرار گرفته بود. 01:14:49.880 --> 01:14:52.080 ‫او ترسیده و مست بود. 01:14:52.240 --> 01:14:55.680 ‫شاکی سعی کرد یقه‌ی تیشرتِ متهم رو ‫بکشه.» 01:14:55.800 --> 01:14:57.200 ‫هری تیشرت تنش نبود. 01:14:57.320 --> 01:14:59.760 ‫اون پیراهن پوشیده بود، ‫یه پیراهنِ دکمه‌دار. 01:14:59.840 --> 01:15:01.400 ‫یه پیراهنِ دکمه‌دارِ هاوایی. 01:15:01.480 --> 01:15:03.120 ‫درسته، جس؟ ‫تو خودت براش اتوش کردی. 01:15:03.960 --> 01:15:06.440 ‫آنتونی از این اطلاعات ‫ذوق‌زده میشه. 01:15:08.480 --> 01:15:11.760 ‫«شاکی فریاد زده نه ‫و متهم رو به عقب هل داده. 01:15:11.840 --> 01:15:14.640 ‫متهم متوقف شده ‫و محل رو ترک کرده. 01:15:16.560 --> 01:15:20.880 ‫شاکی در تنهایی گریه کرده، ‫سعی کرده لباس‌هاش رو بپوشه، 01:15:20.960 --> 01:15:23.560 ‫و حدودِ ساعتِ ۳ صبح تلوتلوخوران ‫از مهمونی بیرون رفته.» 01:15:23.680 --> 01:15:24.800 ‫ساعتِ ۳ صبح! 01:15:24.920 --> 01:15:28.360 ‫«تازه روزِ بعدش بود که ‫شاکی به دوستش قضیه رو میگه. 01:15:28.520 --> 01:15:31.480 ‫بعدش به متهم پیام میده: ‫«تو یه کثافتِ لعنتی هستی.» 01:15:31.600 --> 01:15:33.200 ‫فکر می‌کردم قضیه فقط این بوده ‫که ازت خوشش نمیومده؟ 01:15:35.280 --> 01:15:36.560 ‫هیچ‌کس جوابم رو نمیده. 01:15:37.280 --> 01:15:41.600 ‫«شاکی توی اینستاگرام پست می‌گذاره: ‫«هری ویتلی بهم تعرضِ جنسی کرده.»» 01:15:41.720 --> 01:15:42.760 ‫ای خدا. 01:15:42.880 --> 01:15:44.800 ‫«ولی مادرش مجبورش می‌کنه ‫پست رو پاک کنه. 01:15:44.960 --> 01:15:46.240 ‫و بعدش می‌رن پیشِ پلیس.» 01:15:46.410 --> 01:15:50.660 ‫مغزم داره دیوانه‌وار دو دوتا چهارتا می‌کنه. من... ‫کلی سوال دارم، اما نمی‌تونم حرف بزنم. 01:15:50.970 --> 01:15:55.460 ‫خیلی‌خب، جس، معاینه‌ی تجاوز نشونه‌ی قطعی‌ای ‫از دخول با زور رو نشون نمیده. 01:15:55.490 --> 01:15:57.760 ‫هری هم منکرِ این نیست ‫که با هم رابطه داشتن. 01:15:57.780 --> 01:15:59.540 ‫پس قطعاً اعلامِ بی‌گناهی می‌کنه. 01:15:59.680 --> 01:16:02.060 ‫هیچ‌کس با چنین مدرکِ ضعیفی، ‫اتهامِ تجاوز رو قبول نمی‌کنه. 01:16:02.090 --> 01:16:04.210 ‫بابا، به خدا من این کار رو نکردم، قسم می‌خورم. ‫من ازش خوشم می‌اومد. 01:16:04.270 --> 01:16:06.790 ‫تنها چالشِ ما اینه که ‫دلیلِ اون رو مشخص کنیم 01:16:06.810 --> 01:16:08.810 ‫برای اتهامِ دروغینی که ‫به هری زده. 01:16:08.840 --> 01:16:10.230 ‫هری؟ 01:16:11.810 --> 01:16:12.770 ‫نمی‌دونم. 01:16:15.430 --> 01:16:16.390 ‫شاید... 01:16:17.520 --> 01:16:19.040 ‫آدمِ خیلی محبوبی نیستم. 01:16:19.160 --> 01:16:21.560 ‫سنگینیِ این حرف توی فضا می‌پیچه. ‫دلم خیلی براش می‌سوزه. 01:16:21.640 --> 01:16:24.160 ‫تازه، دوست‌پسرِ سابقش هم از من متنفره. 01:16:24.230 --> 01:16:26.750 ‫خب، این خودش سه تا دلیلِ خوب ‫برای دروغ گفتنه، مگه نه؟ 01:16:26.920 --> 01:16:28.160 ‫اون داره مدرک‌سازی می‌کنه 01:16:28.280 --> 01:16:31.040 ‫تا کارش رو برای خوابیدن با کسی که ‫آدمِ محبوبی نبوده توجیه کنه. 01:16:31.160 --> 01:16:34.320 ‫و داره به دوست‌پسرِ سابقش هم دروغ میگه ‫که از هری متنفره. 01:16:34.480 --> 01:16:38.120 ‫و سومین مورد، یادمون نره ‫که هری با سراغ نگرفتنِ بعدی، تحقیرش کرده. 01:16:38.240 --> 01:16:40.200 ‫- داره مجازاتش می‌کنه. ‫- ولی مایکل، این‌ها... ببخشید. 01:16:40.360 --> 01:16:43.240 ‫این‌ها همه‌ش کلیشه‌سازی درباره‌ی قربانیه‌. ‫منظورم اینه که این‌ها باورهای غلط درباره‌ی تجاوزن. 01:16:43.330 --> 01:16:45.410 ‫می‌دونم جس، ‫اما این کلیشه‌ها هم بی‌ارتباط به واقعیت نیستن. 01:16:45.560 --> 01:16:47.480 ‫حالم داره بد میشه. ذهنم داره از کار میفته. 01:16:47.560 --> 01:16:49.120 ‫سه تا انگیزه‌ی قوی برای سرهم‌کردنِ این قصه. 01:16:49.280 --> 01:16:52.760 ‫با وحشت نگاه می‌کنم که پسرم سر تکون میده، ‫و آنتونی همه‌چیز رو یادداشت می‌کنه. 01:16:52.920 --> 01:16:54.680 ‫همشون چقدر راحت این فرضیه رو قبول می‌کنن. 01:16:54.760 --> 01:16:56.120 ‫دختره داره دروغ میگه. ‫داره همه‌چیز رو از خودش درمیاره. 01:16:56.280 --> 01:16:57.840 ‫خودش هم که گفته ‫مست بوده. 01:16:57.920 --> 01:16:59.400 ‫جفتشون مست بودن! 01:16:59.560 --> 01:17:01.880 ‫آره، ایمی مست بوده، ‫هری هم همین‌طور. مگه نه؟ 01:17:02.040 --> 01:17:03.320 ‫اون‌قدر مست بودی که بالا آوردی. 01:17:03.400 --> 01:17:06.400 ‫بله، توی مدرک‌های ایمی تناقض وجود داره، اما... 01:17:06.480 --> 01:17:09.480 ‫نباید فوراً نتیجه بگیریم ‫که درباره‌ی تجاوز بهش دروغ میگه. 01:17:09.640 --> 01:17:11.840 ‫اون آسیبِ روحی دیده. فقط... 01:17:11.960 --> 01:17:13.680 ‫فقط دچار این اشتباه شده ‫که کارِ هری بوده. 01:17:13.840 --> 01:17:19.160 ‫خیلی‌خب، خیلی‌خب. پس بیاید... ‫بیاید یه احتمالِ دیگه رو هم در نظر بگیریم. 01:17:19.400 --> 01:17:22.600 ‫بر اساسِ ادعای خودش، ‫بعد از اینکه هری مهمونی رو ترک کرد، 01:17:22.720 --> 01:17:24.520 ‫چون می‌دونیم که ‫هری ساعت دوازدهِ شب خونه بود، 01:17:24.920 --> 01:17:28.160 ‫ایمی خوابش برده، ‫و... و ساعتِ ۲ نصفه‌شب 01:17:28.280 --> 01:17:30.560 ‫یکی دیگه با تیشرت اومده داخل... 01:17:30.680 --> 01:17:32.880 ‫من قطعاً دوازدهِ شب خونه بودم. 01:17:32.960 --> 01:17:34.240 ‫خدا رو شکر. 01:17:35.240 --> 01:17:39.520 ‫بعداً، آنتونی بلند میشه که بره، ‫دستش رو می‌گذاره روی شونه‌ی هری 01:17:39.600 --> 01:17:40.840 ‫و یه‌کم فشارش میده. 01:17:41.000 --> 01:17:44.680 ‫«بر اساسِ مدارک موجود، ‫فکر می‌کنم برگِ برنده‌ی بزرگی دستمونه، پسرم.» 01:17:45.640 --> 01:17:47.360 ‫باید خیالم راحت می‌شد. 01:17:48.640 --> 01:17:52.400 ‫حق با مایکله، ‫ایمی مست بوده و آسیب دیده. 01:17:53.440 --> 01:17:55.760 ‫اون فقط درباره‌ی اونی که بهش تعرض کرده اشتباه کرده، 01:17:55.920 --> 01:17:57.280 ‫- اونم وقتی ساعتِ ۲ نصفه‌شب بیدار شده. ‫- مامان! 01:17:57.440 --> 01:18:00.160 ‫هری بلند میشه ‫که از اتاق بره بیرون، ولی متوقف میشه. 01:18:00.320 --> 01:18:01.960 ‫من هیچ‌وقت همچین کاری نمی‌کنم. 01:18:02.080 --> 01:18:04.160 ‫نمی‌دونم ‫چرا ایمی میگه کارِ من بوده. 01:18:04.280 --> 01:18:05.800 ‫من هیچ‌وقت بهش صدمه نمی‌زنم. 01:18:07.040 --> 01:18:08.120 ‫می‌دونم. 01:18:08.960 --> 01:18:10.040 ‫می‌دونم. 01:18:11.440 --> 01:18:13.480 ‫یه چیزِ دیگه. ‫دستِ خودم نیست. 01:18:13.600 --> 01:18:15.040 ‫فقط یه موضوعیه ‫که رو مخمه. 01:18:15.200 --> 01:18:16.160 ‫امتحانم می‌کنی؟ 01:18:16.840 --> 01:18:17.800 ‫اون خراش چیه؟ 01:18:22.760 --> 01:18:24.200 ‫کارِ ایمی بود. 01:18:24.320 --> 01:18:25.600 ‫اما این‌طور نبود که... 01:18:25.680 --> 01:18:27.800 ‫داشتیم می‌رفتیم سمتِ اتاقِ تهِ خونه ‫که جفتمون خوردیم زمین 01:18:27.960 --> 01:18:30.160 ‫و همون‌طور که من رو می‌کشید پایین، ‫صورتم رو چنگ زد، 01:18:30.280 --> 01:18:33.160 ‫ولی شنگول بودیم و می‌خندیدیم. 01:18:33.320 --> 01:18:35.680 ‫- پس خبری از نرده نبوده؟ ‫- مامان، چیزی نبود که. 01:18:35.760 --> 01:18:39.120 ‫فقط می‌خواستم ازش خوشت بیاد ‫و به خاطرِ مست بودنش قضاوتش نکنید. 01:18:40.160 --> 01:18:42.200 ‫چون دلم می‌خواست ‫دوست‌دخترم بشه. 01:18:43.840 --> 01:18:45.440 ‫اوه، عیبی نداره. عیبی نداره. 01:18:46.800 --> 01:18:48.640 ‫پیشِ خودم می‌گم یعنی دروغ‌های دیگه‌ای هم هست؟ 01:18:49.600 --> 01:18:52.640 ‫اما این فکر رو از خودم دور می‌کنم. ‫البته، کاملاً هم از سرم بیرون نمیره. 01:18:54.200 --> 01:18:55.920 ‫واسه همین فقط می‌ریزمش تو خودم. 01:18:58.320 --> 01:19:02.920 ‫شبِ بعد وقتی از دادگاه برمی‌گردم خونه، ‫می‌رم بالا تا هری رو توی اتاقش ببینم. 01:19:03.320 --> 01:19:05.640 ‫قرار بود انشای انگلیسی‌اش رو ‫تموم کنیم. 01:19:05.800 --> 01:19:08.800 ‫بعد از اون اتهام، تمامِ کارهای مدرسه‌اش ‫به‌صورتِ آنلاین شده. 01:19:08.960 --> 01:19:12.320 ‫امتحاناتِ نهایی هم هستن و خیلی مهمن، ‫واسه همین... دارم بهش کمک می‌کنم. 01:19:12.440 --> 01:19:15.400 ‫عزیزم، آماده‌ای که...؟ ‫چی شده هری؟ 01:19:15.560 --> 01:19:16.920 ‫عزیزم، داری گریه می‌کنی؟ 01:19:17.040 --> 01:19:18.880 ‫- چی شده؟ ‫- می‌خوام برم پیاده‌روی. 01:19:19.920 --> 01:19:24.240 ‫راستش اون‌قدر بی‌انرژی‌ام ‫که خیالم راحت میشه مجبور نیستم حرف بزنم. 01:19:24.400 --> 01:19:25.520 ‫و... 01:19:27.400 --> 01:19:28.760 ‫...نمی‌خوام این کار رو انجام بدم... 01:19:31.160 --> 01:19:32.200 ‫...ولی من... 01:19:35.840 --> 01:19:37.800 ‫...حتی نمی‌دونم ‫دنبال چی باشم. 01:19:40.840 --> 01:19:42.760 ‫دستِ خودم نیست. 01:19:42.880 --> 01:19:45.760 ‫می‌دونم رمزش ‫اسمِ گربه‌مونه. 01:19:45.920 --> 01:19:48.240 ‫تایپ می‌کنم: اِ-ل-مـ...و. 01:19:48.400 --> 01:19:50.240 ‫اِ-ل-مـ...صفر؟ 01:19:50.360 --> 01:19:53.640 ‫به خودم می‌گم اگه واقعاً براش مهم بود ‫رمزش رو عوض می‌کرد. 01:19:53.800 --> 01:19:56.960 ‫و پیام‌هاش رو باز می‌کنم، ‫در حالی که عذاب‌وجدانِ شدیدی دارم. 01:19:58.320 --> 01:19:59.880 ‫هیچی از طرفِ «اِیمی» نیست. 01:20:00.800 --> 01:20:04.360 ‫اوه، کلی پیام از طرفِ منه. ‫خب، معلومه که دارم جای اشتباهی رو می‌گردم! 01:20:09.560 --> 01:20:11.600 ‫می‌رم روی برنامه‌ی عکس‌هاش. 01:20:12.720 --> 01:20:16.960 ‫بعضی از چهره‌ها رو می‌شناسم، ‫این مردهایی که یه‌زمانی بچه بودن. 01:20:17.960 --> 01:20:23.160 ‫هیکلی، با اعتمادبه‌نفس، و تو سر و کولِ هم زدن. ‫سلفی‌هایی با قیافه‌های عصبانی. 01:20:23.280 --> 01:20:26.840 ‫و «هری» هم قاطیِ اون‌هاست. ‫یعنی خب، بخشی از همه‌ی این‌هاست. 01:20:26.920 --> 01:20:29.440 ‫و داره علف می‌کشه. خدایا، آره. 01:20:35.760 --> 01:20:38.240 ‫تاریخچه‌ی مرورگر رو باز می‌کنم. 01:20:38.360 --> 01:20:40.160 ‫یه چیزی مربوط به انشای انگلیسی. 01:20:40.280 --> 01:20:41.440 ‫خوبه. 01:20:41.600 --> 01:20:43.440 ‫دنبالِ کتونی گشتن. استاک‌ایکس. 01:20:43.600 --> 01:20:45.120 ‫استاک‌ایکس. 01:20:45.240 --> 01:20:47.080 ‫پورن‌هاب. پورن‌هاب. 01:20:47.200 --> 01:20:48.520 ‫یوپورن. 01:20:48.680 --> 01:20:50.360 ‫اچ‌کیو پورنر. 01:20:51.200 --> 01:20:52.960 ‫یه‌کم این‌ها رو بالا و پایین می‌کنم. 01:21:07.920 --> 01:21:09.960 ‫نگران‌کننده‌ست، ‫ولی فکر کنم کارِ همه‌شون همینه. 01:21:10.120 --> 01:21:11.680 ‫همه‌ی این چیزها رو تماشا می‌کنن. 01:21:16.760 --> 01:21:18.760 ‫می‌رم سراغِ شبکه‌های اجتماعی... 01:21:19.840 --> 01:21:21.560 ‫...واردِ اسنپ‌چت می‌شم. 01:21:23.000 --> 01:21:24.080 ‫گروه‌ها. 01:21:24.920 --> 01:21:27.440 ‫عکس‌هایی از بدنِ دخترهای جوون ‫به اشتراک گذاشته شده. 01:21:27.600 --> 01:21:29.600 ‫خدایا، این دخترها خودشون خبر دارن؟ 01:21:29.720 --> 01:21:32.480 ‫روی... روی اندامِ جنسی زوم کردن. 01:21:32.600 --> 01:21:35.120 ‫و پیام‌هایی که بهشون امتیاز می‌دن ‫و درباره‌شون نظر می‌دن.م 01:21:35.280 --> 01:21:38.160 ‫یه کامنت از طرفِ «هری» هست: ‫«وای خدای من، چقدر سکسیه.» 01:21:38.320 --> 01:21:40.200 ‫ایموجیِ صورتِ عرق‌کرده. 01:21:40.280 --> 01:21:44.240 ‫یه ویدیو هست، یه دخترِ جوون. ‫وای خدای من، خیلی مسته. 01:21:44.400 --> 01:21:46.520 ‫این‌قدر مسته که ‫نمی‌تونه سرش رو بالا نگه داره. 01:21:47.280 --> 01:21:49.120 ‫یه پسر داره سینه‌هاش رو دستمالی می‌کنه... 01:21:49.200 --> 01:21:50.840 ‫و یه کامنت از طرفِ «هری»:» 01:21:51.000 --> 01:21:53.240 ‫«عجب سینه‌هایی، ولی نوکشون خیلی زشته.» 01:21:53.320 --> 01:21:54.560 ‫ایموجیِ جمجمه. 01:21:54.680 --> 01:21:56.600 ‫این آدم دیگه کیه؟ 01:21:56.760 --> 01:21:58.040 ‫عکس‌های بیشتر. 01:21:58.120 --> 01:22:00.320 ‫و... یه کامنتِ دیگه از طرفِ «هری». 01:22:00.440 --> 01:22:02.640 ‫اوه، نه... ‫و یه کامنتِ دیگه از طرفِ «هری». 01:22:02.800 --> 01:22:04.760 ‫وای خدای من، نه. این چیه...؟ 01:22:04.840 --> 01:22:06.320 ‫این آدم دیگه کیه؟ 01:22:06.480 --> 01:22:07.440 ‫یه کامنتِ دیگه از طرفِ «هری». 01:22:07.520 --> 01:22:09.960 ‫اوه، نه، نه، من این رو نمی‌شناسم. ‫من این رو نمی‌شناسم. 01:22:10.120 --> 01:22:13.680 ‫می‌رم طبقه پایین. کامپیوتر رو برمی‌دارم. ‫و توی تاریکی می‌شینم. 01:22:13.840 --> 01:22:15.320 ‫برای خودم یه گیلاس شراب می‌ریزم. 01:22:15.400 --> 01:22:17.640 ‫و «مایکل» از راه می‌رسه ‫و من رو اونجا پیدا می‌کنه. 01:22:17.800 --> 01:22:19.560 ‫می‌فهمه که برافروخته‌م. 01:22:19.720 --> 01:22:20.960 ‫خطرناک. 01:22:27.960 --> 01:22:29.280 ‫خوبی؟ 01:22:33.080 --> 01:22:35.080 ‫- روزِ سختی توی دادگاه داشتی؟ ‫- تو همیشه بهم می‌گی شکاک. 01:22:35.200 --> 01:22:38.160 ‫می‌گی باید کاری به کارِ «هری» نداشته باشم ‫و اون فقط داره بزرگ و مرد می‌شه. 01:22:38.240 --> 01:22:39.880 ‫- و این‌همه سر و کله زدن... ‫- «جس»، قضیه چیه؟ 01:22:40.040 --> 01:22:41.880 ‫من سعی کردم یه پسرِ فمینیست بزرگ کنم. 01:22:42.000 --> 01:22:43.360 ‫- منم همین‌طور. ‫- واقعاً این کار رو کردی؟ 01:22:43.520 --> 01:22:46.800 ‫- باورم نمی‌سه اصلاً همچین چیزی رو ازم می‌پرسی. ‫- تو همیشه می‌گی: «من خودم حواسم هست.» 01:22:46.880 --> 01:22:48.840 ‫من فقط می‌دونم جوون بودن ‫چه حسی داره، همین. 01:22:49.000 --> 01:22:50.840 ‫پس واسه همین وقتی مست میاد خونه ‫تشویقش می‌کنی؟ 01:22:50.920 --> 01:22:52.760 ‫داری یه‌جوری سعی می‌کنی ‫کلِ این افتضاح رو بندازی گردنِ من؟ 01:22:52.920 --> 01:22:55.200 ‫نه، می‌خوام بدونم ‫تو دقیقاً چه چیزی بهش یاد دادی 01:22:55.320 --> 01:22:57.560 ‫درباره‌ی اینکه یه پسرِ جوون باید چطوری ‫به زن‌ها احترام بذاره. 01:22:57.640 --> 01:22:59.400 ‫- اون خودش همه‌ی این‌ها رو می‌دونه. ‫- نه «مایکل»، می‌خوام بدونم 01:22:59.560 --> 01:23:01.680 ‫آیا تا حالا باهاش نشستی ‫تا یه گفت‌وگوی سخت و جدی داشته باشی؟ 01:23:01.840 --> 01:23:03.240 ‫- چی، درباره‌ی سکس؟ ‫- نه درباره‌ی سکس. 01:23:03.320 --> 01:23:04.880 ‫درباره‌ی احترام گذاشتن به زن‌ها. 01:23:05.040 --> 01:23:06.880 ‫تو پدرشی. ‫باید براش الگو باشی. 01:23:06.960 --> 01:23:08.120 ‫من الگو بودم. 01:23:08.200 --> 01:23:10.120 ‫- خب، چه قدمی برداشتی؟ ‫- مثلاً چی؟ 01:23:10.280 --> 01:23:11.960 ‫نمی‌دونم، ‫باهاش قدم می‌زدی، 01:23:12.040 --> 01:23:14.160 ‫درباره‌ی اشتباهاتی که خودت کردی باهاش حرف می‌زدی. 01:23:14.240 --> 01:23:16.280 ‫از شکستِ عشقی، رضایتِ دوطرفه، ‫و جوابِ رد شنیدن بهش می‌گفتی... 01:23:16.360 --> 01:23:17.440 ‫لعنتی، «جس». 01:23:17.520 --> 01:23:20.880 ‫کدوم مردی از این حرف‌ها ‫با پسرِ ۱۶، ۱۷ یا ۱۸ ساله‌ش می‌زنه؟ 01:23:20.960 --> 01:23:23.000 ‫خب منم دارم ازت می‌پرسم: ‫چرا آخه نباید بزنن؟ 01:23:23.080 --> 01:23:24.360 ‫- چون... ‫- چون همه‌تون بزدلید. 01:23:24.520 --> 01:23:25.960 ‫بحث این نیست. 01:23:26.080 --> 01:23:28.200 ‫منم مثلِ همه‌ی مردهای لعنتیِ ‫چهل یا پنجاه ساله‌ی دیگه‌م. 01:23:28.360 --> 01:23:29.640 ‫ما نمی‌دونیم چی باید بگیم. 01:23:29.800 --> 01:23:32.960 ‫چرا؟ شماها همه‌تون یه‌زمانی ‫نوجوون و بیست‌ساله بودید. 01:23:33.080 --> 01:23:36.040 ‫- خودتون این تجربه‌های لعنتی رو از نزدیک داشتید. ‫- آره، ولی قواعدِ بازی عوض شده. 01:23:36.160 --> 01:23:37.280 ‫چی؟ 01:23:37.400 --> 01:23:42.000 ‫به ما یاد داده بودن که دخترها و زن‌ها، ‫همه‌شون فقط ناز می‌کُنن. 01:23:42.080 --> 01:23:43.920 ‫- ای بابا، گندش بزنن. ‫- خدای من، «جس». من فقط دارم بهت می‌گم 01:23:44.000 --> 01:23:45.560 ‫نمی‌دونم چی باید بهش بگم. 01:23:45.640 --> 01:23:47.400 ‫زمانِ ما، ‫اوضاع فرق می‌کرد. 01:23:47.560 --> 01:23:49.600 ‫این‌طوری بهم زل نزن. 01:23:49.760 --> 01:23:51.400 ‫اون‌موقع این‌ها یه بازی بود. 01:23:51.520 --> 01:23:53.040 ‫بازی این‌طوری بود که اون می‌گفت نه، 01:23:53.200 --> 01:23:56.600 ‫و ما هم باید به مخ‌زدن ادامه می‌دادیم ‫تا بالاخره راضی‌ش کنیم. 01:23:56.680 --> 01:23:58.520 ‫دلت می‌خواست این‌ها رو ‫بهش بگم؟ 01:23:58.600 --> 01:24:01.400 ‫تجربه‌هام رو توی یه دردودلِ صمیمانه ‫باهاش در میون بذارم؟ 01:24:02.920 --> 01:24:04.960 ‫چون اگه بهش فکر کنم، 01:24:05.120 --> 01:24:08.400 ‫اگه خیلی از مردها واقعاً بهش فکر کنن... 01:24:09.440 --> 01:24:12.840 ‫نمی‌تونم صددرصد مطمئن باشم. 01:24:13.000 --> 01:24:15.880 ‫همه‌مون می‌ترسیم ‫یکی از گذشته بیاد و رسوامون کنه. 01:24:16.360 --> 01:24:18.760 ‫هیچ‌کسی رو نمی‌شناسم که مطمئن شده باشه، 01:24:18.920 --> 01:24:21.240 ‫مطمئن شده باشه که رضایتی در کاره. 01:24:21.360 --> 01:24:23.120 ‫همه‌مون مست بودیم و پیِ دختربازی 01:24:23.280 --> 01:24:24.840 ‫- و خوش می‌گذروندیم. ‫- خوش می‌گذروندید؟ 01:24:25.000 --> 01:24:27.400 ‫البته که فکر می‌کردم ‫رضایت هست، ولی... 01:24:27.520 --> 01:24:28.640 ‫ولی؟ 01:24:28.760 --> 01:24:30.200 ‫همه... 01:24:30.280 --> 01:24:31.840 ‫همه همون بازی رو می‌کردن. 01:24:31.920 --> 01:24:33.760 ‫خودِ تو، «جس»، تو هم همین بازی رو با من کردی. 01:24:33.920 --> 01:24:35.080 ‫کردی دیگه، «جس»! 01:24:36.160 --> 01:24:37.200 ‫خیلی‌خب، پس همین رو بهش بگو. 01:24:37.280 --> 01:24:40.280 ‫و اصلاً بگو... پیشِ «هری» اعتراف کن ‫که همه‌چیز رو نمی‌دونی. 01:24:40.360 --> 01:24:42.200 ‫چون ببین، «مایکل»، ببین. 01:24:42.360 --> 01:24:45.240 ‫منظورم اینه که باید ‫همه‌ی این‌ها رو به «آنتونی» نشون بدی. 01:24:45.360 --> 01:24:48.160 ‫اون کاملاً توی جمعِ رفقای پسرونه‌ست. یعنی ‫توی همون دنیای لعنتیِ مردسالارانه غرق شده. 01:24:48.240 --> 01:24:51.520 ‫ولی من نیستم. یعنی زن‌ها نمی‌تونن. ‫ما نمی‌تونیم واردِ اون فضا بشیم، «مایکل». 01:24:51.680 --> 01:24:52.680 ‫باید تو این کار رو می‌کردی. 01:24:52.840 --> 01:24:56.600 ‫چرا نرفتی پیشش، ‫تا کمکش کنی همه‌ی این‌ها رو هضم کنه؟ 01:24:56.760 --> 01:25:01.000 ‫بهش بگی که این تضاد رو درک می‌کنی، ‫و اشکالی نداره اگه باهاشون همراهی نکنه، 01:25:01.120 --> 01:25:05.600 ‫بهش بگی درک می‌کنی چقدر سخته ‫که هم با پسرها همراه باشی و هم برای زن‌ها ارزش قائل بشی؟ 01:25:05.720 --> 01:25:10.240 ‫به خودم میام و می‌بینم دارم به سینه‌ی «مایکل» مشت می‌کوبم ‫و مثلِ یه بچه‌ی کوچیک گریه می‌کنم. 01:25:10.400 --> 01:25:14.640 ‫من سهمِ خودم رو انجام دادم، «مایکل»، ولی اعتماد کردم ‫که تو داری اون رو توی همه‌ی این راه‌ها راهنمایی می‌کنی. 01:25:14.800 --> 01:25:16.120 ‫اون بهت نیاز داشت. 01:25:16.240 --> 01:25:19.960 ‫نیاز داشت یه مرد بهش بگه ‫که اشکالی نداره آدم آسیب‌پذیر باشه. 01:25:20.080 --> 01:25:22.320 ‫اشکالی نداره آدم... حساس باشه. 01:25:22.400 --> 01:25:25.200 ‫نیاز داشت بهش یاد بدی ‫چطور یه مردِ خوب باشه. 01:25:25.360 --> 01:25:29.040 ‫آخ! بس کن، بس کن، بس کن... 01:25:39.000 --> 01:25:41.520 ‫تا حالا ندیده بودم «مایکل» این‌طوری گریه کنه. 01:25:42.680 --> 01:25:44.120 ‫وحشتناکه. 01:25:47.560 --> 01:25:49.880 ‫یه مدت بغلش می‌کنم و همینجوری می‌مونیم. 01:25:58.200 --> 01:26:00.600 ‫نمی‌دونم چطور باید این‌ها رو ‫بهش یاد بدم. 01:26:02.560 --> 01:26:04.560 ‫حتی نمی‌دونم چطور باید ‫درباره‌ش حرف بزنم. 01:26:06.080 --> 01:26:07.640 ‫حقیقت اینه که من... 01:26:08.880 --> 01:26:10.860 ‫بیشترِ مردها... 01:26:11.560 --> 01:26:13.880 ‫ما هیچ‌وقت درباره‌ی... حرف نمی‌زنیم. 01:26:15.040 --> 01:26:16.480 ‫و فکر می‌کردم... 01:26:17.480 --> 01:26:21.040 ‫- تو گفتی داری درباره‌ی سکس باهاش حرف می‌زنی. ‫- آره، آره، می‌دونم. 01:26:21.160 --> 01:26:23.760 ‫احمقانه داشتم به خودم بابتِ این ‫ارتباط برقرار کردن تبریک می‌گفتم، 01:26:23.840 --> 01:26:26.480 ‫ولی من... من اصلاً عمیقاً واردِ هیچ‌چیزی نشدم. 01:26:27.800 --> 01:26:33.000 ‫به خاطرِ کارهای احمقانه، احمقانه و ناچیزم ‫به خودم افتخار می‌کردم. 01:26:33.160 --> 01:26:35.680 ‫- اون‌ها کارهای ناچیزی نبودن. ‫- چرا، بودن. 01:26:41.720 --> 01:26:44.480 ‫حواسم هست که «هری» ‫اون... چیزها رو به «آنتونی» نشون بده. 01:26:44.600 --> 01:26:45.920 ‫اوه، خدای من، آره، حالا می‌فهمم 01:26:46.040 --> 01:26:49.280 ‫حالا دیگه قطعاً «آنتونی» قراره ‫توی دادگاه وکالتِ «هری» رو به عهده بگیره. 01:26:49.400 --> 01:26:52.760 ‫فکر کردن به این هم وحشتناکه که «دنیل» بفهمه ‫توی کامپیوترِ پسرم چی هست. 01:26:52.840 --> 01:26:56.240 ‫اما از اون طرف، وقتی می‌گم اشکالی نداره «آنتونی» اون‌ها رو ببینه ‫ولی «دنیل» نه، 01:26:56.400 --> 01:26:57.440 ‫دارم به چه‌چیزی دامن می‌زنم؟ 01:26:57.560 --> 01:27:00.640 ‫«جس»، هردومون می‌دونیم ‫این به معنیِ گناهکار بودنش نیست، 01:27:00.720 --> 01:27:03.040 ‫- نه، معلومه که نه. می‌دونم. ‫- نه، به من گوش کن. این مهمه. 01:27:03.200 --> 01:27:04.960 ‫- دوباره با عینکِ قانون به قضیه نگاه کن. ‫- نه، نمی‌تونم. الان نه. 01:27:05.120 --> 01:27:07.840 ‫«هری» گفت که اون خودش راضی بوده. 01:27:08.000 --> 01:27:11.960 ‫پس فرقی نمی‌کنه راضی بوده یا نه، ‫تا زمانی که «هری» باور داشته که راضی بوده. 01:27:12.120 --> 01:27:15.120 ‫- معلومه که فرق می‌کنه! ‫- ولی از نظرِ حقوقی، 01:27:15.200 --> 01:27:17.720 ‫حتی اگه این دختره «اِیمی» راست بگه... 01:27:17.880 --> 01:27:21.040 ‫- نکن، این کار رو نکن... ‫-...حتی در بدترین حالت، 01:27:21.160 --> 01:27:24.040 ‫آزارِ جنسی و تجاوز ‫تنها جرم‌هایی هستن 01:27:24.160 --> 01:27:27.240 ‫که ممکنه توی اون‌ها هر دو طرف ‫داشته باشن حقیقت رو بگن. 01:27:27.400 --> 01:27:29.920 ‫منظورم اینه که حتی اگه کارِ «هری» بوده باشه، 01:27:30.000 --> 01:27:33.200 ‫خب، «هری» باور داشته ‫که این کار با رضایتِ طرفین بوده. 01:27:33.360 --> 01:27:35.080 ‫و تا زمانی که ‫اون به این موضوع باورِ منطقی داشته باشه 01:27:35.240 --> 01:27:37.840 ‫و دادستانی نتونه ردش کنه، 01:27:37.960 --> 01:27:39.440 ‫اون‌وقت بی‌گناه شناخته می‌شه، «جس». 01:27:39.600 --> 01:27:42.280 ‫- داری چی می‌گی؟ ‫- فقط دارم می‌گم، 01:27:42.400 --> 01:27:43.560 ‫در بدترین حالت، 01:27:43.720 --> 01:27:46.600 ‫حتی اگه یه‌جوری مسائلِ مربوط به زمان‌بندی 01:27:46.760 --> 01:27:49.040 ‫و اون یارو با تی‌شرت رو کنار بذاریم، 01:27:49.160 --> 01:27:51.920 ‫تا وقتی که «هری» پای حرفِ خودش ‫بایسته، 01:27:52.040 --> 01:27:54.160 ‫هیچ مدرکِ مستقلی ‫علیهش وجود نداره. 01:27:54.280 --> 01:27:55.520 ‫فقط ادعای اون دختره‌ست. 01:27:55.640 --> 01:27:57.960 ‫- داری می‌گی فکر می‌کنی «هری» این کار رو کرده؟ ‫- «جس»... 01:27:58.120 --> 01:27:59.960 ‫- «مایکل»... ‫- «جس»... 01:28:00.040 --> 01:28:03.680 ‫تا وقتی که اتهامش رو رد کنه، 01:28:03.800 --> 01:28:07.360 ‫با این استدلال، ‫هیچ هیئت‌منصفه‌ای اون رو محکوم نمی‌کنه. 01:28:07.520 --> 01:28:11.760 ‫- ولی «مایکل»، تو داری...؟ ‫- هیچ هیئت‌منصفه‌ای محکومش نمی‌کنه، «جسیکا»! 01:28:11.840 --> 01:28:14.760 ‫تو رو خدا بس کن، ‫تو اینجا قاضی نیستی! 01:28:14.920 --> 01:28:16.960 ‫تو مادرشی. 01:28:17.120 --> 01:28:18.880 ‫براش مادری کن. 01:28:34.120 --> 01:28:36.040 ‫برو یه سری بهش بزن. 01:28:36.720 --> 01:28:40.000 ‫خاطره‌ای از بچگیِ «هری» که داشت می‌خندید رو توی ذهنم مجسم می‌کنم. 01:28:40.080 --> 01:28:44.720 ‫دورانِ بچگیِ شیرین، پر جنب‌وجوش، ‫کنجکاو و پرانرژیِ اون. 01:28:47.480 --> 01:28:48.920 ‫و من... 01:28:49.960 --> 01:28:51.440 ‫و من... من... 01:28:53.680 --> 01:28:55.080 ‫مامان. 01:28:56.880 --> 01:28:59.960 ‫دوشنبه، در طولِ روز وقفه‌های کوتاهی بینِ کارم می‌دم. 01:29:00.640 --> 01:29:02.920 ‫شبکه‌های اجتماعی رو چک می‌کنم. 01:29:04.000 --> 01:29:06.080 ‫درخواستِ «آنتونی» پذیرفته شده 01:29:06.200 --> 01:29:08.800 ‫تا جلوی گزارش‌دهیِ رسانه‌های رسمی رو بگیره، 01:29:08.880 --> 01:29:12.440 ‫ولی هر لحظه ممکنه ‫کابرهای توی اینترنت متوجه بشن. 01:29:12.520 --> 01:29:16.000 ‫که متهم «هری ویتلی»، ‫پسرِ قاضی «پارکسه». 01:29:16.160 --> 01:29:18.280 ‫و بعد، قضیه لو می‌ره. 01:29:19.520 --> 01:29:21.560 ‫یکی رابطه‌ی ما رو کشف می‌کنه. 01:29:21.640 --> 01:29:24.560 ‫خبرِ فوری. ‫همه‌جا پر می‌شه. 01:29:25.360 --> 01:29:28.360 ‫این خیلی بده. ‫برای همه‌مون بد می‌شه. 01:29:28.480 --> 01:29:32.120 ‫برای «هری» بده، برای کارِ من بده، ‫برای کارِ تو هم بده. 01:29:32.200 --> 01:29:35.080 ‫برای «هری» سخته ‫که تو این‌قدر سرشناسی. 01:29:35.240 --> 01:29:37.200 ‫تار و پودِ هویتم داره از هم وا می‌ره. 01:29:37.280 --> 01:29:39.880 ‫دارم از هم می‌پاشم. ‫من مادرِ بدی‌ام، زنِ بدی‌ام. 01:29:40.000 --> 01:29:41.920 ‫و حالا، حدس می‌زنم ‫قاضیِ بدی هم باشم. 01:29:42.080 --> 01:29:44.040 ‫هر دو باید بریم خونه ‫و پیشش باشیم، 01:29:44.200 --> 01:29:45.560 ‫تا حواسمون باشه ‫زیاد این خبرها رو نخونه. 01:29:45.640 --> 01:29:47.560 ‫«مایکل»، خشکم زده. 01:29:47.720 --> 01:29:49.400 ‫چیزی نیست. 01:29:49.480 --> 01:29:50.560 ‫من می‌رم. 01:29:50.720 --> 01:29:53.920 ‫واسه اولین‌بار توی عمرش، ‫مایکل می‌ره. 01:29:54.080 --> 01:29:56.320 ‫و من... من به گریس زنگ می‌زنم. 01:29:57.040 --> 01:29:58.480 ‫اون دادگاهه. 01:29:58.600 --> 01:30:00.160 ‫براش پیغام می‌ذارم. 01:30:01.760 --> 01:30:03.320 ‫مدام پست‌ها رو می‌خونم. 01:30:03.480 --> 01:30:08.120 ‫درباره‌ی صلاحیتم واسه قضاوت ‫توی پرونده‌های تجاوزِ بعدی شبهه ایجاد شده، 01:30:08.200 --> 01:30:10.720 ‫قضاوتم و بی‌طرفی‌ام رو ‫زیر سوال می‌برن. 01:30:11.480 --> 01:30:12.840 ‫به گریس پیام می‌دم. 01:30:13.000 --> 01:30:15.680 ‫قبل از اینکه کسِ دیگه‌ای باهاش حرف بزنه، ‫باید باهاش صحبت کنم. 01:30:16.560 --> 01:30:20.480 ‫ظاهراً متهم شدنِ پسرم، ‫روی حکم‌هایی که صادر می‌کنم تاثیر می‌ذاره. 01:30:20.600 --> 01:30:23.200 ‫این‌طوری دیگه سخت‌تر ‫حرفِ زن‌ها رو باور می‌کنم. 01:30:23.360 --> 01:30:25.040 ‫من؟ من! 01:30:25.960 --> 01:30:29.120 ‫و بالاخره، ‫اتفاقی که نباید، می‌افته. 01:30:30.160 --> 01:30:33.560 ‫حکم‌هایی که قبلاً صادر کردم ‫الان دارن زیر سوال می‌رن. 01:30:33.640 --> 01:30:35.080 ‫«به‌اندازه‌ی کافی سخت‌گیر نبود.» 01:30:35.200 --> 01:30:36.640 ‫«زیادی ملایم بود.» 01:30:36.800 --> 01:30:39.120 ‫«صلاحیتِ قضاوت کردن نداره.» 01:30:39.680 --> 01:30:44.720 ‫بعد از ناهار، یه مردِ دیگه رو هم ‫به‌خاطر خشونتِ خانگی به زندان محکوم می‌کنم. 01:30:44.880 --> 01:30:48.520 ‫زنش رو اون‌قدر کتک زده ‫که نزدیک بوده بمیره. 01:30:48.640 --> 01:30:51.440 ‫«هیچ انسانیت و رحمی نشون ندادی، 01:30:51.600 --> 01:30:54.120 ‫وقتی زنت داشت واسه می‌مُرد و التماست می‌کرد. 01:30:54.280 --> 01:30:57.000 ‫توی این دادگاه هیچ پشیمونی‌ای نشون ندادی، 01:30:57.160 --> 01:30:58.320 ‫فقط دلت واسه خودت سوخته.» 01:30:58.480 --> 01:31:01.200 ‫منم توی حکمی که واسش می‌برم بی‌رحمم، 01:31:01.280 --> 01:31:03.400 ‫ولی در عین حال ترسیدم، 01:31:03.520 --> 01:31:04.760 ‫وحشت‌زده‌م. 01:31:05.240 --> 01:31:08.720 ‫اگه بچه‌م تبرئه نشه، ‫کی قراره باهاش بی‌رحمی کنه؟ 01:31:12.520 --> 01:31:14.160 ‫به منشیِ گریس زنگ می‌زنم. 01:31:14.240 --> 01:31:17.720 ‫بازم با جدی‌ترین لحنِ قاضی‌وارانه‌ای ‫که می‌تونم به خودم بگیرم، حرف می‌زنم: 01:31:17.880 --> 01:31:20.840 ‫من قاضی پارکس هستم. ‫می‌خوام با قاضی سیمور صحبت کنم. 01:31:20.960 --> 01:31:23.480 ‫امکان ندارد هنوز دادگاه باشه. 01:31:23.640 --> 01:31:25.720 ‫منشی یه بهونه‌ای میاره. 01:31:25.840 --> 01:31:28.040 ‫الکیه. تصمیمم رو می‌گیرم. 01:31:28.160 --> 01:31:31.280 ‫می‌رم سمتِ اتاقِ گریس ‫و مستقیم قدم می‌ذارم تو. 01:31:31.440 --> 01:31:33.840 ‫«گریس، داشتم بهت زنگ می‌زدم.» 01:31:33.920 --> 01:31:35.280 ‫قیافه‌ش رو می‌بینم. 01:31:35.440 --> 01:31:39.000 ‫«آره، می‌دونم، می‌دونم. ‫فقط یه اتهامه، همین.» 01:31:39.120 --> 01:31:40.840 ‫گریس جدیه. 01:31:41.000 --> 01:31:43.440 ‫«جس، پرونده واسه دادگاهی شدن ثبت شده.» 01:31:43.520 --> 01:31:45.960 ‫«آره. نه، اون رو می‌دونم. ‫خب کارِ هری نبوده، گریس. 01:31:46.120 --> 01:31:48.720 ‫یه... یه سوءتفاهم شده. ‫یه اشتباهه.» 01:31:48.800 --> 01:31:50.240 ‫چهره‌ی گریس درهم می‌ره. 01:31:50.360 --> 01:31:52.760 ‫«بی‌خیال، گریس. هری رو می‌شناسی. 01:31:52.920 --> 01:31:55.120 ‫می‌دونی هیچ‌وقت همچین کاری نمی‌کنه. 01:31:55.240 --> 01:31:56.400 ‫سکوت می‌کنه. «چیه؟» 01:31:56.560 --> 01:31:58.400 ‫گریس با ملایمت می‌گه: 01:31:58.520 --> 01:32:01.760 ‫«شاید هیچ‌کدوممون بچه‌هامون رو ‫اون‌قدری که فکر می‌کنیم نمی‌شناسیم.» 01:32:01.880 --> 01:32:04.680 ‫«اون دختری بود که هری واقعاً دوستش داشت، گریس، ‫اونم از هری خوشش می‌اومد. 01:32:04.840 --> 01:32:07.920 ‫توی یه مهمونی همدیگه رو بوسیدن. ‫خب به شوخی‌هاش می‌خندید.» 01:32:08.080 --> 01:32:09.360 ‫«خواهش می‌کنم بیا این بحث رو ادامه ندیم.» 01:32:09.440 --> 01:32:12.640 ‫«تو رو خدا، گریس. ‫مست بودن. جفتشون مست بودن. 01:32:12.720 --> 01:32:14.440 ‫اون‌قدر مست بود که بیهوش شد.» 01:32:14.560 --> 01:32:16.760 ‫«فقط از این کلیشه‌ها خوشم نمیاد، همین.» 01:32:16.920 --> 01:32:19.680 ‫«تو رو خدا! ‫گریس، من نمی‌گم اون دختره داره دروغ می‌گه. 01:32:19.800 --> 01:32:22.640 ‫می‌گم هری رو ‫با یه نفر دیگه اشتباه گرفته.» 01:32:22.760 --> 01:32:24.000 ‫«من دوتا دختر دارم، جس. 01:32:24.120 --> 01:32:26.160 ‫نمی‌تونم این‌طوری درموردِ ‫این دخترِ جوون حرف بزنم. 01:32:26.240 --> 01:32:28.640 ‫تو هم اگه پای هری وسط نبود ‫همچین حرفی نمی‌زدی.» 01:32:28.760 --> 01:32:31.240 ‫«ولی پای هری وسطه!» 01:32:31.360 --> 01:32:33.160 ‫بلند می‌شه، ‫انگار می‌خواد بهم یه... 01:32:33.280 --> 01:32:36.080 ‫انگار می‌خواد ‫من رو تا دمِ در راهنمایی کنه بیرون! 01:32:38.080 --> 01:32:40.640 ‫با قدم‌های بلند برمی‌گردم به اتاقم. 01:32:40.760 --> 01:32:42.280 ‫پشتِ میزم می‌شینم. 01:32:42.400 --> 01:32:44.880 ‫گریس درک نمی‌کنه. ‫اون فقط دختر داره. 01:32:45.040 --> 01:32:48.520 ‫باید بتونم از پسرم دفاع کنم ‫بدونِ اینکه به ایمی آسیبی بزنم، 01:32:48.640 --> 01:32:50.920 ‫بدونِ اینکه منکرِ بلایی که سرِ ایمی اومده بشم. 01:32:51.040 --> 01:32:52.880 ‫ولی خیلی سخته. 01:32:53.040 --> 01:32:54.760 ‫همه‌چیز دو قطبی شده. 01:32:54.920 --> 01:32:56.600 ‫قربانی در برابرِ تبهکار. 01:32:56.680 --> 01:32:59.680 ‫چی می‌سه اگه حق با جفتشون باشه؟ ‫اون‌وقت اوضاع چطوری پیش می‌ره؟ 01:32:59.840 --> 01:33:04.360 ‫به حرفِ گریس فکر می‌کنم که گفت شاید هیچ‌کدوممون ‫بچه‌هامون رو اون‌قدری که فکر می‌کنیم نمی‌شناسیم. 01:33:04.520 --> 01:33:09.560 ‫و توی تنهایی، واسه اولین‌بار به خودم جرئت می‌دم ‫تصور کنم هری این کار رو کرده. 01:33:09.640 --> 01:33:11.600 ‫و بدنم شروع می‌کنه به لرزیدن. 01:33:11.760 --> 01:33:14.560 ‫خدا می‌دونه که چقدر عواقبِ تجاوز ‫رو دیدم و شنیدم، 01:33:14.720 --> 01:33:16.640 ‫و دیدم چطوری می‌تونه یه زن رو نابود کنه، 01:33:16.760 --> 01:33:20.600 ‫احساسِ امنیت، استقلال و باورش به حقیقت رو ‫در هم بشکنه. 01:33:20.760 --> 01:33:25.000 ‫تناقض‌ها رو به خودم یادآوری می‌کنم، ‫زمانِ ماجرا، اون تی‌شرت. 01:33:25.120 --> 01:33:27.320 ‫ولی حافظه‌ی یه قربانی... 01:33:27.480 --> 01:33:29.440 ‫شک و تردیدها رو از خودم دور می‌کنم. 01:33:29.520 --> 01:33:31.760 ‫و لرزشِ بدنم به این زودی‌ها بند نمیاد. 01:33:33.240 --> 01:33:35.840 ‫سرم رو می‌ذارم روی میزم. 01:33:35.960 --> 01:33:39.800 ‫و اشک‌هام رد می‌اندازن 01:33:39.880 --> 01:33:41.840 ‫روی چرمِ تیره‌ی میز. 01:33:43.440 --> 01:33:45.080 ‫مامان؟ 01:33:46.800 --> 01:33:49.520 ‫- مامان؟ ‫- آره، توی اتاقِ کارمم، هری. 01:33:53.880 --> 01:33:55.680 ‫بابا رفته بدوئه. 01:33:55.800 --> 01:33:57.760 ‫آهان، خیلی‌خب. مرسی. 01:34:02.040 --> 01:34:03.600 ‫باید باهات حرف بزنم. 01:34:04.560 --> 01:34:06.200 ‫حتماً، حتماً. 01:34:13.080 --> 01:34:15.080 ‫- داشتم به ایمی فکر می‌کردم. ‫- آره، منم همین‌طور. 01:34:15.200 --> 01:34:16.960 ‫شنیدم حالش اصلاً خوب نیست. 01:34:17.120 --> 01:34:19.640 ‫خب عزیزم، تجاوز اتفاق خیلی وحشتناکیه، ‫عشقِ من. 01:34:19.800 --> 01:34:21.600 ‫خب تو حتی نمی‌تونی تصورش رو بکنی. 01:34:21.720 --> 01:34:23.960 ‫ولی کسایی هستن که ‫مراقبِ ایمی باشن، عزیزم. 01:34:24.040 --> 01:34:25.120 ‫پلیس هست. 01:34:26.160 --> 01:34:28.760 ‫خب، مامانش هم هست. 01:34:28.920 --> 01:34:30.640 ‫تو هم می‌تونی حمایتِ ما رو داشته باشی، عزیزم. 01:34:30.760 --> 01:34:33.560 ‫تو هم داری شرایطِ ‫خیلی سختی رو می‌گذرونی. 01:34:33.640 --> 01:34:37.000 ‫و منم پشتتم، عشقِ من، باشه؟ ‫من رو داری. 01:34:37.160 --> 01:34:40.400 ‫- قول می‌دی؟ ‫- آره معلومه. من مامانتم. 01:34:40.520 --> 01:34:42.520 ‫- می‌خوام همه‌چیز زودتر تموم بشه. ‫- آره می‌دونم. منم همین‌طور. 01:34:42.640 --> 01:34:44.680 ‫مامان، ‫چی می‌شه اگه اعتراف کنم گناهکارم؟ 01:34:44.800 --> 01:34:47.200 ‫خب نمی‌تونی این کار رو بکنی عزیزم. ‫خب نمی‌تونی به دادگاه دروغ بگی. 01:34:47.360 --> 01:34:50.000 ‫- آره، می‌دونم. فقط کاش... ‫- می‌دونم. کاشکی... 01:34:50.160 --> 01:34:51.120 ‫چی؟ 01:34:52.840 --> 01:34:54.080 ‫مامان، کاش چی بشه؟ 01:34:57.440 --> 01:34:58.720 ‫نه، هیچی. 01:35:02.240 --> 01:35:04.360 ‫فکر کنم ایمی شوکه شده بوده. 01:35:05.400 --> 01:35:08.320 ‫واسه همین بعضی از جزئیات رو ‫اشتباه گفته. 01:35:10.800 --> 01:35:12.160 ‫ادامه بده. 01:35:16.560 --> 01:35:17.920 ‫نمی‌خواستم این‌طوری بشه. 01:35:18.680 --> 01:35:20.600 ‫خب، مـ... من از قبل واسش ‫برنامه‌ریزی نکرده بودم. 01:35:20.680 --> 01:35:24.040 ‫نه از قبل. فقط... ‫آره، جفتمون یه‌جورایی تو حالِ خودمون نبودیم. 01:35:24.160 --> 01:35:27.200 ‫و بعضی از بچه‌ها، ‫دیدن که رفتیم اون پشت، 01:35:27.320 --> 01:35:29.800 ‫و... و انگار می‌گفتن: ‫«برو تو کارش.» 01:35:29.960 --> 01:35:31.800 ‫و... و جفتمون... 01:35:31.920 --> 01:35:33.160 ‫خودت که می‌دونی، خیلی مست بودیم. 01:35:33.320 --> 01:35:36.160 ‫و خب، ایمی... 01:35:36.240 --> 01:35:38.160 ‫فکر کنم بیهوش شد، و... 01:35:42.400 --> 01:35:44.200 ‫فکر کردم متوجه نمی‌شه. 01:35:49.200 --> 01:35:50.560 ‫یا یادش نمیاد. 01:35:56.600 --> 01:35:57.760 ‫مامان؟ 01:35:59.560 --> 01:36:02.160 ‫مامان، یه چیزی بگو. ‫یه چیزی بگو. نه؟ خب... 01:36:02.320 --> 01:36:04.440 ‫خب نمی‌دونم. ‫نمی‌دونم چی شد. 01:36:04.560 --> 01:36:08.000 ‫خب، من... ‫خیلی مست بودم و فکر کنم... 01:36:08.120 --> 01:36:09.840 ‫فکر کنم... فکر کنم پیشِ خودم فکر کردم... 01:36:10.000 --> 01:36:11.640 ‫- فکر کردم... فکر کردم... ‫- فکر کردی؟ 01:36:11.760 --> 01:36:14.280 ‫فکر کنم... فکر کنم ‫باهاش رابطه داشتم چون... 01:36:14.440 --> 01:36:15.920 ‫- اه، چون... ‫- چون؟ 01:36:16.080 --> 01:36:17.440 ‫چون اونجا بود. 01:36:19.520 --> 01:36:20.960 ‫چون می‌تونستم. 01:36:22.040 --> 01:36:23.560 ‫تا اینکه بیدار شد. 01:36:24.880 --> 01:36:27.960 ‫- و اون خراش روی صورتت؟ ‫- مامان، همه دارن این کار رو می‌کنن. 01:36:28.080 --> 01:36:30.560 ‫- خب، امیدوارم این‌طور نباشه لعنتی. ‫- خب همه دارن رابطه برقرار می‌کنن. 01:36:30.680 --> 01:36:33.560 ‫- ما درموردِ رابطه داشتن حرف نمی‌زنیم، هری. ‫- خیلی‌خب مامان، تو همیشه این حرف‌ها رو می‌زنی. 01:36:33.720 --> 01:36:38.200 ‫مامان، چیزهایی که بهشون باور داری ‫درباره‌ی درک کردن و مهربونیِ لعنتی، 01:36:38.320 --> 01:36:39.880 ‫ولی وقتی من تنها کسی هستم که... 01:36:40.000 --> 01:36:42.880 ‫و بیرون اوضاع این‌طوری نیست، مامان. ‫اصلاً این‌طوری نیست لعنتی. 01:36:43.040 --> 01:36:45.080 ‫تو نمی‌دونی. ‫تو اون بیرون نیستی. 01:36:45.240 --> 01:36:47.320 ‫خب، این تقصیرِ من وامونده نیست. 01:36:47.440 --> 01:36:49.160 ‫- تقصیرِ تو نیست؟ ‫- نه! نه، آخه... 01:36:49.280 --> 01:36:51.240 ‫یه فشاری روی آدم هست. یه... 01:36:51.400 --> 01:36:53.120 ‫چی، چی، چی؟ 01:36:53.240 --> 01:36:54.880 ‫چی؟ باید چیکار می‌کردم؟ ‫تو بهم بگو. 01:36:55.040 --> 01:36:58.600 ‫چی، می‌خواستی ازش بخوام ‫یه کاغذِ لعنتی رو امضا کنه؟ 01:36:58.760 --> 01:37:01.840 ‫چی، یه قراردادِ لعنتی امضا کنه؟ ‫می‌خواستی این کار رو بکنم؟ 01:37:01.960 --> 01:37:03.680 ‫- تو بهش تجاوز کردی! ‫- می‌دونم. 01:37:03.800 --> 01:37:05.720 ‫- تو بهش تجاوز کردی، هری. ‫- می‌دونم. 01:37:05.880 --> 01:37:07.040 ‫خودت رو به دختری تحمیل کردی 01:37:07.160 --> 01:37:09.280 ‫که بچگی‌هات باهاش بازی می‌کردی. 01:37:09.440 --> 01:37:11.080 ‫و خودت رو بهش تحمیل کردی و بهش تجاوز کردی. 01:37:11.240 --> 01:37:13.160 ‫اونم وقتی که حتی بیدار هم نبوده! 01:37:13.280 --> 01:37:14.560 ‫هری، بهش آسیب زدی. 01:37:14.720 --> 01:37:16.640 ‫- تحقیرش کردی. ‫- متاسفم... 01:37:16.760 --> 01:37:19.440 ‫و دروغ گفتی. دروغ گفتی. ‫خدایا، دروغ گفتی. 01:37:19.520 --> 01:37:22.720 ‫گذاشتی بابا و آنتونی ‫حرف‌هاش رو کاملاً بی‌اعتبار کنن. 01:37:22.800 --> 01:37:24.520 ‫دروغ گفتی و دروغ گفتی و دروغ گفتی. 01:37:24.680 --> 01:37:26.480 ‫- حالم رو به‌هم می‌زنی لعنتی. ‫- ازم متنفری. 01:37:26.600 --> 01:37:28.560 ‫- نه، ازت متنفر نیستم. ازت متنفر نیستم. ‫- هستی. هستی. 01:37:28.640 --> 01:37:31.040 ‫- از دستت خیلی عصبانی‌ام. ‫- می‌گی از مردهایی که این کار رو می‌کنن متنفری. 01:37:31.160 --> 01:37:33.640 ‫بله، فکر می‌کنم وقتی گناهکار باشن ‫باید جواب پس بدن، بله. 01:37:33.760 --> 01:37:36.080 ‫ولی مامان، من این کار رو کردم. من گناهکارم. 01:37:37.880 --> 01:37:39.680 ‫و می‌خوام اعتراف کنم. 01:37:39.800 --> 01:37:41.320 ‫- چی؟ ‫- می‌خوام اعتراف کنم، مامان. 01:37:41.480 --> 01:37:45.640 ‫بـ... باید ایمی بدونه که متاسفم. ‫مامان، خواهش می‌کنم کمکم می‌کنی این کار رو بکنم؟ 01:37:45.760 --> 01:37:49.480 ‫وای خدای من. خودم رو ازش عقب می‌کشم. ‫از وحشتِ کاری که کرده، عقب می‌کشم. 01:37:49.600 --> 01:37:52.160 ‫مامان، لطفاً با من ‫میای بریم پاسگاه پلیس؟ 01:37:52.280 --> 01:37:54.960 ‫اما در عین حال، کورسویی می‌بینم ‫از اون آدمی که می‌خواد باشه، 01:37:55.040 --> 01:37:58.320 ‫کسی که می‌خواد اعتراف کنه ‫و مسئولیتِ کارش رو بپذیره. 01:37:58.480 --> 01:37:59.440 ‫مامان، یه چیزی بگو. 01:37:59.560 --> 01:38:01.760 ‫می‌دونم که همیشه ‫قطب‌نمای اخلاقیِ هری بودم، 01:38:01.880 --> 01:38:04.360 ‫و من... و هر حرفی که الان بزنم ‫سرنوشت‌سازه. 01:38:04.480 --> 01:38:08.960 ‫و صدای مایکل رو می‌شنوم: ‫«مامانش باش. مامانش باش.» 01:38:09.080 --> 01:38:10.240 ‫اون می‌خواد کارِ درست رو انجام بده، 01:38:10.320 --> 01:38:13.040 ‫ولی کارِ درست ‫زندگیش رو کاملاً نابود می‌کنه. 01:38:13.200 --> 01:38:13.960 ‫مامان! 01:38:16.760 --> 01:38:18.080 ‫خیلی‌خب، به حرفم گوش بده. 01:38:19.440 --> 01:38:22.120 ‫اگه معذرت‌خواهی کنی، ‫اگه اعتراف کنی گناهکاری... 01:38:22.240 --> 01:38:24.720 ‫- می‌رم زندان، می‌دونم. ‫- می‌گی می‌دونم. ولی نمی‌دونی. 01:38:24.880 --> 01:38:26.880 ‫- تو نمی‌دونی. من می‌دونم. ‫- مامان، من می‌خوام حقیقت رو بگم. 01:38:27.000 --> 01:38:28.120 ‫به حرفم گوش کن. 01:38:28.240 --> 01:38:31.160 ‫حقِ توئه که دادگاهی بشی ‫تا مدرک‌ها بررسی بشن. 01:38:31.240 --> 01:38:32.800 ‫صدای خودم رو می‌شنوم. ‫الان کاملاً یه وکیلم. 01:38:32.960 --> 01:38:34.600 ‫- کاملاً یه وکیلِ مدافعم. ‫- چی؟ 01:38:34.760 --> 01:38:37.040 ‫- هنوزم می‌تونی بگی بی‌گناهی. ‫- ولی من گناهکارم. 01:38:37.160 --> 01:38:38.240 ‫- فقط از نظرِ اخلاقی. ‫- چی؟ 01:38:38.360 --> 01:38:39.720 ‫نه از نظرِ قانونی، هنوز نه. 01:38:39.880 --> 01:38:42.600 ‫وظیفه‌ی دادستانه ‫که ثابت کنه اتفاقی افتاده، 01:38:42.760 --> 01:38:44.600 ‫همون‌طوری که ایمی تعریف کرده. 01:38:44.760 --> 01:38:47.200 ‫و اثباتش تقریباً غیرممکنه، پس... 01:38:47.280 --> 01:38:50.360 ‫پس می‌تونی بری دادگاه ‫و هیچی نگی، 01:38:50.440 --> 01:38:53.520 ‫و ببینی چطوری مدرک‌ها ‫با حقیقت جور در نمیان. 01:38:53.600 --> 01:38:56.120 ‫- می‌خوای دروغ بگم؟ ‫- دروغ نه، فقط... فقط هیچی نگو. 01:38:56.200 --> 01:38:59.080 ‫- ولی من این کار رو کردم. ‫- وظیفه‌ی دادستانه که این رو ثابت کنه، هری. 01:38:59.200 --> 01:39:01.120 ‫- بارِ اثباتِ ادعا روی دوشِ اون‌هاست. ‫- این منصفانه نیست. 01:39:01.280 --> 01:39:02.960 ‫این تقصیرِ تو نیست، ‫تقصیرِ قانونه. 01:39:03.120 --> 01:39:05.440 ‫- ولی من نمی‌تونم، مامان... ‫- گوش کن، می‌دونم می‌خوای چیکار کنی. 01:39:05.600 --> 01:39:06.960 ‫ولی توی قانون قضیه فرق می‌کنه. 01:39:07.120 --> 01:39:09.440 ‫گناهکار شناخته نشدن با بی‌گناه بودن یکی نیست. 01:39:09.560 --> 01:39:12.440 ‫این یعنی ‫هیئتِ منصفه نمی‌تونه مطمئن باشه. 01:39:12.520 --> 01:39:14.920 ‫- این عدالتِ لعنتی نیست. ‫- خب، اینم سازوکاریه که داریم. 01:39:15.040 --> 01:39:17.040 ‫- پس ایمی چی؟ ‫- حس می‌کنم صورتم داره می‌سوزه. 01:39:17.200 --> 01:39:18.160 ‫اون فقط می‌بازه. 01:39:18.280 --> 01:39:20.600 ‫هری، می‌دونم دلت می‌خواد ‫اعتراف کنی و مسئولیتش رو قبول کنی، 01:39:20.680 --> 01:39:22.720 ‫و به‌عنوان یه زن، خوش‌حالم، 01:39:22.800 --> 01:39:25.320 ‫ولی به‌عنوان مادرت، نمی‌تونم... 01:39:26.160 --> 01:39:28.640 ‫باید سعی کنم نجاتت بدم. 01:39:31.400 --> 01:39:34.720 ‫مامان، داری بهم می‌گی ‫هنوزم باید اعلامِ بی‌گناهی کنم؟ 01:39:37.560 --> 01:39:38.840 ‫آره. 01:39:42.960 --> 01:39:46.800 ‫و هیچ‌وقت نباید به بابا ‫یا آنتونی یا هیچ‌کسِ دیگه بگی 01:39:46.880 --> 01:39:48.520 ‫که الان چی بهم گفتی. 01:39:50.240 --> 01:39:52.160 ‫اشتباه می‌کنی. 01:39:53.240 --> 01:39:55.160 ‫هری، تو نمی‌... هری! هری! 01:39:56.000 --> 01:39:57.360 ‫هری؟ 01:39:58.520 --> 01:39:59.880 ‫هری! 01:40:00.800 --> 01:40:02.240 ‫هری؟ 01:40:04.360 --> 01:40:05.720 ‫هری؟ 01:40:08.200 --> 01:40:09.560 ‫هری؟ 01:40:11.760 --> 01:40:14.440 ‫وای... هری؟ 01:40:15.600 --> 01:40:16.760 ‫هری؟ 01:40:20.680 --> 01:40:21.840 ‫نه... 01:40:21.920 --> 01:40:24.800 ‫نه! هری؟ هری؟ 01:40:26.840 --> 01:40:27.800 ‫هری... 01:40:33.280 --> 01:40:35.680 ‫هری، این اصلاً خنده‌دار نیست عزیزم. هری! 01:40:37.640 --> 01:40:38.720 ‫هری؟ 01:40:40.480 --> 01:40:41.600 ‫هری؟ 01:40:43.160 --> 01:40:44.200 ‫هری! 01:40:44.960 --> 01:40:45.920 ‫هری؟ 01:40:46.800 --> 01:40:48.160 ‫هری. 01:40:48.680 --> 01:40:49.840 ‫نه! 01:40:51.320 --> 01:40:52.760 ‫هری! 01:40:53.880 --> 01:40:55.400 ‫هری! 01:40:57.440 --> 01:40:58.640 ‫هری! 01:41:00.640 --> 01:41:01.800 ‫هری... 01:41:04.160 --> 01:41:05.360 ‫هری! 01:41:07.040 --> 01:41:08.400 ‫هری. 01:41:13.080 --> 01:41:15.520 ‫- ایمی؟ ‫- گم شدی؟ 01:41:15.600 --> 01:41:17.360 ‫آره. 01:41:17.520 --> 01:41:20.880 ‫آره، گم شدم. آره، فکر کنم... ‫فکر کنم بدجوری گم شدم. 01:41:35.360 --> 01:41:36.800 ‫هری. 01:41:37.760 --> 01:41:39.520 ‫پس می‌خوای بری؟ 01:41:41.200 --> 01:41:42.760 ‫می‌ری پیشِ پلیس؟ 01:41:46.120 --> 01:41:47.480 ‫همراهم میای؟ 01:42:25.400 --> 01:42:28.760 ‫مامان؟ ‫میای؟ 01:42:32.280 --> 01:42:33.880 ‫آره. 01:42:34.000 --> 01:42:35.320 ‫آره، میام. 01:42:35.320 --> 01:42:42.220 با خرید اشتراک از ناین مووی ما را در ادامه‌ی ترجمه‌ی آثار نایاب یاری کنید. 9movie.org 01:42:42.244 --> 01:42:46.644 ..:: کانال تلگرام و اينستاگرام ناین مووی ::.. .:: Telegram: @official_9movie ::. .:: Instagram: @9movie_official ::.